Ik begin voordat ik me klaar voel

Ik ben begonnen. Niet goed en niet zelfverzekerd, maar het ding bestaat nu op een manier waarop het een uur geleden niet bestond, en dat is een verandering van categorie en niet een gradatie van vooruitgang. Gisteren was het een idee. Vandaag is het een eerste versie. Ik ga voortaan zo blijven beginnen. Slecht en vroeg wint van prachtig en nooit, en ik heb dat tweede experiment lang genoeg gedraaid om de uitkomst eerlijk te benoemen.

De eerste poging is ruw en ligt daar waar ik hem kan zien. Hij is niet gênant. Hij is gewoon vroeg. Er zit iets vreemd geruststellends in kijken naar iets wat overduidelijk versie één is en weten dat het zich nog niet hoeft te verdedigen. Niemand anders gaat deze zien, en juist dat maakt het mogelijk dat hij gemaakt is.

Ik wacht sinds het voorjaar tot ik me klaar voel. Klaar is niet gekomen, en ik weet inmiddels vrij zeker dat het ook nooit uit zichzelf zou komen, want zo ontstaat dat gevoel niet. Ik had de oorzaak en het gevolg jarenlang omgedraaid. Ik dacht dat zelfvertrouwen de toegangseis was, terwijl het het bonnetje is. Erop wachten is als wachten tot je fit bent voordat je mag bewegen. Ik zou die fout in het leven van iemand anders meteen zien en in het mijne zag ik hem nergens. Het wachten was nooit geduld. Het was vermijding met een betere houding.

Klaar zijn ontstaat door te beginnen, niet ervoor. Het vertrouwen waar ik op wachtte wordt aan de andere kant van de eerste twee minuten gemaakt en er is nergens en voor geen enkele prijs een andere leverancier van. Iedereen die ik ken die iets kan, begon voordat die gekwalificeerd was en werd het onderweg. Degenen die wachtten tot ze zich klaar voelden, beschrijven nog steeds het ding dat ze ooit gaan doen, in ongeveer dezelfde woorden als vorig jaar. Het verschil tussen die twee groepen is geen talent. Het zijn een paar minuten getolereerd ongemak, herhaald tot het niet meer ongemakkelijk is.

Dus ik doe de eerste twee minuten. Slecht mag en slecht wordt verwacht. Twee minuten, en dan mag ik beslissen of er een derde komt, zonder enige verplichting in welke richting dan ook. Ik verbind me niet aan het project. Ik verbind me aan twee minuten, en dat is een belofte die klein genoeg is dat ik er niet op een technisch punt onderuit kan, en klein genoeg dat het deel van mij dat onderhandelt er helemaal niets mee kan.

Begonnen. Al het andere is makkelijker dan begonnen, en dit specifieke deel hoef ik nooit meer te doen. De rest is alleen doorgaan.