Ik stel de vraag waar ik bang voor ben

Ik heb hem gesteld. De vraag waar ik drie weken omheen gecirkeld heb ligt in de kamer en met de kamer is helemaal niets aan de hand. Er ging niets stuk. Het cirkelen was het dure deel, het stellen duurde ongeveer negen seconden, en ik maak die ruil al jaren terwijl ik het voorzichtigheid noem. De volgende gaat sneller.

Een stilte aan de andere kant ervan. Niet de slechte soort. De soort waarin iemand echt nadenkt in plaats van een antwoord in elkaar te zetten. Ergens achter hen verschuift een stoel. Mijn kaak is losgekomen, en ik had geen idee dat hij op slot zat.

Niet vragen voelde veiliger. Het was niet veiliger, het was stiller, en ik betaalde voor die stilte met weken gissen naar iets wat ik gratis in één zin had kunnen krijgen. De versie die ik bij gebrek aan antwoord bouwde, was gedetailleerder en zelfverzekerder dan alles wat waar bleek te zijn, en aanzienlijk erger, want dat is wat een hoofd met een gat doet. Het laat het niet leeg. Het vult het slecht op en behandelt de vulling daarna als bewijs. Wat het erin zet staat in mijn eigen handschrift, en juist daarom komt het nooit bij me op om de bron in twijfel te trekken.

Elk echt antwoord is meer waard dan het verhaal dat ik zonder antwoord in elkaar zet. Zelfs het antwoord dat ik niet wilde geeft me iets vasts, en op onwelkome grond staan is nog altijd beter dan staan op grond die ik vorige week dinsdag verzonnen heb. Zekerheid was nooit het doel. Informatie wel. Ik vermeed één slechte zin door twee weken lang in een ergere ingebeelde te leven, in een lus, zonder dat het iets kostte.

Dus ik schrijf hem op, ronduit, en ik stel hem in het eerstvolgende gesprek dat ik heb. Eerst opgeschreven, want in het moment verzacht ik hem tot iets waar niemand antwoord op kan geven en ben ik daarna stilletjes teleurgesteld over wat er op de verzachte versie terugkomt. De opgeschreven versie is de echte. Die wordt gesteld, in die woorden, zonder de lange aanloop die ik anders zou bouwen om het mezelf makkelijker te maken.

Gesteld, beantwoord, en het gissen is voorbij. Ik heb een stapel verzonnen antwoorden ingeruild voor één echt antwoord, en het echte was kleiner dan alles wat ik verzonnen had. Ik koop die stilte niet nog een keer.