Je hoeft niet uitgekozen te worden

Je hebt een idee dat je steeds bijna begint. Het heeft de winter overleefd. Het heeft verschillende heel redelijke argumenten overleefd waarom iemand met meer kwalificaties het zou moeten oppakken, en het is er vanochtend nog steeds, wat meer is dan de meeste ideeën volhouden. De kamer is licht. Niets houdt je tegen in fysieke zin. Het is de moeite waard om daar even bij stil te staan voordat de dag vol raakt.

Een pen die je al een tijd niet hebt gebruikt. Stof dat ronddwarrelt in een streep licht bij de plank. Het lage elektrische gezoem dat een gebouw maakt wanneer bijna niemand op is. Er ligt een schrift met drie beschreven bladzijden en de rest wacht nog, wat het eerlijkste voorwerp in de kamer is.

Je hebt gewacht tot iemand jou zou kiezen. Een opdracht, een uitnodiging, een titel, een of ander teken van buitenaf dat je het mag doen. Dat wachten kan een heel decennium opslokken, en de reden daarvoor is dat het teken waar je op wacht bijna altijd gegeven wordt aan mensen die al begonnen zijn. Niemand geeft een vreemde toestemming om iets te maken. Ze geven die aan wie er zichtbaar al mee bezig is, wat betekent dat de erkenning die je wilt voortkomt uit de daad die je uitstelt totdat je die erkenning krijgt. Je stond aan het verkeerde eind van je eigen proces.

Kijk eens wat dat wachten eigenlijk voor je doet, want het doet wel degelijk iets. Zolang iets niet begonnen is, kan het niet beoordeeld worden, en een onbegonnen project houdt een onberispelijke staat van dienst. Dat is geen luiheid en het zou onaardig zijn om het zo te noemen. Het is bescherming die zich verkleedt als hoge eisen, en het werkt uitstekend, tot je merkt dat een onberispelijke staat van dienst van niets nu precies is wat het oplevert. De mensen wier werk je bewondert hadden geen betere toestemming dan jij. Zij hadden eerdere concepten, en de meeste daarvan waren slecht, en dat bleek er allemaal niet toe te doen.

Dus vandaag begin je ermee, en je vertelt het aan niemand. Geen bericht, geen appje, geen woord tegen iemand die het toch zou aanmoedigen. Het vertellen aan anderen geeft je alvast een klein beetje van de beloning zonder het werk, en dat beetje kun je beter besteden aan het echte werk zelf. Vijftien minuten aan het echte ding, in stilte, dat is de hele opdracht.

Er komt niemand om dit goed te keuren. Dat klinkt zo'n vier seconden lang als slecht nieuws en verandert dan in het beste nieuws dat er is, want het betekent dat het hek waarbij je stond te wachten nooit op slot heeft gezeten. Duw ertegen. Het gaat open aan jouw kant.