ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਦਸ ਮਿੰਟ ਮੰਗੋ, ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰੋ।
- ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਨਹੀਂ, ਜੋ ਦੇਖਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ।
- ਔਖੀ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਓ।
ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੜੀ ਗੱਲ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹੈ ਅਤੇ ਹਰ ਵਾਰ ਨਰਮ ਕਰਦੇ-ਕਰਦੇ ਖ਼ਤਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਉਹ ਹੱਦ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਸੀ। ਦੋਸਤ ਦੀ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਚੁੱਭ ਗਈ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਓਦੋਂ ਤੋਂ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੋ ਪਰ ਮੁਸਕਰਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਸਭ ਠੀਕ ਹੋਵੇ। ਇਹ ਮਨ ਦੇ ਪਿਛਲੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਰੋਜ਼ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਟੈਕਸ ਵਸੂਲਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਵੇਲਾ ਵਧੀਆ ਹੋਵੇਗਾ ਤਾਂ ਸੰਭਾਲ ਲਵਾਂਗੇ।
ਵੇਲਾ ਕਦੇ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਹੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਟਾਲਦੇ ਕਿ ਪਲ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਇਸ ਲਈ ਟਾਲਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਬੇਚੈਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਟਾਲਣਾ ਰਾਹਤ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਲਈ ਰਾਹਤ ਹੁੰਦੀ ਵੀ ਹੈ। ਫਿਰ ਜੋ ਗੱਲ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਹੀ, ਉਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੀਮਤ ਵਸੂਲਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਇਹ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਅਨੋਖੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਬਹੁਤ ਹਵਾਲੇ ਵਾਲੇ ਸਰਵੇਖਣ ਵਿੱਚ, ਲਗਭਗ ਸੱਤਰ ਫ਼ੀਸਦੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਉਹ ਆਮ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਉਹ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ, ਯਾਨੀ ਕੰਮ ਦੀ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ, ਖਿਚਾਅ, ਅਤੇ ਅਸਲੀ ਹਾਲਾਤ। ਦਸਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਤ। ਸੋ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮਹੀਨੇ ਤੋਂ ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਕੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਦੁਹਰਾ ਰਹੇ ਹੋ ਪਰ ਕਦੇ ਕੀਤੀ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਖ਼ਾਸ ਕਮਜ਼ੋਰ ਜਾਂ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਡਰਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਇਨਸਾਨ ਹੋ, ਉਹੀ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਲੋਕ ਆਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ
ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਤੁਹਾਨੂੰ ਔਖੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਪਰੇ ਲਿਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ਤਰੇ ਤੋਂ ਬਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੇ ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਲਈ ਜੋ ਖ਼ਤਰਾ ਲੱਭਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਟਕਰਾਅ ਜਿਸ ਦੀ ਰਾਇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਜੋਖ਼ਮ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣਾ। ਝਗੜਾ। ਇਹ ਸੰਭਾਵਨਾ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਔਖਾ, ਗ਼ਲਤ ਜਾਂ ਬੇਰਹਿਮ ਸਮਝਿਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਇਸ ਦਾ ਜਵਾਬ ਉਵੇਂ ਹੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ, ਤਣਾਅ ਦੇ ਇੱਕ ਛੋਟੇ ਉਬਾਲ ਨਾਲ ਅਤੇ ਇਸ ਬੇਚੈਨੀ ਨੂੰ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਤੇਜ਼ ਖਿੱਚ ਨਾਲ। ਬੇਚੈਨੀ ਬੰਦ ਕਰਨ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰਨਾ।
ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਧੀਆ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਜਾਲ਼ ਹੈ। ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਇਸੇ ਲਈ ਇਨਾਮ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਹਰ ਵਾਰ, ਤੁਰੰਤ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਰਾਹਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਸਿਖਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਜੋ ਰਾਹਤ ਲੁਕਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਚੜ੍ਹਦਾ ਬਿੱਲ। ਉਹ ਗਿਲਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿੰਦਿਆਂ ਵਧਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਛੋਟੀ ਸਮੱਸਿਆ ਜਿਸ ਦਾ ਪਹਿਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਸੌਖਾ ਹੱਲ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਹੁਣ ਪੱਕੀ ਆਦਤ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਅਣਕਹੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪਾਸਿਓਂ ਰਿਸ ਜਾਣਾ, ਰੁੱਖੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ, ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣ ਵਿੱਚ, ਜਾਂ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਘੜਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਬਿਨਾਂ ਉਸ ਦਾ ਪੱਖ ਸੁਣੇ। ਕੰਮ ਦੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਸੰਸਥਾਵਾਂ ਦੇ ਪੱਧਰ ਉੱਤੇ ਇਸ ਦੇ ਅੰਕੜੇ ਵੀ ਕੱਢੇ ਹਨ: ਗੁਆਚਿਆ ਸਮਾਂ, ਗੁਆਚਿਆ ਭਰੋਸਾ, ਗੁਆਚਿਆ ਕੰਮ। ਪਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਖੋਜ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਾਰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਉਸ ਅਣਕਹੀ ਗੱਲ ਕੋਲੋਂ ਲੰਘਦੇ ਹੋ।
ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਵਿਚਲੀ ਕਹਾਣੀ ਅਸਲੀ ਕਮਰੇ ਨਾਲੋਂ ਭੈੜੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਗੱਲ ਹੈ ਜੋ ਲਗਭਗ ਹਰ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਸਮਝ ਲੈਣਾ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਡਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਹ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਵੀ ਓਨੀ ਬੁਰੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ ਜਿੰਨੀ ਉਹ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਆਪਣੀ ਕਲਪਨਾ ਵਿੱਚ ਕਰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।
ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਭੈੜਾ ਰੂਪ ਲਿਖ ਲਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਰੋ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਾਂ ਠੰਢੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਗੱਲ ਵਧ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਖ਼ਰਾਬ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਟੇਪ ਏਨੀ ਵਾਰ ਚਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਡਰ ਦੀ ਥਾਂ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਪਰ ਦੋਵੇਂ ਕਿਰਦਾਰ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਲਿਖ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਅਸਲ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਨਾਜ਼ੁਕ ਜਾਂ ਵੱਧ ਹਮਲਾਵਰ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਕੋਈ ਚੰਗਾ ਵਾਕ ਲਿਖਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਅਸਲੀ ਕਮਰਾ ਆਮ ਕਰਕੇ ਇਸ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲਣ ਯੋਗ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਸੁਖ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਖ਼ਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਗੱਲ ਦਾ ਨਾਂ ਤਾਂ ਲਿਆ। ਕਦੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਕਦੇ ਉਹ ਵੀ ਬਿਲਕੁਲ ਉਹੀ ਅਣਕਿਹਾ ਖਿਚਾਅ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਓਨਾ ਹੀ ਡਰਦੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਛੇੜੀਏ। ਤੁਸੀਂ ਲੜਾਈ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਦੋ ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਲੱਭਦੇ ਹੋ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਠੀਕ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਸੌਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਮੁਮਕਿਨ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖਰੀ ਗੱਲ ਹੈ ਅਤੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਦੀ ਵੀ।
ਜੋ ਲੋਕ ਇਹ ਵਧੀਆ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਿਡਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ
ਇਹ ਸੋਚਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਸਾਥੀ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਰਾਇ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਹ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਬੱਸ ਇਹ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲ ਕਰ ਲੈਣੀ ਉਸ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲੋਂ ਸਸਤੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਅਜਿਹੀਆਂ ਆਦਤਾਂ ਬਣਾ ਲਈਆਂ ਹਨ ਜੋ ਉਸ ਪਲ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਜੋਖ਼ਮ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ।
Harvard ਦੀ ਖੋਜਕਾਰ Amy Edmondson ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਕਰੀਅਰ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ psychological safety ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਔਖੀ ਗੱਲ ਚੁੱਕ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਿਨਾਂ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦੇ ਡਰ ਦੇ। ਇੱਕ ਗੱਲ ਉਹ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: psychological safety ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਾਰੇ ਆਰਾਮ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਰਲ ਕੇ ਬੇਚੈਨ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਸਲੀ ਤਰੱਕੀ ਉਸੇ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚ ਲੁਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਜੋ ਟੀਮਾਂ ਆਪਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਖਿਚਾਅ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀਆਂ। ਉਹ ਉਹ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮਾਹੌਲ ਏਨਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਖਿਚਾਅ ਵੱਲ ਤੁਰਿਆ ਜਾ ਸਕੇ।
ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਰੂਪ ਇੱਕੋ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਬੌਸ ਨਾ ਹੋਵੋ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੇ ਹੇਠ ਕੋਈ ਕੰਮ ਨਾ ਕਰਦਾ ਹੋਵੇ। ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਡਾ ਲਹਿਜਾ ਕੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਹੱਲ ਕੱਢਣ ਆਏ ਹੋ ਜਾਂ ਜਿੱਤਣ, ਇਹ ਸਭ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਹੈ। ਇਸ ਸਭ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕਾਬੂ ਬਾਕੀ ਲਗਭਗ ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਹੈ।
ਸੰਪੂਰਨ ਪਲ ਦਾ ਵਹਿਮ
ਬਹੁਤੀ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਇੱਕ ਵਾਜਬ ਲੱਗਦੇ ਬਹਾਨੇ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕਦੀ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ ਵੇਲੇ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਸੱਚ ਵੀ ਹੈ। ਵੇਲਾ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਉੱਚ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਸਾਹਮਣੇ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਤੋਂ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਪਹਿਲਾਂ ਫੜਨਾ, ਜਾਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣਾ ਬੁਰਾ ਦਿਨ ਚੁੱਕੀ ਅੰਦਰ ਵੜਿਆ ਹੋਵੇ, ਔਖੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੋਰ ਔਖਾ ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਕੁਝ ਉਡੀਕ ਸਿਆਣਪ ਹੈ।
ਪਰ ਬਹੁਤੀ ਉਡੀਕ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਬਹੁਤੀ ਉਡੀਕ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ। ਇਸ ਦੀ ਈਮਾਨਦਾਰ ਪਰਖ ਸਿੱਧੀ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬਿਹਤਰ ਪਲ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਇਸ ਅਹਿਸਾਸ ਦੇ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦੀ। ਜੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵਧੀਆ ਮੌਕਾ ਤਿੰਨ-ਚਾਰ ਵਾਰ ਆ ਕੇ ਲੰਘ ਗਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਵਾਰ ਜਾਣ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਵੇਲਾ ਕਦੇ ਸਮੱਸਿਆ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਤੈਅ ਕਰਨੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ:
- ਅਜਿਹਾ ਪਲ ਚੁਣੋ ਜਿਸ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਥਾਂ ਹੋਵੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅਖ਼ੀਰ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਨਿਚੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸਖ਼ਤ ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਨਾਲ ਦੱਬੇ ਹੋਏ। ਸਵੇਰ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਸ਼ਾਂਤ ਵਕਫ਼ਾ, ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
- ਇਕਾਂਤ ਚੁਣੋ। ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਕਹੀਆਂ ਔਖੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਦੂਜੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਪਹਿਲੇ ਵਾਕ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬੰਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ, ਜਾਂ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਸੈਰ, ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਦਫ਼ਤਰ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ।
- ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕੇ, ਗੱਲ ਘਟਨਾ ਦੇ ਨੇੜੇ ਰੱਖੋ। ਕੱਲ੍ਹ ਹੋਈ ਗੱਲ ਬਾਰੇ ਗੱਲਬਾਤ ਉਸ ਗੱਲ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਸੌਖੀ ਹੈ ਜੋ ਕਈ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੋਂ ਪੱਕ ਰਹੀ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਉਡੀਕੋਗੇ, ਓਨਾ ਵੱਧ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਸਮਝਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਉਡੀਕਿਆ ਕਿਉਂ।
ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਤੈਅ ਕਰ ਲਵੋ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਲਿਖੀ ਸਕ੍ਰਿਪਟ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ।
- ਸਾਫ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਸਗੋਂ ਇਹ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੀ ਸੱਚ ਹੋਵੇ। ਸੁਧਰਿਆ ਹੋਇਆ ਰਿਸ਼ਤਾ? ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਹਾਰ? ਜਾਂ ਬੱਸ ਸੁਣੇ ਜਾਣਾ? ਜਿਸ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਹੀ ਤੈਅ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੇਧ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾ ਸਕਦੀ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਇੱਕੋ ਮਕਸਦ ਆਪਣਾ ਦਬਾਅ ਲਾਹੁਣਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਗੱਲ ਵਿਗੜ ਜਾਵੇਗੀ।
- ਮਾਮਲਾ ਸੰਭਾਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਸੰਭਾਲੋ। ਬੇਚੈਨ ਨਸ ਪ੍ਰਬੰਧ ਨਾਲ ਟਿਕਾਊ ਗੱਲਬਾਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਹ ਹੌਲਾ ਕਰੋ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਬਾਹਰ ਵਾਲਾ। ਪੈਰ ਟਿਕਾਓ। ਮੋਢੇ ਹੇਠਾਂ ਸੁੱਟੋ। ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਵੀ ਮਹਿਸੂਸ ਨਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੱਕਾ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਗਰਮੀ ਵਧਣ ਉੱਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਰਹੇ।
- ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸਮੱਸਿਆ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰੋ। ਜਿਸ ਗੱਲ ਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗਿਲਾ ਹੈ ਉਹ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰ ਹੈ, ਇੱਕ ਹਾਲਾਤ, ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਪਲ, ਨਾ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਬੈਠਾ ਪੂਰਾ ਇਨਸਾਨ। ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇਹ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚ ਲਵੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਮਲਾਵਰ ਹੋ ਕੇ ਨਹੀਂ ਵੜੋਗੇ।
- ਜੋ ਦਾਅ ਤੁਸੀਂ ਵਧਾ ਲਿਆ ਹੈ ਉਸ ਨੂੰ ਘਟਾਓ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਾਓ ਕਿ ਇੱਕ ਈਮਾਨਦਾਰ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਕੋਈ ਵੀ ਬਚਾਉਣ ਯੋਗ ਰਿਸ਼ਤਾ ਘੱਟ ਹੀ ਮੁੱਕਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਰਿਸ਼ਤੇ ਇੱਕ ਸੰਭਲ ਕੇ ਕਹੀ, ਨਰਮ ਅਤੇ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਝੱਲ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਮਜ਼ੋਰ ਸਨ। ਬਹੁਤੇ ਇਸ ਨੂੰ ਝੱਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਕਈ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਗੱਲ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨੀ ਹੈ
ਮਕਸਦ ਕੋਈ ਸੰਪੂਰਨ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਇੱਕ ਈਮਾਨਦਾਰ, ਇਨਸਾਨੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਸਾਦਾ ਢਾਂਚਾ ਜੋ ਦਬਾਅ ਵਿੱਚ ਵੀ ਟਿਕਦਾ ਹੈ:
- ਗੱਲਬਾਤ ਮੰਗੋ, ਅਚਾਨਕ ਹਮਲਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਇੱਕ ਛੋਟਾ "ਦਸ ਮਿੰਟ ਹਨ? ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਸੀ" ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਹੋ ਕੇ ਆਉਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਅਚਾਨਕ ਫੜੇ ਗਏ ਲੋਕ ਬਚਾਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਸੱਦੇ ਗਏ ਲੋਕ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
- ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੇਖਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ, ਜੋ ਨਤੀਜਾ ਕੱਢਿਆ ਉਸ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। ਖ਼ਾਸ, ਦਿਸਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰੋ: "ਰਿਪੋਰਟ ਆਖ਼ਰੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਤੋਂ ਦੋ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਆਈ," ਨਾ ਕਿ "ਤੈਨੂੰ ਤਾਂ ਇਸ ਟੀਮ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ।" ਤੱਥਾਂ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਔਖੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੜਾਈ ਸੱਦਦੇ ਹਨ।
- ਔਖੀ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਹਿ ਦਿਓ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਓ। ਮੁੱਦੇ ਨੂੰ ਪੰਜ ਮਿੰਟ ਦੀ ਗੱਦੀ ਹੇਠ ਨਾ ਦੱਬੋ, ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਚੁੱਪ ਭਰਨ ਲਈ ਬੋਲਦੇ ਨਾ ਰਹੋ। ਗੱਲ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਦਿਓ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿਓ।
- ਜੋ ਵਾਪਸ ਆਵੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣੋ। ਆਪਣੀ ਵਾਰੀ ਉਡੀਕਦਿਆਂ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਵਾਲਾ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਣਾ ਨਹੀਂ। ਸੱਚਾ ਸੁਣਨਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਸਮਝਿਆ ਸੀ। ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇੰਝ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
- ਜੇਤੂ ਨਹੀਂ, ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਲੱਭੋ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਆਏ। ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਪੱਕੀ ਅਤੇ ਸਾਂਝੀ ਚੀਜ਼ ਉੱਤੇ ਮੁਕਾਓ: ਕੀ ਬਦਲੇਗਾ, ਹਰ ਕੋਈ ਕੀ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਕਦੋਂ ਗੱਲ ਕਰੋਗੇ।
ਤੁਹਾਡੇ ਪੰਜੇ ਨੁਕਤੇ ਸਹੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਗੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਵਾਰ। ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਅਧੂਰੀ ਪਰ ਦਿਲੋਂ ਕੀਤੀ ਗੱਲਬਾਤ, ਉਸ ਸੰਪੂਰਨ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਚੰਗਾ ਹੁੰਗਾਰਾ ਨਾ ਦੇਵੇ
ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਸਕ੍ਰਿਪਟਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਦੇ-ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਸਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਦੁਖੀ, ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਵਿੱਚੋਂ ਟੋਕਦਾ ਹੈ। ਦੋ ਸਾਲ ਪੁਰਾਣੀ ਗੱਲ ਕੱਢ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਭਰ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਅਤੇ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹੀ ਉਹ ਪਲ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਤੁਹਾਡਾ ਡਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਚੇਤ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਪਲ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਕਿਵੇਂ ਮੁੱਕੇਗੀ।
ਮਨ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਜਿੰਨਾ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਓ, ਜਾਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਪਸ ਲੈ ਲਵੋ। ਦੋਵੇਂ ਗੱਲ ਵਿਗਾੜਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਡੋਲਦਿਆਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਟਿਕਾਈ ਰੱਖਣਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਸੰਭਾਲਣੀਆਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹਾਲਤ ਸਾਬਤ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਸ਼ਾਂਤ ਮੌਜੂਦਗੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਫੈਲਦੀ ਹੈ। ਹੌਲੀ ਹੋਵੋ। ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਹੌਲੀ ਕਰੋ। ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਭਰਨ ਦੀ ਕਾਹਲ਼ੀ ਨਾ ਕਰੋ, ਉਸ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਦਿਓ।
ਜੇ ਤਾਪਮਾਨ ਉਸ ਹੱਦ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇ ਜਿੱਥੇ ਕੁਝ ਕੰਮ ਦਾ ਹੋ ਸਕੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਨੂੰ ਰੋਕਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਭਾਰੀ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਥੋੜ੍ਹਾ ਵਿਰਾਮ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਅਤੇ ਕੱਲ੍ਹ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਾਂਗੇ" ਕੋਈ ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ। ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਰੋਕੀ ਗਈ ਗੱਲ ਉਸ ਗੱਲ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਬਿਹਤਰ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਦੋਵਾਂ ਦੇ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਕਰਕੇ ਫਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਦੁਖੀ ਹਨ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਵੀ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਮੈਨੂੰ ਹਾਲੇ ਵੀ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਡੇ ਵਿਚਾਲੇ ਕੰਧ ਬਣ ਜਾਵੇ" ਇੱਕ ਅਸਲੀ ਵਾਕ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਬਹੁਤੇ ਲੋਕ, ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਥੇ ਆ ਮਿਲਣਗੇ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ
ਕੁਝ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਵੱਖਰੇ ਦਰਜੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ ਕਿ ਕਿਹੜੀਆਂ। ਜੇ ਜਿਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਰਹੇ ਹੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਬਦਸਲੂਕੀ, ਪਰੇਸ਼ਾਨੀ, ਜਾਂ ਅਜਿਹੇ ਹਾਲਾਤ ਸ਼ਾਮਲ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣੀ ਨੌਕਰੀ ਜਾਂ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਤਾਂ "ਬੱਸ ਗੱਲ ਕਰ ਲਵੋ" ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਕਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਸਾਰਾ ਭਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਪਾਉਣਾ ਇਨਸਾਫ਼ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਕੋਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਮੈਨੇਜਰ, HR, ਕੋਈ ਯੂਨੀਅਨ ਨੁਮਾਇੰਦਾ, ਵਕੀਲ, ਜਾਂ ਸਲਾਹਕਾਰ। ਉੱਥੇ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਟਾਲ-ਮਟੋਲ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਸਿਆਣਪ ਹੈ।
ਅਤੇ ਜੇ ਡਰ ਆਪ ਹੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਜੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਦਾ ਡਰ ਏਨਾ ਭਾਰੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਸੁੰਗੜ ਰਹੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੌਕਰੀਆਂ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਫਸੇ ਹੋਏ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਇਹ ਡਰ ਲਗਾਤਾਰ ਪਿਛੋਕੜ ਵਿੱਚ ਵੱਜਦੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਾਂਗ ਚੱਲਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਰਾਬੀ ਹੈ, ਸਗੋਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਇਹ ਡਰ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਸਿੱਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਮੱਧਮ ਵੀ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਮਾਹਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਜੂਝਣ ਨਾਲੋਂ ਛੇਤੀ ਕਰਵਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਬਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਦਾ ਰਾਹ ਦਿਸਣ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟਾ ਹੈ। ਉਹ ਚੁਣੋ ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੀਮਤ ਵਸੂਲੀ ਹੈ। ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਉਸ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਸੱਚ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਦਸ ਮਿੰਟ ਮੰਗ ਲਵੋ। ਤੁਹਾਡਾ ਉਹ ਰੂਪ ਜੋ ਆਖ਼ਰ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਆਮ ਕਰਕੇ ਉਸ ਨਾਲੋਂ ਵਧੀਆ ਸੌਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਬੋਝ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਸਰੋਤ
- Bravely, The Conversation Gap
- Harvard Business Review, What's Worse than a Difficult Conversation? Avoiding One.
- Harvard Business Review, How to Have Difficult Conversations Without Burning Bridges
- Amy C. Edmondson, Psychological Safety