ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਮੈਨੂੰ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਚੁੱਕਦਾ ਹੈ

ਦਿਨ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਪੌੜੀਆਂ ਚੜ੍ਹਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੁਣ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਰੀਰ ਉਹ ਸਭ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦਿਨ ਮੰਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਹਾਜ਼ਰ ਹਾਂ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ ਅਤੇ ਇਸਦਾ ਸੱਚ ਨਾ ਹੋਣਾ ਵੀ ਦਿਸਣੋਂ ਹਟ ਗਿਆ ਸੀ। ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਅੱਠ ਵਜੇ ਵਾਲਾ ਮੇਰਾ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਬੜੇ ਚਿਰ ਤੋਂ ਮੁਲਾਕਾਤ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੋਈ।

ਪੌੜੀਆਂ ਦੇ ਸਿਰੇ ਉੱਤੇ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਬਚਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਨੀਂਦ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸੱਚੀ ਨੀਂਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਲੀ ਜੋ ਪੂਰੀ ਹੋ ਕੇ ਮੁੱਕਦੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਉਹ ਜੋ ਬੱਸ ਖ਼ਤਮ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਜਿੱਥੇ ਦਿਨ ਦਾ ਪੱਧਰਾ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਰੁਕੇ ਹੋਏ ਸਾਹ ਵਾਂਗ ਪਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਦਿਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਗੱਡੀ ਵਿੱਚੋਂ ਸਾਰਾ ਸਾਮਾਨ ਇੱਕੋ ਗੇੜੇ ਵਿੱਚ ਅੰਦਰ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।

ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਹੁਤ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਹਾਰੇ ਉੱਤੇ ਲੰਘਦਾ ਰਿਹਾ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਗੁਜ਼ਾਰਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਹੁਣ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦੀ ਕੀਮਤ ਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਨੈਤਿਕ ਹਾਰ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਇਹ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਵੇਚਣ ਵਾਲਾ ਹਰ ਬਿਆਨ ਕੁਝ ਨਾ ਕੁਝ ਵੇਚ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਇੱਕ ਬਿੱਲ ਸੀ ਜੋ ਤਾਕਤ ਵਿੱਚ ਭਰਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਅਤੇ ਰਸੀਦ ਕਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਹੀਂ ਆਈ। ਅਜੀਬ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਹੁੰਦਾ ਰਿਹਾ, ਓਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਆਮ ਲੱਗਦਾ ਰਿਹਾ। ਫ਼ਰਸ਼ ਦਾ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਹੇਠਾਂ ਧਸਣਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦਿਸਦਾ। ਦਿਸਦਾ ਉਦੋਂ ਹੈ ਜਦੋਂ ਉਹ ਵਾਪਸ ਉੱਪਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਯਕੀਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਏਨਾ ਸਮਾਂ ਉੱਥੇ ਹੇਠਾਂ ਗੁਜ਼ਰਿਆ।

ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਕਿਸੇ ਵੱਡੀ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਵੱਡੀਆਂ ਉਥਲ ਪੁਥਲਾਂ ਹੀ ਉਹ ਰਾਹ ਸਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹਰ ਵਾਰ ਹਾਰ ਹੁੰਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਹੜੀ ਵੀ ਯੋਜਨਾ ਇਹ ਮੰਗ ਕਰੇ ਕਿ ਸੋਮਵਾਰ ਤੋਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਹੀ ਇਨਸਾਨ ਬਣ ਜਾਈਏ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਣ ਦੀ ਇੱਕ ਥਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਤੋਂ ਹੀ ਜੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦਸ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੈਰ ਤੋਂ ਆਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੋਈ ਸੌਦੇਬਾਜ਼ੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਛੋਟੀ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਹਰਾਈ ਜਾਣ ਵਾਲੀ, ਬੇਰੌਣਕ। ਇੰਨੀ ਸੌਖੀ ਕਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਲੱਗ ਹੀ ਨਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਚੱਲੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਪ੍ਰਭਾਵਸ਼ਾਲੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਜ਼ੁਕ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਬੇਰੌਣਕ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟਿਕਾਊ। ਮੈਨੂੰ ਇਸਦਾ ਉਹ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਚਾਹੀਦਾ ਜੋ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਲੱਗੇ। ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਮਾੜੇ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵੀ ਬਚ ਨਿਕਲੇ।

ਤਾਂ ਅੱਜ ਦਸ ਮਿੰਟ ਦੀ ਸੈਰ। ਕੁਝ ਘਟਾਉਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਅਤੇ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਨ ਲਈ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਬੱਸ ਤੁਰਨ ਲਈ, ਅੱਜ ਜਿਸ ਵੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾਲ ਤੁਰਿਆ ਜਾਵੇ। ਫਿਰ ਕੱਲ੍ਹ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਇਹੀ ਦੁਬਾਰਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਫ਼ੈਸਲਾ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਹੀ ਨਾ ਪਵੇ। ਅਸਲ ਇਲਾਜ ਵੇਲਾ ਤੈਅ ਕਰ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਤੁਰਨਾ ਲਗਭਗ ਨਾਲ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਬਾਰੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਪਵੇ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਅਖ਼ੀਰ ਛੁੱਟ ਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਗੱਲ ਦਿੱਖ ਦੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚੋਂ ਇੰਨਾ ਕੁ ਬਚਿਆ ਰਹੇ ਕਿ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੇ ਜਿਹੜੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਦੀ ਸੱਚਮੁੱਚ ਪਰਵਾਹ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਰਿਹਾ ਜਾ ਸਕੇ, ਅਤੇ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਕੋ ਵਜ੍ਹਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਸੀ। ਸਮਰੱਥਾ ਹੀ ਮਕਸਦ ਹੈ। ਬਾਕੀ ਸਭ ਸਜਾਵਟ ਹੈ।