Je hebt de streep die je zelf trok allang overschreden

Je staat middenin een leven dat een jongere versie van jezelf 'aangekomen' zou hebben genoemd. Dat is een vreemde zin om op dit uur te lezen, en toch klopt hij. Het raam is grijs en gewoon. Er is koffie. Niets in de kamer valt op, en dat is precies waar het zo meteen om gaat.

Een radiator die tikt terwijl hij opwarmt. Sleutels waar je ze liet liggen. Dat specifieke vlakke ochtendlicht op een kale muur. Ergens beneden een deur, dan voetstappen, dan stilte. De dag heeft nog niets van je gevraagd.

Je trok ooit een streep en zei tegen jezelf dat die overschrijden iets zou voelen. Je overschreed hem. Het voelde als een dinsdag. Dat komt niet door ondankbaarheid, en het zo noemen heeft nog nooit iemand geholpen: de geest stelt zijn ijkpunt razendsnel en volledig bij op wat nu waar is, wat betekent dat het moment waarop iets gewensts arriveert, het ophoudt gewenst te voelen en gewoon wordt. Elk doel dat je ooit hebt bereikt, was binnen een week of twee opgeslokt door dat gewone. Dat is het mechanisme dat precies doet waarvoor het bedoeld is, en daarom blijft die streep verschuiven hoe hard je er ook naartoe rent.

Probeer de vraag eens andersom. In plaats van te vragen wat er nog ontbreekt, vraag je wat je hebt dat je ooit oprecht wilde, en laat het eerlijke antwoord binnenkomen zonder er een tegenwerping bij te zoeken. Die lijst is langer dan de andere, en je leest hem bijna nooit. Niet omdat hij onwaar is, maar omdat een vervulde wens stil wordt en een onvervulde blijft praten, waardoor de luidste stem in je hoofd altijd een vertekend beeld geeft. Geef die stille stemmen ook een keer het woord, en de dag weegt anders.

Dus vandaag noem je er één. Hardop of op papier, één ding dat je nu hebt en dat je ooit tegen iemand het doel noemde. Geen dankbaarheidslijstje, geen oefening, geen gewoonte om vol te houden. Eén, vandaag, gewoon uitgesproken, want het gaat erom het één keer op te merken, niet om het opmerken voor altijd in te plannen.

Je leeft in de verhoorde wens van iemand, en die iemand ben toevallig jij zelf. Dat betekent niet dat je moet stoppen met wensen. Het betekent dat het wensen nooit het deel was dat ontbrak.