Je hebt er meer van dan je hebt beweerd

Je blijft zeggen dat je geen tijd hebt, en een deel daarvan is oprecht waar. De ochtend is stil genoeg om de rest eerlijk onder de loep te nemen. Er staat een kopje, er hangt een klok aan de muur, en er ligt een hele dag te wachten die op de een of andere manier wordt doorgebracht, of iemand nu let op waar hij naartoe gaat of niet.

Een telefoon met het scherm naar beneden, nog een beetje warm. Een agenda met veel meer wit erop dan de week eigenlijk voelde. Beneden een deur, dan voetstappen. Het licht dat langzaam en zonder haast langs de muur omhoog kruipt.

Tijd verdwijnt niet, hij wordt besteed, en zo stilletjes besteed dat het aanvoelt als vermist. Dat onderscheid is de kern van de zaak: een uur dat in stukjes van tien minuten verloren gaat, laat geen herinnering aan zichzelf achter, dus de dag voelt echt korter aan dan hij was, en je liegt niet als je zegt dat er niets over was. Maar die uren zijn wel ergens concreets en oninteressants naartoe gegaan, en de reden dat ze onzichtbaar zijn, is dat er niets aan gekozen werd, wat betekent dat er ook niets aan opgemerkt werd. Wat je mist, is niet de tijd. Het is een overzicht ervan.

Probeer eens de vraag van de boekhouder in plaats van die van het geweten. Niet of je de dag verspild hebt, want dat levert alleen schuldgevoel op en geen enkele informatie, maar waar die vier uur precies naartoe zijn gegaan, want dat levert het omgekeerde op. Niemand beheert een budget dat hij nog nooit heeft ingezien, en jij runt dit al jaren op niets meer dan een vaag gevoel. Het gaat er niet om falen te vinden. Het gaat erom dat een dag die je kunt zien, een dag is die je met opzet kunt besteden, en bijna niemand heeft ooit echt gekeken.

Schrijf dus vandaag vier uur op zoals ze gebeuren. Grof mag, één regeltje per keer. Geen oordelen, geen opruimen, geen plan erbij. Gewoon het simpele overzicht van waar die uren echt naartoe zijn gegaan, zodat je morgen werkt met een echt getal in plaats van met een stemming.

Er is meer van dan het gevoel je laat geloven. Niet zoveel als je zou willen, en niet genoeg voor alles, maar meer, en het heeft daar al jarenlang ongelezen liggen.