Ik kijk naar het getal dat ik heb vermeden

Ik ken het getal nu. Ik heb ernaar gekeken, het opgeschreven, en de kamer stortte niet in. Ik ga volgende week weer kijken, en de week daarna. Het kijken was nooit het moeilijke deel. Het niet kijken was dat, en het bracht me daar maandenlang elke nacht stilletjes voor in rekening zonder ooit een gespecificeerde factuur te sturen. Het getal lag de hele tijd vast. Alleen mijn bereidheid om ernaar te kijken bewoog.

Het staat op een papiertje in mijn eigen handschrift. Een getal is opgeschreven een stuk kleiner dan het om drie uur 's nachts is. Het ligt daar eindig te zijn, wat de nuttigste eigenschap is die het heeft. Ik heb er nog niets aan gedaan en dat hoeft ook niet.

Ik zat maandenlang te gokken, en de gok was altijd erger dan de waarheid, want een gok heeft geen randen en kan de hele nacht groeien zonder dat iets hem ooit tegenspreekt. Een ongecontroleerd getal is geen getal, het is een stemming, en stemmingen schalen mee met hoe moe ik op dat moment toevallig ben. Het vermijden voelde als zelfbescherming. Het was precies het tegenovergestelde. Ik verdedigde mezelf tegen een vaste hoeveelheid door hem te vervangen door een onbegrensde, en ging vervolgens voltijds in die onbegrensde wonen. Dat is een slechte ruil, en ik maakte hem elke dag, het grootste deel van een jaar lang.

Je kunt geen plan maken over een gevoel. Over een getal wel. Het kennen is het hele verschil tussen zorgen en rekenen, en met rekenen kan ik op een gewone dinsdagmiddag echt iets doen. Er veranderde niets aan mijn situatie op het moment dat ik keek. Alles aan mijn vermogen om er iets mee te doen veranderde wel, en die twee zijn helemaal niet hetzelfde. Precies daarom is kijken de moeite waard, ook als het nieuws niet goed is, en dan is het juist het meest waard.

Dus ik open de rekening, ik kijk één keer, en ik schrijf het bedrag op. Kijken is de hele taak. Ook maar iets beslissen kan tot morgen wachten, en ik mag vanavond uitdrukkelijk geen plan bouwen, want die regel is het enige dat het kijken überhaupt te doen maakt. Eén taak, duidelijk begrensd, binnen negentig seconden afgerond.

Bekend. Niet opgelost, maar bekend, en bekend is waar oplossen begint.