Ik maak af waar ik steeds opnieuw aan begin

Ik ben voorbij het punt waar ik altijd stop. Vanavond ben ik hier verder mee gekomen dan ooit, en het was op geen enkele manier dramatisch. Er was geen doorbraak. Er was een stoel en vijftien bladzijden. Ik ga de boekenlegger laten waar hij ligt en morgen precies hetzelfde doen, en dat is het enige mechanisme dat bij mij ooit ergens echt gewerkt heeft. Vijftien bladzijden zijn niet indrukwekkend. Vijftien bladzijden die ik nooit meer hoef te lezen zijn iets heel anders.

De boekenlegger is verschoven. Er zit nu een stapeltje gelezen achter, en het ongelezen deel lijkt aanzienlijk minder op een muur dan een week geleden. De rug begint op de juiste plek mee te geven. Het begint eruit te zien als een boek dat iemand bezit in plaats van een boek dat iemand gekocht heeft.

Ik ben hier vier keer aan begonnen. Elke herstart kostte me de grond die ik al afgelegd had, en ik noemde dat grondig zijn, wat royaal van mezelf was. Wat het in werkelijkheid was, was een weigering om een halve positie te accepteren. Ik wilde iemand zijn die het goed gelezen had in plaats van iemand die er middenin zat. Die voorkeur heeft me inmiddels vier boeken aan bladzijden gekost terwijl ik er geen enkele van vasthoud. Perfectionisme levert hier geen beter werk op. Het levert helemaal geen werk op, heel langzaam, terwijl het als grondigheid voelt.

Vooruitgang heeft geen vaart nodig, hij heeft een markering nodig. Vijftien bladzijden die ik houd zijn meer waard dan vijftig die ik volgend voorjaar opnieuw lees, want in het houden zit alle samengestelde groei. Terug naar het begin gaan voelde als grondigheid en werkte als terug naar af. Alles wat mijn positie terugzet is geen strategie, het is een heel goed vermomde manier om stil te staan terwijl het voelt alsof je het razend druk hebt. Ik ben veel liever echt halverwege iets dan telkens opnieuw aan het begin ervan.

Dus vanavond, vijftien bladzijden, en ik laat de legger precies waar ik stop. Morgen begint daar, niet bij het begin en niet bij het laatste hoofdstuk waar ik me zeker over voel. Geen herlezen om het gevoel te hebben dat ik bij ben, want bij zijn is het doel niet en is het nooit geweest. Alleen vooruit, vanaf waar ik echt ben in plaats van vanaf waar ik liever zou zijn.

Verder dan gisteren. Meer is afmaken nooit geweest.