ተሸክሜው የቆየሁትን ነገር እናገራለሁ

እንደገና እየተነጋገርን ነው። ሰዎች አንድ ነገርን እያሾለኩ እንደሚያወሩት በጥንቃቄ ሳይሆን፣ በፊት እንደነበረው በአግባቡ። ይህኛውን ደግሞ አልለቅም። በዚህ ጉዳይ ላይ እንዲሰማኝ መጠበቁን በዝምታ ትቼው የነበረ ቅለት ደረቴ ውስጥ አለ። አለመኖሩን ስለለመድኩት መጥፋቱን ማስተዋሉንም ተውኩት። ሁሉንም ነገር ሙሉ በሙሉ ስሸከመው የቆየሁት እኔ እንደነበርኩ አሁን ገባኝ።

በመካከላችን ጠረጴዛ አለ፤ ላዩ ላይ ሁለት ስኒ፤ ከሁለታችን አንዳችን አስቀድሞ በጣም ትንሽና ፈጽሞ ትርጉም በሌለው ነገር ስቋል። ጠንቅቄ የማውቀው ድምጽ ስሜን፣ አንዳች ጊዜ እንዳልጠፋ ያህል፣ በተለመደው መንገድ ሲጠራው መስማት የሚሰጠው የተለየ እፎይታ አለ። ሁለታችንም እርስ በርስ በጥንቃቄ አልተያያዝንም። መጀመሪያ ያስተዋልኩት ይህን ነው፤ የምዘክረውም ይኸው ነው።

ጊዜ አለፈ። ካሰብኩት በላይ አለፈ። የሚያልፈው ሳምንት ሁሉ የመጀመሪያዋን ዓረፍተ ነገር መጻፍ ያከብደው ነበር፤ በመጨረሻም ዝምታው ራሱ ይቅርታ የምጠይቅበት ጉዳይ ሆነ። ይህ ደግሞ በጣም ንጹሕ ንድፍ ያለው ወጥመድ ነው። ነገሩ በተተወ ቁጥር መክፈቻው ሰፊ መሆን ይኖርበታል፤ መክፈቻው ሰፊ መሆን ባለበት መጠን ደግሞ ነገሩ ይበልጥ ይተዋል። ማንም ካላቋረጠው ይህ ዑደት ለዓመታት ይሽከረከራል። በመጠበቄ ወዳጅነቱን እየጠበቅሁ አልነበረም። ራሴን ከሠላሳ ሰከንድ ያህል ምቾት ማጣት እየጠበቅሁ ነበር፤ ዋጋውንም ወዳጅነቱ ላይ እየጫንኩ ነበር።

መክፈቻው ውብ መሆን አልነበረበትም። እውነተኛና አጭር መሆን ነበረበት። ሰዎች ሁልጊዜ ማለት ይቻላል በር እንዲከፈት ይጠባበቃሉ። በሩ እንዴት እንደተሠራ ግን ፈጽሞ አይመረምሩም። ይህን ግንኙነት ምን ያህል እንዳበላሸሁት የሚያትት ሙሉ ንድፈ ሐሳብ ገንብቼ ነበር፤ አሁን ስለ እኔ ምን ማሰብ እንዳለባቸው የሚዘረዝር ዝርዝርም አብሮት ነበር። ንድፈ ሐሳቡ ግን ከራሴ ዝምታ በቀር ከምንም እንዳልተሠራ ተረዳሁ። ፈጽሞ ያልተካሄደ ንግግር ሁለቱንም ወገን ይዤ፣ ክፍሉ ውስጥ የነበርኩት እኔ ብቻ ነበርኩ። በሩ ተቆልፎ አያውቅም። እኔ እጀታውን መሞከር ትቼ ያንን እንደ ቁልፍ ቆጥሬው ነበር።

ስለዚህ ዛሬ መልእክቱን እልካለሁ። ሁለት ዓረፍተ ነገር። ሳስብ እንደነበርኩና ማውራት እንደምፈልግ እነግራለሁ። በመጀመሪያዋ ዓረፍተ ነገር ውስጥ ጉዳዩን መፍታት አይጠበቅብኝም። ክፍተቱን ማብራራት፣ ስለ እሱ መልስ መስጠት፣ ወይም መዘግየቴን የሚያስረዳ በቂ ምክንያት ይዞ መቅረብ የለብኝም። ማድረግ ያለብኝ በሩን መክፈትና ቀጥሎ የሚሆነውን እነሱ እንዲወስኑ መተው ብቻ ነው፤ ያ ሁልጊዜም የእነሱ ድርሻ እንጂ የእኔ አልነበረም።

ምላሹ ምንም ይሁን ምን፣ ብቻዬን መሸከሙን አቁሜያለሁ። ያ ክፍል አልቋል፤ በእውነት የእኔ ድርሻ የነበረውም ያ ብቻ ነው። የቀረው ፈጽሞ በእጄ አልነበረም፤ ሌላ ነው ብሎ ማስመሰል ደግሞ ደፋር ከመሆን ይልቅ ራሴን በሥራ የሚያስጠምድበት መንገድ ነበር።