Ik bouw iets dat van mij is

Iemand die ik nooit ontmoet heb gebruikt het ding dat ik gemaakt heb. Niet als gunst, niet omdat ik erom gevraagd heb. Ze hebben het gevonden, het deed wat ze nodig hadden, en dat is de hele transactie. Iets wat ik gebouwd heb is naar buiten gegaan en heeft gewerkt zonder dat ik ernaast stond uit te leggen waar het voor was. De enige verstandige reactie is de volgende gaan maken.

Een kort bericht op het scherm van een onbekende. Vier regels, geen opsmuk, beter dan opsmuk, want er was geen enkele reden op aarde om er gul over te doen. Ik heb het vaker gelezen dan ik zal toegeven. Eronder knippert een streepje in een leeg bestand.

Een hele tijd maakte ik dingen in het geheim en vertelde ik het aan niemand, en ik noemde dat standaarden hebben. Het leek meer op een goede schuilplaats hebben. Zolang het werk ongezien bleef kon het niet beoordeeld worden, en werk dat niet beoordeeld kan worden kan ook niet beter worden, dus ruilde ik het hele voordeel in voor het comfort van nooit zichtbaar ongelijk hebben. Van binnenuit voelde dat als bescheidenheid. Van buitenaf hield het alles klein, en klein was de prijs die ik betaalde zonder de factuur ooit te zien.

Het hardop zeggen is niet opscheppen. Het is het ding ergens anders laten bestaan dan achter mijn ogen, waar de werkelijkheid erbij kan en het kan corrigeren. Elk stuk werk dat ik afgemaakt heb werd beter op het moment dat een ander het kon zien, en niet één werd beter in de maanden die ik in stilte in het donker zat te polijsten. De reactie van anderen is niet het tarief dat je betaalt voor afmaken. Het is het enige dat de volgende beter maakt dan deze.

Dus vandaag vertel ik één persoon wat ik aan het maken ben. Hardop, in gewone woorden, zonder verontschuldiging ervoor en zonder het eerst klein te maken zodat niemand me kan beschuldigen van het serieus nemen. Eén persoon is de eis. Het aantal is niet het punt. Het punt is dat het verhuist van ergens volkomen veilig en volkomen nutteloos naar ergens waar een mens erop kan reageren.

Van mij, echt, en bereikbaar voor anderen. Geen van die drie had nodig dat het eerst groot was, en wachten op groot is precies hoe iets geen van drieën blijft. Klein en echt wint van groot en denkbeeldig.