Ik eet vanavond fatsoenlijk

Er staat iets te koken en het hele huis ruikt ernaar. Ik heb dit met opzet gemaakt, voor mezelf, vanavond, met niemand anders in de vergelijking. Er komt niemand langs. Er is geen gelegenheid en er is geen publiek. Ik ga het deze week nog een keer doen, want het kostte vijftien minuten en het veranderde het hele karakter van de avond.

Er staat damp op het raam en een pan maakt het geluid dat een pan maakt. Niets hier is indrukwekkend en alles hier is warm. Er staat één kom klaar en die is van mij en ik ga ermee aan tafel zitten in plaats van hem staand op te eten. De radio staat aan en ik luister er niet echt naar, wat precies de juiste hoeveelheid aandacht is om aan een radio te geven.

Ik geef iedereen anders netjes te eten en eet vervolgens staand boven de gootsteen. Ik zou iemand van wie ik hou dat nooit laten doen, en bij mezelf doe ik het zonder erbij na te denken, wat me iets vertelt waar ik zorgvuldig naast heb geluisterd. De norm die ik voor anderen aanhoud en de norm die ik voor mezelf aanhoud zijn niet dezelfde norm. Ik heb dat gat jarenlang onbaatzuchtigheid genoemd. Het lijkt meer op een gewoonte die ik nog nooit bij daglicht bekeken heb, en gewoontes hebben mijn goedkeuring niet nodig om door te blijven draaien. Ze hebben alleen nodig dat ik niet kijk.

Eén echt ding koken gaat niet over voeding. Het zijn vijftien minuten waarin ik mezelf behandel als iemand die de moeite waard is, en dat is achteraf een lastige bewering om tegen te spreken terwijl je voor het bewijs ervan zit. Hoe ik met mezelf omga als niemand kijkt is geen kleine privékwestie. Het bepaalt stilletjes de bodem voor wat ik van waar dan ook accepteer, en die bodem wordt gebouwd uit gewone dinsdagen precies zoals deze. Niemand anders gaat die bodem ooit namens mij omhoogbrengen.

Dus vanavond kook ik één echt ding. Het mag simpel zijn. Het hoeft alleen gemaakt te zijn in plaats van opengemaakt, en ik mag het niet staand opeten. Ik ga ermee zitten. Dat tweede deel is geen versiering, het is de helft van de hele ingreep, en het is de helft die ik als eerste stilletjes zou laten vallen als ik mezelf ermee weg liet komen. Simpel is helemaal prima. Gaan zitten is het deel dat niet optioneel is.

Gevoed. Netjes. Door iemand die oplette.