Je zit er middenin, en dat midden is het werk

Je bent verder dan je was, en het voelt nergens naar. Dat is de moeite waard om meteen te benoemen, in plaats van het als een probleem te zien. De waterkoker klikt uit. Achter je ligt een stapel dagen met echt werk erin, ook al kondigde geen van die dagen zich aan. Deze ochtend is er weer zo een, en jij bent er voor.

Een jas over de rugleuning van een stoel, met nog de vorm van iemand erin. Licht op de vloer in een lange strook. De koelkast die aanslaat en weer stopt. Je aantekeningen van vorige week, nog steeds leesbaar, nog steeds ongeveer kloppend, wat een stiller soort bewijs is dan het lijkt.

Het begin had een verhaal en het einde krijgt er een, en jij zit in het stuk ertussenin, waar niets dramatisch is en niemand applaudisseert. Dit is het stuk waar de meeste mensen stoppen. De reden is niet persoonlijk maar structureel. Alles wat de moeite waard is om op te bouwen, levert lange tijd bijna niets op en dan ineens alles tegelijk, wat betekent dat precies het moment waarop stoppen het redelijkst voelt, het moment vlak voor de opbrengst is. Je gevoel liegt hier niet zozeer tegen je, het leest gewoon een grafiek die het werk nog niet heeft ingehaald.

Merk op welke meetlat je hebt gebruikt. Je hebt dagelijks naar resultaten gekeken, en resultaten zijn een slecht dagelijks instrument, want ze bewegen op een schema waar jij geen controle over hebt. Inzet beweegt op een schema waar jij wel volledige controle over hebt. Verwissel de maatstaf en de hele periode verandert van karakter: een dag is niet langer een referendum over of dit werkt, het is gewoon een dag waarop de herhaling wel of niet gebeurd is. Dat is een vraag die je in vier seconden eerlijk kunt beantwoorden, en het is de enige vraag die ooit iets heeft voorspeld.

Dus vandaag doe je de gewone herhaling en schrijf je op dat je het gedaan hebt. Geen beoordeling. Geen controle of het al iets oplevert, want die controle is precies wat je al zoveel ochtenden heeft gekost. Eén streepje op één pagina, en de rest van de dag is van jou.

Niets aan vandaag zal er vanbinnen als vooruitgang uitzien. Dat is nooit zo, voor niemand, en precies daarom houden zo weinig mensen vol. Jij houdt vol. Dat is het hele verschil, en het is morgen weer beschikbaar.