ਜਿਸਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੁਝ ਕੀਤਾ, ਉਸਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ

ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਕੋਈ ਆਮ ਜਿਹਾ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਉਸਦਾ ਅਸਰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਹੁਣ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਵਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਉੱਤੇ ਨੌਂ ਕੁ ਸਕਿੰਟ ਲੱਗੇ ਅਤੇ ਇਹ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਸੀ ਕਿ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਲੀ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਡਿੱਗੀ। ਜਿਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਸਾਰਾ ਮੁੱਲ ਹੀ ਅਗਲੇ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾਉਣ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਸਾਂਭੀ ਰੱਖਣ ਦੀ ਕੋਈ ਵਜ੍ਹਾ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ।

ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਪੈਂਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਇਸਦੀ ਉਮੀਦ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਹਾਸਾ, ਜੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਡੋਲਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਜਵਾਬ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਅਤੇ ਠੀਕ ਇਸੇ ਤੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਜਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਤਿਆਰ ਪਏ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਫ਼ੋਨ ਦੇ ਦੋਹਾਂ ਸਿਰਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਨਿੱਘ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸਾਡੇ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ।

ਇਹ ਗੱਲ ਸੌ ਵਾਰ ਸੋਚੀ ਗਈ ਅਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਕਹੀ ਨਹੀਂ ਗਈ। ਮੰਨ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਸੇਧੀ ਹੋਈ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ। ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਬੇਹੱਦ ਕਦਰ ਪਈ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਅਗਲੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੀ ਰਤਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਉਸੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ, ਅਤੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਇਹ ਚਾਹ ਵੀ ਬਣੀ ਰਹੀ ਕਿ ਕੋਈ ਆਪਣਾ ਢੇਰ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਖ਼ਾਲੀ ਕਰ ਦੇਵੇ। ਇਸ ਗੱਲ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਅੱਧ ਸੁਧਾਰਨੇ ਮੇਰੇ ਹੀ ਜ਼ਿੰਮੇ ਹਨ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਮੇਰੇ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਉਹ ਚੀਜ਼ ਮਿਲਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ ਜਿਸਨੂੰ ਭੇਜਣ ਤੋਂ ਮੇਰੇ ਵੱਲੋਂ ਨਾਂਹ ਹੁੰਦੀ ਰਹੀ, ਅਤੇ ਇਸ ਪੈਂਤੜੇ ਦੀ ਕੋਈ ਸਫ਼ਾਈ ਬਣਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।

ਉਸ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਹੀ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚੀ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਗੱਲ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ, ਇਸਦਾ ਕੋਈ ਮਤਲਬ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਕਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮੰਗਲਵਾਰ ਲਈ ਸ਼ੁਕਰੀਆ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੇਰ ਤੱਕ ਰੁਕੇ ਰਹੇ ਸੀ, ਇਹ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਥਾਂ ਜਾ ਕੇ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ। ਪੂਰਾ ਪੁਰਜ਼ਾ ਇਸ ਖ਼ਾਸ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਆਮ ਜਿਹੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਇੱਕ ਸੁਖਾਵੀਂ ਆਵਾਜ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਛੂੰਹਦਿਆਂ ਹੀ ਉੱਡ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਖ਼ਾਸ ਤਾਰੀਫ਼ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦਾ ਧਿਆਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉੱਧਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਗਿਣੀਆਂ ਚੁਣੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਹੈ ਜੋ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜਾਈਆਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ।

ਤਾਂ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਖ਼ਾਸ ਕੰਮ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕੰਮ, ਸਿੱਧੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ, ਦੁਆਲੇ ਕੋਈ ਲਿਹਾਜ਼ ਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਅਤੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਭਾਰ ਹੌਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕੋਈ ਮਖ਼ੌਲ ਜੋੜੇ ਬਿਨਾਂ। ਅਖ਼ੀਰ ਵਾਲਾ ਮਖ਼ੌਲ ਹੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਉਧੇੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਉਹੀ ਮਖ਼ੌਲ ਇਸ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ ਕਿ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੱਚਾ ਕਹਿ ਦੇਣ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਨਾ ਲੈਣਾ ਪਵੇ।

ਕਹਿ ਦਿੱਤਾ। ਮੇਰਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੱਗਾ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਖ਼ਿਆਲ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੂਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਬਣ ਗਿਆ।