ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਆਪਣੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਚੁਣਨਾ

ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਯਾਦ ਕਰੋ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਝੱਟ ਵਿਗੜ ਗਈ ਸੀ। ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਨੇ ਟੀਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲਲਕਾਰਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਮੈਸਜ ਪੁੱਠਾ ਪੈ ਗਿਆ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਛਾਤੀ ਵਿੱਚ ਸੇਕ ਚੜ੍ਹਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਿਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਨਿਕਲਿਆ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਿੱਖਾ ਸੀ, ਜਾਂ ਵੱਧ ਛੋਟਾ, ਜਾਂ ਵੱਧ ਖਿੱਲਰਿਆ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਦਿਨ ਉਸਨੂੰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਰਹੇ।

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿਣਾ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਦੰਦ ਭੀਚੋ, ਠੰਢੇ ਰਹੋ। ਪਰ ਜਿਹੜੀ ਚੀਜ਼ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਡੇਗਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਰਾਦੇ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਦਬਾਅ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਹ ਲਫ਼ਜ਼ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਸ਼ ਨਾਲ ਕੁਝ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕੰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜ਼ੋਰ ਕਿੱਥੇ ਲਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਔਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚੋਂ ਮੁੱਠੀਆਂ ਭੀਚ ਕੇ ਨਹੀਂ ਲੰਘਣਾ ਪੈਂਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਢੰਗ ਦੇ ਨਾਲ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਦਬਾਅ ਚੜ੍ਹਨ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।

ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਦਾ ਭੰਡਾਰ ਸੁੰਗੜਦਾ ਹੈ

ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਅਸਲੀ, ਮਿਣਨਯੋਗ ਰੂਪ ਹੈ। ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲਦੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਦਿਲ ਦੀ ਧੜਕਣ ਅਤੇ ਕੌਰਟੀਸੋਲ ਵਰਗੇ ਸਰੀਰਕ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦਬਾਅ ਉੱਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਿੱਖਾ ਭੜਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੱਧ ਸਾਦੀ, ਘੱਟ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਬੋਲੀ ਵਰਤੀ। ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਸਿਸਟਮ, ਓਨੀ ਹੀ ਫਿੱਕੀ ਬੋਲੀ।

ਇਹ ਉਸੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਖਿਚਾਅ ਹੇਠ, ਉਹ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਬਣਾਇਆ ਵਾਕ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚੰਗੇ ਦਿਨ ਲਿਖਦੇ, ਢਹਿ ਕੇ ਕੁਝ ਖਰ੍ਹਵਾ ਜਿਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਾਰੀਕੀ ਗ਼ਾਇਬ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੱਕੇ ਦਾਅਵਿਆਂ ਵੱਲ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹੋ। ਹਮੇਸ਼ਾ। ਕਦੇ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ। ਠੀਕ ਜਿਸ ਪਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਾਇਰੇ ਅਤੇ ਬਾਰੀਕੀ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਦੋਵੇਂ ਘਟੇ ਹੋਏ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਕੋਈ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਚੰਗਾ ਬੁਲਾਰਾ ਹੋਣ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਣ ਦੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਵਾਇਰਿੰਗ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਕਿਸੇ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਤੇਜ਼ ਅਲਾਰਮ ਵਾਲਾ ਸਰਕਟ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਹ ਹੌਲੀ, ਸੋਚਵਾਨ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਸੰਭਲੀ ਹੋਈ ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਪਰਖ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਮੱਠਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਐਮਿਗਡਲਾ, ਦਿਮਾਗ਼ ਦੀ ਡੂੰਘ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਬਣਤਰ, ਅਲਾਰਮ ਵਜਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਡਰੇਨਲੀਨ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਓਦੋਂ ਤਰਕ ਵਾਲੀ, ਹਕੀਕਤਾਂ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਗੱਲਬਾਤ ਸੱਚਮੁੱਚ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਕਲੀਨਿਕ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਇਸਦੇ ਸਿਖ਼ਰਲੇ ਰੂਪ ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਬੋਲਚਾਲ ਦਾ ਨਾਂ ਹੈ, ਐਮਿਗਡਲਾ ਹਾਈਜੈਕ, ਉਹ ਪਲ ਜਦੋਂ ਅਲਾਰਮ ਸੋਚ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦੌੜ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਸਾਫ਼ ਸਿਰ ਨਾਲ ਕਦੇ ਨਾ ਚੁਣਦੇ।

ਗ਼ਲਤ ਵੇਲੇ ਗ਼ਲਤ ਲਫ਼ਜ਼ ਦੀ ਕੀਮਤ

ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਤੋਂ ਪਰ੍ਹੇ ਕਿਉਂ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ। ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਚੁਣੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਫ਼ਜ਼ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਬਿਆਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਘੜਦੇ ਹਨ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ।

ਇੱਕ ਤਿੱਖਾ "ਇਹ ਮੇਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ" ਉਹ ਕੰਮਕਾਜੀ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੁਕਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ" ਕਿਸੇ ਜੂਨੀਅਰ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਥੋਂ ਮੁੜ ਕਦੇ ਸਵਾਲ ਨਾ ਪੁੱਛੇ। ਲੋਕ ਇਹ ਗੱਲ, ਕਿ ਔਖੇ ਵੇਲੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਬੋਲੇ, ਉਸ ਮਸਲੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਬਹਿਸ ਕਰ ਰਹੇ ਸੀ। ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਹਮਣੇ ਪਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਸੁਲਝਾ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਸਦਾ ਵੀ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਟੁਕੜਾ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦਿਆਂ ਕਿੰਨਾ ਮਹਿਫ਼ੂਜ਼ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨਗੇ।

ਅਸਲੀ ਦਾਅ ਇਹੀ ਹੈ। ਬਹਿਸ ਜਿੱਤਣਾ ਨਹੀਂ। ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣਾ।

ਆਪਣੇ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਖ਼ਰੀਦੋ

ਭਖੇ ਹੋਏ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਚੰਗੀ ਚੀਜ਼ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ: ਉਛਾਲ ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਜਵਾਬ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਪਾੜਾ। ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਤੁਹਾਨੂੰ ਝੱਟ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵੱਲ ਧੱਕਦਾ ਹੈ। ਬਿਹਤਰ ਲਫ਼ਜ਼ ਠਹਿਰਾਅ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।

ਠਹਿਰਾਅ ਨੂੰ ਲੰਮਾ ਜਾਂ ਦਿਸਦਾ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ। ਪਾਣੀ ਦੀ ਇੱਕ ਘੁੱਟ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ, ਸੱਚਾ ਵਾਕ ਜੋ ਬਿਨਾਂ ਬਣਾਵਟ ਵਕਤ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ:

• "ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ, ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਦਿਓ।"
• "ਮੈਂ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਸੋ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲ ਦਿਓ।"
• "ਗੱਲ ਵਾਜਬ ਹੈ। ਕੀ ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਮੁੜ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂ?"

ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਦਿਖਾਉਂਦਾ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸਾ ਬੰਦਾ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ-ਦੋ ਸਕਿੰਟ ਇਹ ਖ਼ਰੀਦ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਹੌਲੀ, ਸਿਆਣੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚਾਲੂ ਹੋਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਮੂੰਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦੇਵੇ।

ਜੇ ਗੱਲਬਾਤ ਉਡੀਕ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਡੀਕਣ ਦਿਓ। ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਘੱਟ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਗਲੇ ਦਸ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਚਾਹੀਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਮੈਂ ਰਾਤ ਸੋਚ ਕੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ" ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਵਾਕ ਹੈ।

ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਨਾਂ ਲਓ

ਇੱਕ ਸਿੱਧੀ ਜਿਹੀ ਅੰਦਰਲੀ ਚਾਲ ਹੈ ਜੋ ਹੱਕੋਂ ਵੱਧ ਮਦਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਸੇਕ ਚੜ੍ਹਦਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਲਈ ਸਿੱਧੇ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੇਬਲ ਕਰੋ। "ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਖ਼ਿਆਲ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਰਿਹਾ ਹੈ।" ਉੱਚੀ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਨੋਟ।

ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਕਰੀਬਨ ਬਹੁਤ ਹੀ ਛੋਟਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਅਹਿਸਾਸ ਨੂੰ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾਉਣਾ, ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰੰਟ ਕੱਢ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅਤੇ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਵਿਚਕਾਰ ਵਿੱਥ ਦੀ ਇੱਕ ਪਤਲੀ ਝੀਥ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਹਟ ਕੇ ਗੁੱਸੇ ਨੂੰ ਨੋਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਉਸ ਅੱਧੇ ਕਦਮ ਪਿੱਛੇ ਤੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਹਤਰ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੁਝ ਮੰਤਰ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। "ਇਹ ਮੇਰੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ।" "ਇਹ ਲੰਘ ਜਾਵੇਗਾ।" "ਇਹ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਕੋਈ ਜਾਦੂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਰਵਸ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਉਣ ਦਾ ਢੰਗ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਕਿ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਉਸਨੇ ਗ਼ਲਤ ਸਮਝੀ ਹੋਈ ਹੈ।

ਉਹ ਲਫ਼ਜ਼ ਚੁਣੋ ਜੋ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਣ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਲ ਖ਼ਰੀਦ ਲਿਆ, ਤਾਂ ਜਦੋਂ ਜਜ਼ਬਾਤ ਉੱਚੇ ਹੋਣ, ਬੋਲਣ ਦੀਆਂ ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਚੋਣਾਂ ਵੱਧ ਵਧੀਆ ਬੈਠਦੀਆਂ ਹਨ।

"ਤੂੰ" ਦੀ ਥਾਂ "ਮੈਂ" ਉੱਤੇ ਟਿਕੋ। "ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ ਕਿ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੇ" ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। "ਤੂੰ ਕੰਮ ਵਿਗਾੜ ਦਿੱਤਾ" ਬਚਾਅ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਫ਼ਿਕਰ ਉਹੀ, ਪਰ ਅਗਲੇ ਸੱਠ ਸਕਿੰਟ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੇ।

ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਥਾਂ ਸਵਾਲ ਦਿਓ। "ਇਹ ਨਹੀਂ ਚੱਲਣਾ" ਦੀ ਥਾਂ ਅਜ਼ਮਾਓ "ਜੇ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਇਸ ਪਾਸਿਓਂ ਦੇਖੀਏ ਤਾਂ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ?" ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਵਾਂਗ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮਿਲ ਕੇ ਸੁਲਝਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਕੋਈ ਕੰਧ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਖੜ੍ਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ।

ਹੂੰਝਵੀਂ ਗੱਲ ਦੀ ਥਾਂ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਕਰੋ। "ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਕਰਦਾ ਹੈਂ" ਤਕਰੀਬਨ ਕਦੇ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਪਤਾ ਹੈ, ਸੋ ਉਹ ਅਸਲ ਮਸਲੇ ਦੀ ਥਾਂ "ਹਮੇਸ਼ਾ" ਉੱਤੇ ਬਹਿਸ ਕਰੇਗਾ। "ਇਸ ਹਫ਼ਤੇ ਇਹ ਦੂਜੀ ਵਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ" ਨੂੰ ਟਾਲਣਾ ਔਖਾ ਹੈ ਅਤੇ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਸੌਖਾ।

ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਦਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਿਲ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਕਹੋ। ਦਬਾਅ ਹੇਠਲੇ ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ ਬਦਨੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਵੀ ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਸੁੰਗੜੇ ਹੋਏ ਲਫ਼ਜ਼-ਭੰਡਾਰ ਨਾਲ। ਨੇਕ-ਨੀਅਤੀ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਮੰਨ ਲੈਣਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਆਪਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਭੜਕੇ," ਅਕਸਰ ਇੱਕੋ ਵਾਰ ਦੋਹਾਂ ਦਾ ਪਾਰਾ ਲਾਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਕਦੇ-ਕਦੇ ਗ਼ਲਤ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਸੁਧਾਰਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ

ਕੋਈ ਵੀ ਹਰ ਵਾਰ ਸਹੀ ਲਫ਼ਜ਼ ਨਹੀਂ ਚੁਣਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਵਰ੍ਹ ਪਵੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਵੋਗੇ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਸਜ ਭੇਜੋਗੇ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੂਰਾ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਛਤਾਵੋਗੇ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਏ। ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਹੋ ਜਿਸਦਾ ਅਲਾਰਮ ਸਿਸਟਮ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਲੋਕ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਯਾਦ ਰੱਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਤਿੱਖਾ ਬੋਲਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੀਏ?" ਕਿਸੇ ਵੀ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਵਾਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਪਲ ਦੀ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਹਾਡੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇੱਥੇ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੁਰੰਮਤ ਅਕਸਰ ਠੋਕਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ।

ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਰਹਿਣਾ ਸੌਖਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਕਰੀਬਨ ਕਦੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੈਰ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਤਿਲਕਦਾ। ਉਹ ਉਹ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜੋ ਛੇਤੀ ਨੋਟ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੱਲ ਸੁਧਾਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਜਦੋਂ ਦਬਾਅ ਇੱਕ ਪਲ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ

ਇਹ ਲੇਖ ਖ਼ਾਸ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂਬਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਭੜਕਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤਕਰੀਬਨ ਹਰ ਅਸਹਿਮਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਐਸੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਧੱਕ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼ ਸੋਚ ਜਾਂ ਬੋਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਾਕਾਇਦਾ ਐਸੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਡੂੰਘਾ ਪਛਤਾਵਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰੁਕਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਤਾਂ ਇਸਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ।

ਇਸਦੇ ਲਈ ਅਸਲੀ, ਸਿੱਖੇ ਜਾ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਹੁਨਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਕਾਊਂਸਲਰ ਇਹ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕੋਈ ਲੇਖ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੇ ਪੁਰਾਣੇ ਤਜਰਬੇ ਅੱਜ ਦੇ ਕਮਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੜਕ ਰਹੇ ਹੋਣ। ਜੇ ਗੁੱਸਾ ਜਾਂ ਸਟ੍ਰੈੱਸ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਜਾਂ ਕੰਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਕਦੇ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰੋਫੈਸ਼ਨਲ ਜਾਂ ਕ੍ਰਾਈਸਿਸ ਲਾਈਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਕਰੋ। ਉਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਮਦਦ ਮੰਗਣਾ ਵੀ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਲਫ਼ਜ਼ ਚੰਗੇ ਚੁਣਨ ਦਾ ਹੀ ਇੱਕ ਰੂਪ ਹੈ।

ਫ਼ਿਲਹਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੇ ਰੂਪ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ। ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ। ਉਹੀ ਪਾੜਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੇ ਬਿਹਤਰ ਲਫ਼ਜ਼ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੋਂ ਵੱਸਦੇ ਆਏ ਹਨ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਲਈ ਥਾਂ ਛੱਡਣੀ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

• National Center for Biotechnology Information, Speaking under pressure: Low linguistic complexity is linked to high physiological and emotional stress reactivity (Saslow, Keltner, Epel, et al.)
• Harvard Business Review, How to Control Your Emotions During a Difficult Conversation (Amy Gallo)
• Cleveland Clinic, Can You Identify Your Emotional Triggers?
• Cleveland Clinic, Amygdala: What It Is and What It Controls