ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਕੀ ਹੈ

ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਦਾ ਕਿ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਦੋ ਕੁ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੰਦੇ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਕੇਤਲੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਬੰਦ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਮਰਾ ਬਿਲਕੁਲ ਉਵੇਂ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸੀ, ਤੇ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਬਦਲਿਆ। ਜਾਣਨ ਤੇ ਕਰਨ ਵਿਚਕਾਰ ਜੋ ਫਾਸਲਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਓਨਾ ਵੱਡਾ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਏਥੋਂ ਦਿਖਦਾ ਹੈ।

ਚਿੱਠੀਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਜੋ ਖੋਲ੍ਹਣਾ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਕੀ ਹੈ। ਲੱਕੜ ਉੱਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਰਕਦੀ ਧੁੱਪ। ਫਰਿੱਜ ਦਾ ਚੱਲਣਾ ਤੇ ਫਿਰ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਮੇਜ ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਹੇਠਾਂ ਪਿਆ ਫੋਨ, ਤੇ ਖਾਮੋਸ਼ੀ, ਤੇ ਕੋਈ ਵੀ ਮਦਦ ਨਹੀਂ।

ਤੁਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਸਵਾਲ ਵਾਂਗ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਹੀ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਨੂੰ ਸਾਫ਼-ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਬਿਲਕੁਲ ਤਰੱਕੀ ਵਾਂਗ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖਤਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਨਿਬੜਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਮਲਾ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਹਰ ਵੇਲੇ ਮਿਹਨਤ ਵਰਗਾ ਦਿਸ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਕੀਮਤ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਲੁਕਣ ਵੱਲ ਬਦਲਣ ਦਾ ਕੋਈ ਐਲਾਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਦੇ ਗਲਤ ਪਾਸੇ ਪੂਰਾ ਸਾਲ ਲੰਘਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਰੁੱਝੇ ਹੋਏ, ਤੇ ਆਖਿਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਫੈਸਲੇ ਦੀ ਬਹੁਤ ਡੂੰਘੀ ਸਮਝ ਲੈ ਕੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਲੈ ਲਿਆ ਸੀ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹ ਵਾਧੂ ਸੋਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦੇ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਸਪਸ਼ਟਤਾ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਦੋ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਰੀ ਖੁਦ ਹੈ, ਤੇ ਦੇਰੀ ਸੌਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਨਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਫੈਸਲਾ ਅਜੇ ਗਲਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਸਾਵਧਾਨੀ ਦਾ ਗੰਭੀਰ ਰੂਪ ਨਹੀਂ ਹੈ, ਇਹ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਹੈ, ਤੇ ਇਸਦੀ ਕੀਮਤ ਉਸ ਦਿਨ ਨਹੀਂ ਦਿਖਦੀ ਜਿਸ ਦਿਨ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਚੁਕਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਸਪਸ਼ਟ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਵੱਧ ਸਿਆਣੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਿਰਫ਼ ਉਹ ਜਵਾਬ ਦੁਬਾਰਾ ਪਰਖਣੇ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਸਨ।

ਸੋ ਅੱਜ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ, ਇਸਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਵੀ ਨਹੀਂ, ਸਿਰਫ਼ ਪਹਿਲਾ ਅਸਲੀ ਕਦਮ, ਅੱਜ ਹੀ, ਜਿੰਨੇ ਵੀ ਆਕਾਰ ਵਿੱਚ ਇਹ ਦੁਪਹਿਰ ਸਮਾ ਸਕੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਅੱਜ ਸਵੇਰੇ ਹੀ ਦੋ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਜ਼ੋਰ ਦੇ, ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਜਾਓ ਤੇ ਉਹੀ ਕਰੋ।

ਇਹ ਕਦੇ ਵੀ ਔਖਾ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਇੱਕ ਔਖਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਸੀ ਜੋ ਔਖੇ ਸਵਾਲ ਦਾ ਭੇਸ ਪਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਓਸੇ ਪਲ ਵੱਖ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਨੂੰ ਛੂਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ।