ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਸੁਭਾਅ ਨਹੀਂ, ਹਰਕਤ ਦਾ ਨਾਂ ਲਓ।
- ਗੱਲ ਇਕੱਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕਰੋ, ਦੂਜਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ।
- ਅਖ਼ੀਰ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਅਤੇ ਸੁਣੋ।
ਇੱਕ ਵਾਕ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਾਫ਼ੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਸਾਥੀ ਲਈ ਜਿਸ ਦਾ ਕੰਮ ਲਗਾਤਾਰ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਦੋਸਤ ਲਈ ਜੋ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਰੱਦ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਮਾਪੇ ਲਈ ਜੋ ਹੱਦ ਟੱਪ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਓਸ ਸਹਿਕਰਮੀ ਲਈ ਜੋ ਹਰ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਬੋਲ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਵਾਕ ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਦੁਹਰਾਇਆ ਹੈ। ਸੁਨੇਹਾ ਲਿਖ ਕੇ ਮਿਟਾਇਆ ਹੈ। ਅਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਗੱਲ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਭਾਰੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਤਲਖ਼ੀ ਦੇ ਕਹਿਣੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹੋਰ ਔਖੀ।
ਇਸ ਭਾਰ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦੇਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਸੱਚ ਰੋਕ ਲੈਣਾ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਓਸ ਪਲ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੱਸ ਟਾਲੀ ਹੋਈ ਕੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਉਹ ਗ਼ਾਇਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਟੇਢੇ ਰਾਹਿਓਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ, ਕੱਟਵੇਂ ਲਹਿਜ਼ੇ ਵਜੋਂ, ਠੰਢੇ ਵਿਹਾਰ ਵਜੋਂ, ਜਾਂ ਓਸ ਕਹਾਣੀ ਵਜੋਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਓਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਸਕਦਾ ਸੀ।
ਸੋ ਸਵਾਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਔਖੀ ਗੱਲ ਕਹੀਏ ਜਾਂ ਨਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਕਹਿਣੀ ਪੈਣੀ ਹੈ। ਸਵਾਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਕਹੀ ਜਾਵੇ ਕਿ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੀ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ।
ਸਾਨੂੰ ਇਸ ਤੋਂ ਡਰ ਕਿਉਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ (ਅਤੇ ਇਹ ਆਮ ਕਿਉਂ ਹੈ)
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਦੇਣ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਨਹੀਂ ਸਮਝਦਾ। ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਦਾ ਹੈ। ਮੂੰਹ ਸੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਜਾਂ ਗੁੱਸਾ ਲੱਗੇਗਾ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਮਾੜਾ ਸਮਝਣ ਲੱਗੇਗਾ। ਇਹ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਸਮਾਜੀ ਜੀਵ ਦਾ ਓਹੀ ਕੰਮ ਹੈ ਜੋ ਸਮਾਜੀ ਜੀਵ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਝਗੜੇ ਦੇ ਖ਼ਤਰੇ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਖ਼ਤਰਾ ਮੰਨਣਾ।
ਮੁਸ਼ਕਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਹਲਕੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਸਰੀਰ ਗੱਲਬਾਤ ਬੇਢੰਗੀ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਕਾਹਲੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਮਾਫ਼ੀਆਂ ਮੰਗਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਉਲਟਾ ਏਨੇ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੱਲ ਛੇਤੀ ਮੁੱਕੇ। ਪੰਜ ਛੋਟੀਆਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕੱਢ ਮਾਰਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਹਿੰਮਤ ਆਖ਼ਰ ਇੱਕ ਲਈ ਪਈ ਸੀ। ਇਹ ਸਭ ਅਸਲੀ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਇਹ ਐਡਰੀਨਲਿਨ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਇਹ ਜਾਣ ਲੈਣ ਨਾਲ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ਬਦ ਚੁਣਨਾ ਨਹੀਂ। ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਆਪਣੇ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਓਸ ਥਾਂ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਆਣਪ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਵੇ। ਕੁਝ ਹੌਲੀ ਸਾਹ, ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ, ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਦੀ ਚੁੱਪ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਓਹ ਲਹਿਰ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਸੁਨੇਹਾ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਮੁਸ਼ਕਲ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰੋ
ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਤਬਦੀਲੀ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸੱਚਾਈ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਕਿਸੇ ਹਰਕਤ ਨੂੰ ਬਣਾਓ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਸੁਭਾਅ ਨੂੰ ਨਹੀਂ। "ਇਹ ਰਿਪੋਰਟ ਦੋ ਦਿਨ ਲੇਟ ਆਈ ਅਤੇ ਗਾਹਕ ਨੇ ਨੋਟ ਕੀਤਾ" ਇੱਕ ਵਾਪਰੀ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਤੱਥ ਹੈ। "ਤੇਰੇ 'ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ" ਇਸ ਬਾਰੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦਾ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਸੁਧਾਰ ਸੱਦਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਲੜਾਈ ਸੱਦਦੀ ਹੈ।
Harvard Business Review ਦੀ ਨਾਂਹ-ਪੱਖੀ ਰਾਇ ਦੇਣ ਬਾਰੇ ਸੇਧ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਏਥੇ ਹੀ ਆ ਕੇ ਰੁਕਦੀ ਹੈ: ਖ਼ਾਸ ਹਰਕਤ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅਸਰ ਦੱਸੋ, ਅਤੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਰੱਖੋ। ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗੇ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ 'ਤੇ ਹਮਲਾ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਅੱਗੇ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਕਵਚ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਗੱਲ ਠੋਸ ਅਤੇ ਵੇਖਣਯੋਗ ਰੱਖੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਉਹ ਕੁਝ ਕਰ ਸਕਣ।
ਜਦੋਂ ਦਿਮਾਗ਼ ਖ਼ਾਲੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇੱਕ ਸੌਖਾ ਢਾਂਚਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ:
- ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ ਏਨੀ ਸਿੱਧੀ ਦੱਸੋ ਜਿੰਨੀ ਸਿੱਧੀ ਕੋਈ ਕੈਮਰਾ ਦਰਜ ਕਰਦਾ।
- ਉਸ ਦਾ ਅਸਰ ਦੱਸੋ, ਕੰਮ ਉੱਤੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਉੱਤੇ।
- ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਤੀਜਾ ਕਦਮ ਅਕਸਰ ਸਵਾਲ 'ਤੇ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂਬਾਤਾਂ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ।
ਅਮਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਵੇਖੋ। ਮੰਨ ਲਓ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਡੀ ਚਲਾਈ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਲੇਟ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਮਾੜਾ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਰੂਪ: "ਤੈਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਕਤ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹਿਸ ਲਈ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਰੂਪ: "ਪਿਛਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਮੀਟਿੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦਸ-ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਲੇਟ ਆਏ, ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਸਭ ਦੱਸਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸਵੇਰ ਪਿੱਛੇ ਖਿਸਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਗੱਲ ਕੀ ਹੈ?" ਓਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਰੱਖੀ ਹੋਈ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਾਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸੁੰਗੇੜ ਕੇ ਅੜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਦੱਸਣ ਲਈ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਬੱਚੇ ਦੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਵੇਲਾ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਦੱਸਣ ਦਾ ਖ਼ਰਚਾ ਸਾਰੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਤਾਅਨਾ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਸੱਚ ਦੇ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ
ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਵਹਿਮ ਹੈ ਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਔਖੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿੰਦੇ, ਕਿ ਨਿੱਘ ਅਤੇ ਸੱਚ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਉਲਟ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਚੁਣਨਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਬਾਰੇ ਖੋਜ ਇਸ ਦੇ ਉਲਟ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
Harvard ਦੀ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ Amy Edmondson, ਜਿਸ ਨੇ "ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ" ਸ਼ਬਦ ਘੜਿਆ, ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਇਸ ਸੋਚ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਟੀਮ ਦਾ ਮਤਲਬ ਢਿੱਲੀ ਟੀਮ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਤੌਰ 'ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਾਹੌਲ ਓਹ ਨਹੀਂ ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਕੋਈ ਹਰ ਵੇਲੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਓਹ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਸੱਚੀਆਂ, ਅਜੀਬ ਅਤੇ ਬੇਆਰਾਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਬਿਨਾਂ ਸਜ਼ਾ ਦੇ ਕਹਿ ਸਕਣ। ਸਭ ਤੋਂ ਮਾੜੇ ਜੋੜ ਬਾਰੇ ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਜਿੱਥੇ ਮਿਆਰ ਉੱਚੇ ਹੋਣ ਪਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਘੱਟ, ਓਥੇ ਲੋਕ ਡਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜਿੱਥੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵੱਧ ਹੋਵੇ ਪਰ ਮਿਆਰ ਹੇਠਾਂ, ਓਥੇ ਇੱਕ ਸੁਖਾਵਾਂ ਕਲੱਬ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਬਿਹਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਚੰਗੀ ਗੱਲ ਓਥੇ ਵੱਸਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦੋਵੇਂ ਉੱਚੇ ਹੋਣ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੱਚ ਵੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਹ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਪੂਰਾ ਅਰਥ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੱਚ ਨੂੰ ਏਨਾ ਨਰਮ ਕਰ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਗ਼ਾਇਬ ਹੀ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਮਤਲਬ ਹੈ ਏਨੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨੀ ਕਿ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਅਤੇ ਏਨੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨੀ ਕਿ ਉਹ ਚੰਗੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਹੋ। ਦੋਵੇਂ ਅੱਧਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਜ਼ਤ ਲੰਘਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਦੀ ਏਨੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਸ ਨਾਲ ਸੱਚ ਬੋਲੋ, ਅਤੇ ਏਨੀ ਵੀ ਕਿ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਨਾ ਬੋਲੋ।
ਜਿਹੜਾ ਕਦਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਵੇਲਾ ਤੇ ਥਾਂ
ਅਸੀਂ ਸਾਰੀ ਫ਼ਿਕਰ ਸ਼ਬਦਾਂ 'ਤੇ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਓਸ ਡੱਬੇ 'ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ। ਜਦਕਿ ਇੱਕ ਜਾਇਜ਼ ਗੱਲ ਵੀ, ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹੀ ਜਾਵੇ, ਜਾਂ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ 'ਤੇ, ਜਾਂ ਕਾਹਲੀ ਵਿੱਚ ਲਾਂਘੇ ਵਿੱਚ, ਓਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਉਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਸੀ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਇਕੱਲਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਕਰੋ। ਦੂਜਿਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਅਚਾਨਕ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕਰਨ ਨਾਲ ਬੰਦਾ ਲਗਭਗ ਪੱਕਾ ਹੀ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਕੱਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਕੀਤੀ ਸ਼ਾਂਤ ਗੱਲ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੈ, ਕੋਈ ਤਮਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ।
- ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਦੱਸ ਦਿਓ। "ਮੈਂ ਲਾਂਚ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਕੱਲ੍ਹ ਪੰਦਰਾਂ ਮਿੰਟ ਕੱਢ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਅਚਾਨਕ ਹਮਲੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਔਖੀ ਗੱਲ ਬਿਹਤਰ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹਨ।
- ਓਹ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਹੋਵੋ। ਓਦੋਂ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ। ਓਦੋਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਉਹ ਸਾਫ਼ ਥੱਕੇ ਪਏ ਹੋਣ। ਸੰਪੂਰਨ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਕਹਿਣਾ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹੈ, ਪਰ ਕਦੇ ਵੀ ਓਦੋਂ ਨਹੀਂ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦਾ ਖ਼ੂਨ ਖੌਲ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ।
- ਦੱਸੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਉਂ ਚੁੱਕ ਰਹੇ ਹੋ। "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਸ ਲਈ ਦੱਸ ਰਿਹਾ ਹਾਂ ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਹੋ ਤੇ ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਏਥੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ" ਵਰਗੀ ਗੱਲ ਕੋਈ ਚਾਲ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੱਚੀ ਹੋਵੇ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਦਲ ਕੇ ਨਿਵੇਸ਼ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਯਾਦ ਰੱਖੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਕਿਸੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਨਹੀਂ
ਇਹ ਸੌਖਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਿੱਚ ਏਨੇ ਗੁਆਚ ਜਾਓ ਕਿ ਭੁੱਲ ਹੀ ਜਾਓ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਇੱਕ ਪੂਰਾ ਇਨਸਾਨ ਬੈਠਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਕੋਲ ਵਾਪਰੀ ਗੱਲ ਦਾ ਆਪਣਾ ਰੂਪ ਹੈ। ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂਬਾਤਾਂ ਬਾਰੇ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖਣ ਵਾਲੇ Harvard ਦੇ ਤਿੰਨ ਖੋਜੀ ਇੱਕ ਗੱਲ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜੋ ਅਕਸਰ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ: ਬਹੁਤੀਆਂ ਅਜਿਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਇਸ ਲਈ ਵਿਗੜਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਦੋਵੇਂ ਧਿਰਾਂ ਅੰਦਰੋਂ ਪੱਕਾ ਮੰਨੀ ਬੈਠੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਤੱਥ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਹਨ ਅਤੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਆਉਂਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਵੀ ਓਵੇਂ ਹੀ।
ਹੱਲ ਛੋਟਾ ਹੈ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਿਮਰ ਕਰ ਦੇਣ ਵਾਲਾ। ਅੰਦਰੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਜਾਓ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਾਸਾ ਕੀ ਹੈ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ। ਪੁੱਛੋ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਜਵਾਬ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਬੱਸ ਉਸ ਲਈ ਥਾਂ ਬਣਾਉਣੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਔਖਾ ਸੱਚ ਕਿਤੇ ਸੌਖਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਵਿਖਾਇਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਸੁਣਨ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੈ। ਜਿਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਹੀ ਹੋਣ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਉੱਚੀ ਸੁਣਾਇਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੈ।
ਏਥੇ ਆਪਣੀ ਹਉਮੈ 'ਤੇ ਵੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖਣੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ "ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣ" ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਭੜਾਸ ਕੱਢਣ ਦੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਦੀ, ਜਾਂ ਆਖ਼ਰ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦੇਣ ਦੀ ਖ਼ਾਹਿਸ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਚੁੱਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹੀ ਪਰਖ ਬਣਦੀ ਹੈ: ਕੀ ਮੈਂ ਇਹ ਹਾਲਾਤ ਬਿਹਤਰ ਕਰਨ ਲਈ ਚੁੱਕ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਜਾਂ ਆਪਣਾ ਮਨ ਹੌਲਾ ਕਰਨ ਲਈ? ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਰਾਇ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਬੱਸ ਭਾਰ ਸੁੱਟਣਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਇਹ ਫ਼ਰਕ ਓਸੇ ਪਲ ਪਛਾਣ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਵਿਗੜ ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਕੀ ਕਰੀਏ
ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਲੱਗੇਗਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਗਾ, ਜਾਂ ਏਦਾਂ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਹੋਵੇ। ਏਥੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਘਬਰਾ ਕੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਚੋ। ਜਿਹੜੀ ਜਾਇਜ਼ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਬੇਆਰਾਮੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਝੱਲੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦੀਆਂ।
ਇਸ ਦੀ ਥਾਂ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਓ। ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿਓ। ਜੇ ਉਹ ਭਾਵੁਕ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਾ ਉਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਨਾ ਓਥੋਂ ਭੱਜਣਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਓਥੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਸਮਾਂ ਲਓ। ਮੈਂ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾ ਰਿਹਾ" ਅਕਸਰ ਹੋਰ ਪੰਜ ਵਾਕਾਂ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਸਰਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਉਹ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਉੱਚੇ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਜਾਓ। "ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਓ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਪਾਸਿਓਂ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ" ਅੜੀ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਗੱਲਬਾਤ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ, ਜੋ ਹਰ ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਕਦੇ ਨਾ ਕਦੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਧਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੁਝ ਵੱਧ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮਾਫ਼ ਕਰਨਾ। ਗੱਲ ਮੇਰੇ ਲਈ ਹਾਲੇ ਵੀ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਇਸ ਨੂੰ ਓਸ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਿਆ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ।" ਇਹ ਇੱਕ ਕਦਮ, ਯਾਨੀ ਸੱਚ ਛੱਡੇ ਬਿਨਾਂ ਆਪਣੀ ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨਣੀ, ਓਹ ਚੀਜ਼ ਵਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੀ ਵੇਖਦੇ ਹਨ: ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਇਮਾਨਦਾਰ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਢੰਗ ਵਿੱਚ ਗ਼ਲਤ ਵੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਵਾਪਸ ਵੀ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਸ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਬਾਰੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ
ਹਰ ਔਖੀ ਗੱਲ ਦਫ਼ਤਰ ਦੀ ਰਾਇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਸਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਾਰੇ ਵਾਕ ਅਕਸਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਸੀਂ ਪਿਆਰ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਹੱਦਾਂ ਬਾਰੇ, ਦੁੱਖ ਬਾਰੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋੜਾਂ ਬਾਰੇ ਜੋ ਏਨਾ ਚਿਰ ਅਣਕਹੀਆਂ ਰਹੀਆਂ ਕਿ ਪੱਥਰ ਬਣ ਗਈਆਂ। ਓਥੇ ਵੀ ਓਹੀ ਅਸੂਲ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਖ਼ਾਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਰੱਖੋ, ਪੂਰੇ ਬੰਦੇ 'ਤੇ ਨਹੀਂ। ਪਰਵਾਹ ਵਿੱਚੋਂ ਕਹੋ, ਬੋਲ ਕੇ ਕਹੋ, ਓਥੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸੁਣ ਸਕਣ। ਓਹ ਵੇਲਾ ਚੁਣੋ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਸਕੋ।
ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰ ਪੀਂਦੇ ਰਹਿਣ ਦੀ ਅਸਲ ਕੀਮਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। Mayo Clinic, ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸਿੱਧੀ ਕਹਿਣ ਬਾਰੇ ਲਿਖਦਿਆਂ, ਸਾਫ਼ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਸਿੱਧੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਵੱਧ ਤਣਾਅ, ਵੱਧ ਗਿਲਾ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਿਸ਼ਤੇ ਢੋਂਦੇ ਹਨ। ਸਿੱਧਾ ਕਹਿਣਾ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰ ਹੋਣਾ ਇੱਕ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਹਮਲਾਵਰ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਮਨਵਾਉਣ ਲਈ ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦਰੜ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸਿੱਧਾ ਬੰਦਾ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਦੂਜੇ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਤੇ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਵੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ, ਇਮਾਨਦਾਰ ਤੇ ਨਿੱਘਾ ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ, ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਹੁਨਰ ਵਾਂਗ ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਆਕੜੀਆਂ ਲੱਗਣਗੀਆਂ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਆਕੜੀ ਪਰ ਇਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲ ਸੌਖੀ ਪਰ ਚੁੱਪ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।
ਔਖੀ ਗੱਲ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ ਕਹਿਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਦੂਜੇ ਲਈ ਚੰਗੀ ਨਹੀਂ। ਏਸੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਓਸ ਸਭ ਕੁਝ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੇ ਜਾਣੋਂ ਬਚਦੇ ਹੋ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਿਹਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਗਿਲਾ ਓਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਟੈਕਸ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਟਲ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇ ਢੰਗ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਦਾ ਝਗੜਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਖਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਜੋ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਢਾਂਚਾ ਜੋ ਇਕੱਲਿਆਂ ਟੁੱਟਦਾ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਜਾਂ ਕਾਊਂਸਲਰ ਕੋਲ ਲਿਜਾਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝਾ ਸਕੇ ਕਿ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਓਹ ਮਦਦ ਮੰਗਣੀ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹਿੰਮਤ ਹੈ।
ਜਿਹੜਾ ਵਾਕ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਉਡੀਕਣ ਨਾਲ ਹੌਲਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਓਦੋਂ ਹੌਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਚੰਗੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ, ਓਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਏਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਵੀ ਹੋਵੇ।
ਸਰੋਤ
- Harvard Business Review, How to Give Negative Feedback to Your Peers, Boss, or Direct Reports
- Harvard Business School Working Knowledge, Four Steps to Building the Psychological Safety That High-Performing Teams Need
- Mayo Clinic, Being assertive: Reduce stress, communicate better
- Stone, Patton & Heen, Difficult Conversations: How to Discuss What Matters Most