ਜਿਹੜੀ ਮਦਦ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਮਦਦ ਮੰਗ ਲਈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਹਾਂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਹ ਪਹਾੜ ਜਿੱਡੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਸੀ ਜਿੱਡੀ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਬਣਾ ਲਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਇਹ ਕੰਮ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਿੰਗਾ ਹਿੱਸਾ ਉਡੀਕ ਵਾਲਾ ਸੀ ਅਤੇ ਮੰਗਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਲਗਭਗ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਨ ਦੇ। ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਇਸਨੂੰ ਕਹਿ ਦੇਣ ਦਾ। ਉਹ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਵਾਪਸ ਮਿਲ ਜਾਣ ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਅਗਲੇ ਦੋ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਖ਼ਰਚਣੇ।

ਸਕਰੀਨ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਬਿਲਕੁਲ, ਜ਼ਰੂਰ। ਦੋ ਸ਼ਬਦ, ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਦੇ ਅੰਦਰ ਭੇਜੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਜਦੋਂ ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਭੇਜੇ ਪਿਆ ਰਿਹਾ। ਉਸ ਉੱਤੇ ਲੱਗੇ ਵੇਲੇ ਵੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਜ਼ਰ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਕੋਈ ਝਿਜਕ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਕੋਈ ਤੋਲ ਮੋਲ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਕਿ ਮੰਗ ਕੋਈ ਵੱਡੀ ਜਾਂ ਅਨੋਖੀ ਸੀ।

ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰ ਬਣਨ ਨਾਲੋਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਔਖਾ ਸਮਾਂ ਕੱਟ ਲੈਣਾ ਮੈਨੂੰ ਵੱਧ ਠੀਕ ਲੱਗਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਇਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਹੰਕਾਰ ਦੇ ਵੱਧ ਨੇੜੇ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸਨੇ ਉਹ ਸਮਾਂ ਖਾ ਲਿਆ ਜੋ ਹੁਣ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਆਉਣਾ। ਹਿਸਾਬ ਕਦੇ ਬੈਠਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਦੋ ਮਿੰਟ ਦੇ ਅਹਿਸਾਨ ਤੋਂ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਇਕੱਲਿਆਂ ਉਹੀ ਕੰਮ ਮਾੜੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨਤੀਜੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਲਬੂਤੇ ਦਾ ਨਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਇਹ ਕਰਨ ਲਈ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿਹਾ। ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲੋਂ ਆਪ ਹੀ ਕਰ ਲਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕਦੇ ਪੁੱਛਿਆ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਜੇ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਹੀ ਕਰਦਾ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁੱਖ ਲੱਗਣਾ ਸੀ। ਮਦਦ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਰਫ਼ਤਾਰ ਹੌਲੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਆਲੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਇਹ ਦੱਸ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਜਾਵੇ। ਜਿਸਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੋਵੇ ਉਸਦੇ ਕੰਮ ਆਉਣਾ ਕੋਈ ਬੋਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਦਿਨ ਦੇ ਚੰਗੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਖੋਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਲਿਹਾਜ਼ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਮੈਥੋਂ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਚੀਜ਼ ਮੰਗਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮੇਰਾ ਖ਼ਿਆਲ ਆਇਆ। ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਦੇ ਸੁੱਝੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੀ ਓਵੇਂ ਹੀ ਚੱਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਚੁੱਪ ਤਾਕਤ ਦੀ ਥਾਂ ਦੂਰੀ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਮੇਰੀ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਲੋਕ ਲਗਾਤਾਰ ਅਤੇ ਸਿੱਧਾ ਮੰਗਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਪੂਰੀ ਤਸਵੀਰ ਹੀ ਪੁੱਠੀ ਪਈ ਸੀ।

ਤਾਂ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਹੈ, ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਇਨਸਾਨ ਕੋਲ। ਔਖੇ ਹੋਣ ਦਾ ਕੋਈ ਆਮ ਜਿਹਾ ਅਹਿਸਾਸ ਨਹੀਂ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਕੁਝ ਕਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਚੀਜ਼, ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ। ਖ਼ਾਸ ਮੰਗ ਨੂੰ ਹਾਂ ਕਹਿਣਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਧੁੰਦਲੀ ਮੰਗ ਬੱਸ ਇੱਕ ਮਾਹੌਲ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਖੜ੍ਹੇ ਰਹਿ ਕੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਾਉਣੇ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਕੰਮ ਆਵੇਗੀ।

ਮੰਗ ਲਈ। ਜਵਾਬ ਆ ਗਿਆ। ਇਸਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਪਤਾ ਇਹ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।