Je stopt met het regisseren van de kamer in je hoofd

Je werd wakker terwijl je al een uitleg aan het formuleren was voor iets waar niemand naar had gevraagd. Het gebeurt vroeg, voordat je jezelf er goed tegen kunt wapenen. Het raam is grijs en redelijk. Er is thee, of die komt er zo aan. En ergens in het komende uur bestaat er een versie van deze dag waarin je het gewoon doet, zonder het commentaar dat erbij loopt.

Een radiator die tikt terwijl hij opwarmt. Iemands muziek door een muur, te ver weg om te herkennen. Die typische platheid van het ochtendlicht op een kaal vlak. Je sleutels op de tafel waar je ze hebt neergelegd, wat betekent dat de dag een deur heeft.

Je bent bezig geweest met het managen van een publiek dat niet toekijkt. Iedereen voor wie je optreedt, is druk met zijn eigen versie van precies dezelfde gedachtenlus, en dat is precies waarom de zaal waarvoor je repeteert zich nooit werkelijk vormt. Wat dat kost, is niet die gevreesde gêne, want het gevreesde moment komt meestal niet. Het is de vorm van je keuzes: je koos steeds voor de optie die het makkelijkst te verantwoorden was, in plaats van de optie die het beste was, en die twee zijn al jaren stilletjes uit elkaar gegroeid, terwijl je jezelf vertelde dat je rekening hield met anderen.

Spoel het terug en het valt uit elkaar. Als de aandacht van anderen werkelijk zo op jou gericht was als je angst beweert, zou je je in detail herinneren welke onhandige dingen iedereen om je heen vorige maand heeft gedaan. Dat doe je niet. Je kunt er geen drie noemen, en zij ook niet, en dat komt omdat menselijke aandacht een schaars goed is dat vrijwel volledig aan jezelf wordt besteed. Het schijnwerperlicht waaronder je hebt gestaan, houd je zelf omhoog. Zet het neer, en de kamer blijkt een gewone kamer te zijn, met mensen erin die je het beste wensen en aan iets anders denken.

Dus vandaag verstuur je het bericht dat je al die tijd zat op te stellen en af te zwakken. Geen inleiding die zich verontschuldigt voor zijn eigen bestaan, geen paragraaf die uitlegt waarom je mag vragen wat je vraagt. Het verzoek, gewoon, in zo weinig woorden als nodig. Dan sluit je de app en ga je iets doen met je lijf.

Het zal aankomen als een doodgewoon bericht, want dat is het ook. De versie die je twee weken hebt gerepeteerd en de versie die je vandaag verstuurt, lezen voor de ontvanger precies hetzelfde. Die twee weken krijg je terug. Besteed ze aan iets beters.