Ik maak iets met mijn handen

Mijn handen zijn bezig en mijn hoofd is stil geworden op een manier die deze hele week niet gelukt is. Ik ga dit voortaan met opzet doen, in plaats van er één keer per seizoen in te struikelen en verrast te zijn door hoe goed het werkt. Het is geen stemming die kwam aanwaaien. Het is iets wat ik gedaan heb, en dingen die ik doe kunnen herhaald worden. Twintig minuten met mijn handen deden wat een hele week proberen me kalm te denken niet voor elkaar kreeg.

Er ligt iets onder mijn vingers met echte structuur eraan. Een beetje rommel op tafel. Niets hier heeft een wachtwoord nodig, niets hier heeft een melding, en niets hier gaat zichzelf vannacht bijwerken tot een iets slechtere versie van zichzelf. Mijn handen weten wat ze doen net iets eerder dan ik.

Alles wat ik de laatste tijd maak bestaat uit pixels en verdwijnt als het scherm uitgaat. Ik merkte niet dat dat uitmaakte tot het uitmaakte, en toen maakte het heel veel uit, in één keer. Er is verschil tussen werk dat een spoor achterlaat en werk dat alleen een registratie achterlaat, en ik leef bijna volledig van het tweede soort. Een hele dag ervan kan voelen alsof er niets gebeurd is, ook als er veel gebeurd is, want er staat achteraf niets in de kamer om het te bewijzen. Ik eindig dagen zonder ergens naar te kunnen wijzen.

Iets fysieks maken gebruikt een deel van mij waar niets anders bij komt. Het hoeft niet goed te zijn. Het moet echt zijn en in mijn handen. De reden dat dit werkt is op geen enkele manier mystiek. Mijn aandacht krijgt eindelijk ergens heen te gaan dat geen scherm is en ook mijn eigen gedachten niet, en het blijkt dat een groot deel van wat ik stress noem gewoon aandacht is die nergens nuttig kan landen. Geef haar een taak en ze houdt op met cirkelen.

Dus ik geef twintig minuten aan iets fysieks, met nergens een scherm in de buurt. Wat er voorhanden is telt. Brood, een plant, iets kapots, een potlood, een muur die geverfd moet worden. De norm is niet kwaliteit en het is niet nut. De norm is dat het in de kamer bestaat als ik ermee klaar ben.

Er bestaat iets wat er vanochtend niet was, en ik heb het gemaakt. Dat is een goed ding om een dag mee te eindigen.