Ik leer met opzet iets moeilijks

Ik snap het. Niet alles, maar het stuk dat een maand geleden volledig ondoorzichtig was is helder geworden, en ik voel de vorm van wat er hierna komt. Iets in mijn hoofd heeft zichzelf opnieuw ingedeeld en het gaat niet terug. Zes weken geleden zou ik je verteld hebben dat ik hier te oud voor was. Dat was geen inschatting van mijn kunnen. Dat was een excuus met een geloofwaardig gezicht op. Ik ga door tot het volgende stuk zich op dezelfde manier opent.

Er staan aantekeningen in de kantlijn in mijn eigen handschrift, die zelfverzekerder worden naarmate ze verder de bladzijde af gaan. Een woord dat ik zes weken geleden niet had kunnen gebruiken is nu gewoon een woord dat ik gebruik, zonder even te controleren of het wel mag. Op bladzijde veertig zit een koffiekring waar ik merkwaardig gehecht aan ben geraakt. Het boek begint eruit te zien als gebruikt in plaats van als bezit.

Het begin was vernederend. Ik was traag, en ik was traag waar anderen bij waren, en er is een specifiek ongemak aan beginner zijn als volwassene waar niemand je voor waarschuwt. Sommige avonden deed ik het boek dicht en was ik oprecht geïrriteerd over mezelf. Wat ik in werkelijkheid meemaakte was het gat tussen mijn smaak en mijn kunnen, en dat gat is op zijn breedst precies aan het begin, wat precies het moment is waarop de meeste mensen het lezen als bewijs dat ze hier nooit voor gemaakt waren. Het ongemak was geen oordeel. Het was belasting, en ik heb jaren de belasting voor het oordeel aangezien. Ik wou dat iemand me dat aan het begin verteld had, dus vertel ik het nu aan mezelf, hardop, waar ik het kan horen.

Toen merkte ik dat de verwarring een patroon had. Ze kwam altijd vlak voordat er iets op zijn plek viel, elke keer, zonder één enkele uitzondering. Verwarring is niet het geluid van falen, het is het geluid van een model dat opnieuw gebouwd wordt, en zodra ik die twee uit elkaar kon houden ben ik ervoor gestopt met weglopen. Niemand had me ooit verteld dat het gevoel ergens slecht in te zijn en het gevoel ergens beter in te worden van binnenuit hetzelfde gevoel zijn. Nu vat ik het als bewijs dat ik op de goede plek zit wanneer ik me dom voel, wat een vreemd ding is om jezelf aan te leren en het nuttigste wat ik ooit gedaan heb.

Dus vandaag besteed ik vijftien minuten aan het deel waar ik het slechtst in ben. Niet het deel dat ik leuk vind, en niet het deel waar ik al goed in ben en waardoor een sessie productief voelt zonder me iets te kosten. Het deel waar ik me traag van voel. Ik zet een wekker, want anders onderhandel ik vijftien minuten omlaag naar vier zonder ooit toe te geven dat ik dat doe. Vijftien minuten slecht zijn is de hele opdracht.

Ik ben nu iemand die moeilijke dingen leert. Niet snel en niet sierlijk. Maar ik blijf, en blijven blijkt de hele vaardigheid te zijn. De mensen die hier goed in zijn, zijn niet slimmer dan ik. Zij waren er langer slecht in.