Je hoeft alleen de eerste te dragen

Er is iets gebeurd, en het is voorbij, en je draagt het nog steeds mee. Je kunt vanochtend precies de vorm ervan voelen. De waterkoker bouwt langzaam op en het licht kruipt omhoog langs de muur, zoals altijd. Het gebeurde zelf duurde ongeveer vier minuten. Jij draagt het al dagen, en dat gat daartussen, dat is waar de komende drie minuten over gaan.

Er staat een mok die je al een keer hebt bijgevuld. Een jas over een stoel. Buiten zet iemand de vuilnisbakken buiten, onbekommerd, in een wereld waarin niets van dit alles gebeurt. De kamer is warmer dan hij was. Je kaak staat strakker dan nodig is, en je merkt het alleen omdat je ernaar op zoek ging.

Wat er gebeurde deed één keer pijn. Alles daarna is jij, die het jezelf blijft vertellen. Zo werkt het, en het is de moeite waard om het gewoon te benoemen: de geest behandelt een herinnerde dreiging als een echte, dus elke herhaling kost dezelfde stress als het origineel, tegen volle prijs, maar zonder de informatie die het origineel wel bij zich droeg. Daarom kun je uitgeput zijn door een dinsdag die al lang voorbij is. Je bent niet zwak omdat je het blijft afspelen. Je draait op een systeem dat geen verschil kan maken tussen gevaar en de herinnering aan gevaar, en dat heeft het nooit geleerd.

Splits die twee, en een ervan houdt op ertoe te doen. De gebeurtenis is afgerond en verzegeld; er is geen versie van vandaag waarin het anders afloopt. Het verhaal daarentegen leeft, en het wordt op dit moment geschreven, door jou, in een keuken, met een kopje in je hand. Dus de pijn die vanzelf kwam, is niet de pijn die je wakker houdt, en die tweede pijn is de enige die ooit naar iemands opdracht luisterde. Leg het schrift neer en het schrijven stopt. Dat is geen ontkenning, het is gewoon je niet aanmelden voor een tweede ronde.

Dus vandaag komt het op papier, in één zin. Wat er gebeurde, gewoon, zonder bijvoeglijke naamwoorden, zonder pleidooi. Dan gaat het schrift dicht en blijft dicht tot morgen. Één zin is genoeg om iets vast te houden zonder het te moeten dragen, en dat is het hele verschil.

De eerste was nooit een keuze. De tweede was het altijd, en die was het grootste deel van het gewicht. Leg het neer. De ochtend is er nog, en die is van jou.