Jij bent degene die dit altijd al zou gaan doen

Er is iets in je leven dat wacht tot iemand het komt oplossen. Je weet precies welk ding dat is. Het wacht al een tijdje, en dat wachten voelt vertrouwd, zoals onafgeronde zaken dat soms doen. De ochtend is helder. Er komt niemand aan, en dat blijkt beter nieuws te zijn dan het klinkt.

Een stapel post bij de deur, met daarop een envelop die ertoe doet. Stoom die schuin wegwaait uit een kop in het licht. Ergens boven je stroomt water door een leiding terwijl het gebouw ontwaakt. Een jas aan een haakje die al twee weken niet gedragen is.

Een deel van je heeft gehoopt op redding. Niet bewust, niet als plan, maar als een stille aanname dat de situatie uiteindelijk wel wordt opgelost door de omstandigheden, of door iemand met meer aanzien dan jij. Die aanname is kostbaar, want ze maakt van een oplosbaar probleem een wachtkamer, en in een wachtkamer hangt geen klok. Elke maand die je er doorbrengt lijkt op de vorige, en juist daarom kun je er een jaar verliezen zonder ooit bewust te kiezen.

Bekijk eens echt wie er beschikbaar is. Niemand anders heeft jouw informatie, jouw belang, of jouw redenen, en niemand anders zal morgen wakker worden met dit voorop in zijn gedachten. Dat klinkt een paar seconden somber, maar daarna wordt het het nuttigste feit dat je vandaag zult lezen, want het betekent dat de zaak niet vaststaat, ze is alleen nog niet begonnen, en dat kun je nog voor de lunch veranderen. Op jezelf kunnen rekenen is geen karaktertrek. Het is wat overblijft zodra je stopt met wachten.

Dus vandaag zet je de eerste stap, en die is van jou. Niet het hele plan, niet de volledige uitvoering. De eerste echte beweging, gezet door jou, vanmiddag, op precies dat waarvan je hoopte dat iemand anders het zou opmerken.

Er komt niemand, en jij was toch al degene die dit kon doen. Dat is geen last die je in de schoot geworpen krijgt. Het is een sleutel die je al die tijd al in handen had.