ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਹੋ ਗਈ। ਨਾ ਚੰਗੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਅਤੇ ਨਾ ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਪਰ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੁਣ ਉਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਤਰੱਕੀ ਦਾ ਕੋਈ ਦਰਜਾ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਹੈ। ਕੱਲ੍ਹ ਉਹ ਇੱਕ ਖ਼ਿਆਲ ਸੀ। ਅੱਜ ਉਹ ਇੱਕ ਖਰੜਾ ਹੈ। ਹੁਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਰ ਵਾਰ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਮਾੜਾ ਅਤੇ ਛੇਤੀ, ਸੋਹਣਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਤਜਰਬਾ ਏਨਾ ਚਿਰ ਚੱਲ ਚੁੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਹੁਣ ਨਤੀਜਾ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਖੁਰਦਰੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਪਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਦਿਸਦੀ ਰਹੇ। ਇਹ ਸ਼ਰਮ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬੱਸ ਸ਼ੁਰੂਆਤੀ ਹੈ। ਉਸ ਚੀਜ਼ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਅਜੀਬ ਜਿਹਾ ਟਿਕਾਅ ਹੈ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦੀ ਪਹਿਲੀ ਸ਼ਕਲ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸਨੂੰ ਹਾਲੇ ਆਪਣੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਹੀਂ ਦੇਣੀ ਪੈਣੀ। ਇਸਨੂੰ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਣਾ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਹ ਬਣ ਸਕੀ।

ਬਹਾਰ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਹੁਣ ਤੱਕ ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਤਿਆਰੀ ਆਈ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਾਫ਼ੀ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਆਉਣਾ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤਿਆਰੀ ਇਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਾਰਨ ਅਤੇ ਨਤੀਜਾ ਪੁੱਠੇ ਸਮਝੇ ਜਾਂਦੇ ਰਹੇ। ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਅੰਦਰ ਵੜਨ ਦੀ ਸ਼ਰਤ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਜਦ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਸੀਦ ਹੈ। ਉਸਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਤੁਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮਿਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤਕੜਾ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੇ। ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਗ਼ਲਤੀ ਮੈਨੂੰ ਉਸੇ ਪਲ ਦਿਸ ਜਾਣੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦਿਸੀ। ਉਹ ਉਡੀਕ ਕਦੇ ਸਬਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਟਾਲ ਮਟੋਲ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ।

ਤਿਆਰੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਭਰੋਸੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਹੋ ਰਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਮਿੰਟਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੀਮਤ ਉੱਤੇ ਉਸਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸੌਦਾਗਰ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਜਾਣ ਪਛਾਣ ਦੇ ਹਰ ਕਾਬਲ ਇਨਸਾਨ ਨੇ ਕਾਬਲ ਹੋਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਾਬਲ ਹੋਇਆ। ਜਿਹੜੇ ਤਿਆਰ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਦੇ ਰਹੇ, ਉਹ ਹਾਲੇ ਵੀ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਲਗਭਗ ਉਹੀ ਸ਼ਬਦ ਵਰਤਦਿਆਂ ਜੋ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਵਰਤੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਧਿਰਾਂ ਵਿਚਲਾ ਫ਼ਰਕ ਹੁਨਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਹ ਦੋ ਕੁ ਮਿੰਟ ਦੀ ਝੱਲੀ ਹੋਈ ਬੇਚੈਨੀ ਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਓਨਾ ਚਿਰ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਬੇਚੈਨੀ ਰਹਿ ਹੀ ਨਾ ਜਾਵੇ।

ਤਾਂ ਪਹਿਲੇ ਦੋ ਮਿੰਟ ਕਰਨੇ ਹਨ। ਮਾੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ ਅਤੇ ਮਾੜਾ ਹੋਣ ਦੀ ਹੀ ਉਮੀਦ ਹੈ। ਦੋ ਮਿੰਟ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਤੀਜਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ, ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੱਲ ਵੀ ਕੋਈ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਪਾਏ ਬਿਨਾਂ। ਵਾਅਦਾ ਪੂਰੇ ਕੰਮ ਦਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਵਾਅਦਾ ਦੋ ਮਿੰਟਾਂ ਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਵਾਅਦਾ ਏਨਾ ਨਿੱਕਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਥੋਂ ਕਿਸੇ ਨੁਕਤੇ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਲੈ ਕੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਖਿਸਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਅਤੇ ਏਨਾ ਨਿੱਕਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ ਜਿਹੜਾ ਹਿੱਸਾ ਮੁੱਲ ਭਾਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਸਦੇ ਹੱਥ ਕੁਝ ਆਉਂਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਗਿਆ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਸੌਖਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਖ਼ਾਸ ਹਿੱਸਾ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਣਾ। ਬਾਕੀ ਸਿਰਫ਼ ਅੱਗੇ ਤੁਰਦੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ।