ዝግጁ ሆኜ ከመሰማቴ በፊት እጀምራለሁ

ጀመርኩ። በሚገባ አይደለም፤ በራስ መተማመንም አይደለም፤ ነገሩ ግን ከአንድ ሰዓት በፊት ባልነበረበት መንገድ አሁን አለ፤ ይህም የደረጃ መሻሻል ሳይሆን የዓይነት ለውጥ ነው። ትናንት ሐሳብ ነበር። ዛሬ ረቂቅ ነው። ከእንግዲህ እንደዚህ እየጀመርኩ እቀጥላለሁ። በደካማ መንገድና ቀድሞ መጀመር በሚያምር መንገድና ፈጽሞ አለመጀመርን ይበልጣል፤ ሁለተኛውን ሙከራ ደግሞ ውጤቱን በሐቀኝነት መጥራት እስከምችል ድረስ በበቂ ሁኔታ አካሂጄዋለሁ።

የመጀመሪያው ሙከራ ሻካራ ነው፤ በማየው ቦታም ልክ እዚያው ተቀምጧል። አያሳፍርም። ገና ጅምር ነው ብቻ። ግልጽ በሆነ መንገድ የመጀመሪያ ቅጂ የሆነን ነገር እያዩ፣ ገና ራሱን መከላከል እንደማይጠበቅበት ማወቅ እንግዳ በሆነ መንገድ የሚያረጋጋ ነገር አለው። ይህኛውን ሌላ ማንም አያየውም፤ ልሠራው የቻልኩበትም ልክ ያ ምክንያት ነው።

ከጸደይ ጀምሮ ዝግጁ የመሆን ስሜት ስጠብቅ ኖርኩ። ዝግጁነት አልመጣም፤ አሁን ደግሞ በራሱ ተነስቶ ሊመጣ የሚችል እንዳልነበረ በበቂ ሁኔታ እርግጠኛ ነኝ፤ ምክንያቱም ዝግጁነት የሚመረተው በዚያ መንገድ አይደለም። ምክንያትና ውጤቱን ለዓመታት ገልብጬ ይዤው ነበር። በራስ መተማመን የመግቢያ መስፈርት መስሎኝ ነበር፤ በእውነቱ ግን ደረሰኝ ነው። እሱን መጠበቅ ሰው ለመንቀሳቀስ ከመፈቀዱ በፊት ጠንካራ አካል እስኪኖረው ድረስ መጠበቅ ያህል ነው። ይህን ስህተት በሌላ ሰው ሕይወት ውስጥ በቅጽበት አገኘው ነበር፤ በራሴ ውስጥ ግን የትም ቦታ አላየሁትም። መጠበቁ ፈጽሞ ትዕግሥት አልነበረም። የተሻለ አቋም የለበሰ ሽሽት ነበር።

ዝግጁነት የሚሠራው በመጀመር ነው፤ ከመጀመሩ በፊት አይደለም። እየጠበቅሁት የነበረው በራስ መተማመን የሚመረተው ከመጀመሪያዎቹ ሁለት ደቂቃዎች ማዶ ነው፤ በየትም ቦታ በምንም ዋጋ ሌላ አቅራቢ የለውም። ከማውቃቸው ብቁ ሰዎች እያንዳንዳቸው ብቁ ከመሆናቸው በፊት ጀምረው በመንገዱ ላይ ብቁ ሆኑ። ዝግጁ የመሆን ስሜት የጠበቁት ደግሞ አሁንም አንድ ቀን ስለሚያደርጉት ነገር ይተርካሉ፤ ያውም ባለፈው ዓመት ይጠቀሙበት በነበረው ተመሳሳይ ቃል ማለት ይቻላል። በእነዚህ ሁለት ወገኖች መካከል ያለው ልዩነት ተሰጥኦ አይደለም። ምቾት ማጣቱ እስኪያቆም ድረስ ደጋግሞ የተቻለ የሁለት ደቂቃ ያህል ምቾት ማጣት ነው።

ስለዚህ የመጀመሪያዎቹን ሁለት ደቂቃዎች አደርጋለሁ። በደካማ መንገድ መሆኑ ተፈቅዷል፤ የሚጠበቀውም ደካማ መንገድ ነው። ሁለት ደቂቃ፤ ከዚያም ሦስተኛ ይኑር አይኑር የመወሰን መብት አለኝ፤ በሁለቱም አቅጣጫ ምንም ግዴታ ሳይኖር። ለዕቅዱ ቃል እየገባሁ አይደለም። ለሁለት ደቂቃ ቃል እየገባሁ ነው፤ ይህም በጥቃቅን ምክንያት አጣምሜ ልወጣበት የማልችል ያህል ትንሽ ቃል ነው፤ ውስጤ ያለው ተደራዳሪ ክፍልም የሚሠራበት ምንም ጨርሶ የማይኖረው ያህል ትንሽ ነው።

ተጀምሯል። ከመጀመር ይልቅ ሌላው ሁሉ ቀላል ነው፤ ይህችኛዋን ክፍል ደግሞ ዳግም ፈጽሞ ማድረግ አይጠበቅብኝም። የቀረው መቀጠል ብቻ ነው።