ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੰਮ ਓਹੀ ਸਾਦਾ ਗੱਲ ਕਰਦੀ ਹੈ

ਜਿਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਫਸੇ ਹੋ, ਉਸਦਾ ਜਵਾਬ ਸਾਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਇਹ ਜਾਣਦੇ ਹੋ। ਸੌਣਾ, ਸੈਰ ਕਰਨਾ, ਪੁੱਛਣਾ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ, ਉਡੀਕਣਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਸਾਦੀ ਗੱਲ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੇ ਦਿਨ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣ ਗਏ ਸੀ। ਸਵੇਰ ਸਾਫ਼ ਹੈ, ਕੇਤਲੀ ਚੁੱਲ੍ਹੇ ਤੇ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਸਾਦਾ ਜਵਾਬ ਇਸ ਸਾਰੇ ਸਮੇਂ ਦੌਰਾਨ ਕੋਨੇ ਵਿੱਚ ਸਬਰ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਇੱਕੋ ਵਿਸ਼ੇ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਕਈ ਟੈਬ। ਇੱਕ ਹਾਈਲਾਈਟਰ ਜਿਸ ਦੀ ਨੋਕ ਸੁੱਕ ਗਈ ਹੈ। ਕੁਰਸੀ ਓਸ ਕੋਣ ਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਟਿਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕੱਪ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਠਦੀ ਭਾਫ਼, ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਰੌਸ਼ਨੀ।

ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਿਲੇ ਜਵਾਬ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਜਵਾਬ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਹ ਖੋਜ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੁਝ ਹੋਰ ਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ: ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਹੱਲ ਕੋਈ ਕਹਾਣੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਕੋਈ ਹੁਸ਼ਿਆਰੀ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ, ਇਸ ਲਈ ਉਸਨੂੰ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਇਹ ਕਬੂਲ ਕਰਨਾ ਹੈ ਕਿ ਸਮੱਸਿਆ ਕਦੇ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਿਰਫ਼ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਮੰਨਣਾ, ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਔਖਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਖੋਜ ਰੁਕਣ ਦੀ ਬਜਾਏ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਜਾਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਸਾਦਾ ਜਵਾਬ ਹਰ ਵਾਰ ਜਿੱਤਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਅਸਲੀ ਜੜ੍ਹ ਨੂੰ ਛੂੰਹਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਜੜ੍ਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਾਦੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇਹ ਦੇਖੋ ਕਿ ਇਹ ਖੋਜ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਬਿਹਤਰ ਯੋਜਨਾ ਨਹੀਂ ਦੇ ਰਹੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਪਲ ਵਿੱਚ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ, ਅਤੇ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਮਿਲੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਸਮੱਸਿਆ ਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਓਸ ਬੇਆਰਾਮੀ ਦੇ ਜੋ ਸਾਦੀ ਗੱਲ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵ ਇਹ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਹੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਖੋਜ ਦਾ ਪਹਿਰਾਵਾ ਪਾ ਕੇ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਫਸਾਓ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਿਹਤਰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਓਹੀ ਲੋਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਜਵਾਬ ਮੰਨ ਲਿਆ ਅਤੇ ਨਤੀਜੇ ਇਕੱਠੇ ਕਰਨੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਜਦੋਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਹਾਲੇ ਪੜ੍ਹ ਹੀ ਰਹੇ ਸਨ।

ਤਾਂ ਅੱਜ ਓਹੀ ਸਾਦਾ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਹੋਰ ਪੜ੍ਹਾਈ ਨਹੀਂ, ਕੋਈ ਤੁਲਨਾ ਨਹੀਂ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਆਖਰੀ ਜਾਂਚ ਨਹੀਂ। ਜਿਸ ਸਪਸ਼ਟ, ਸਾਦੇ ਕਦਮ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਤੁਸੀਂ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਸਨੂੰ ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਲੈ ਲਵੋ, ਜਿਸ ਵੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਫਿੱਟ ਹੋ ਜਾਵੇ।

ਇਹ ਦਿਲਚਸਪ ਹੋਣਾ ਕਦੇ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਇਸਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਵੱਖਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਿਕਲਦੀਆਂ ਹਨ। ਅੱਜ ਦੁਪਹਿਰ ਓਹੀ ਸਾਦਾ ਕਦਮ ਲੈ ਲਵੋ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਬਾਕੀ ਮਹੀਨਾ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ।