Ik ga terug naar het water

Ik ben in de buurt van water en mijn ademhaling is al veranderd zonder dat erom gevraagd is. Dat doet ze elke keer, en elke keer ben ik verrast, wat op zichzelf een klein bewijs is van hoe weinig ik de dingen vertrouw die werken. Dus ik ga ophouden het toeval te noemen. Het is een hendel. Hij trekt op dagen dat ik erin geloof en op dagen dat ik dat niet doe.

Dat geluid dat stromend water maakt, dat zichzelf nooit helemaal herhaalt. Licht op het oppervlak dat weigert ook maar een seconde stil te liggen. Een bankje, en ik erop, en aan geen van ons beiden hangt een taak. Mijn telefoon is tien minuten in mijn zak gebleven, langer dan hij meestal volhoudt.

Ik weet dat dit helpt en ik laat er toch maanden overheen gaan. Er is altijd iets dringenders beschikbaar, en niet één van die dringende dingen was in werkelijkheid dringender, wat ik je op dat moment had kunnen vertellen en waar ik toch niet naar handelde. Dit is de vreemdste categorie probleem die ik bezit. Het is niet dat het me aan informatie ontbreekt. Het blijkt dat weten wat werkt bijna geen relatie heeft met het doen, en ik blijf wachten tot de kennis zelf het gedrag oplevert, en dat is niet iets wat kennis ooit voor iemand gedaan heeft.

Tien minuten aan een rivier doen iets wat een uur binnen proberen te ontspannen niet doet. Ik hoef het mechanisme niet uitgelegd te krijgen om het effect te blijven krijgen, en wachten op een verklaring is gewoon een respectabele manier om niet te gaan. De resterende vraag is dus geen inzicht. Het is planning. Ik behandelde een agendaprobleem alsof het een wijsheidsprobleem was, en wijsheid was nooit het ontbrekende stuk.

Dus deze week zoek ik water op. Een rivier, een oever, een fontein op een plein, wat het dichtst ligt bij waar ik toch al ben. Tien minuten op iets waar ik op kan zitten, zonder foto en zonder uitje eromheen dat planning en andere mensen en een datum waar iedereen het over eens is zou vergen. Een plek om te zitten en een kwartier. Het gaat in de agenda zoals alles wat ik echt van plan ben te doen.

Rustiger dan ik een uur geleden was, voor de prijs van een bankje. Het kost nooit veel, en dat heeft het ook nooit gedaan.