ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਮਨ ਵਿੱਚ ਹੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
- ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡੋ।
- ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਬਿਹਤਰ ਕੰਮ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ।
ਕੋਈ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਕੀ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਫੀਡਬੈਕ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੁਹਾਡੇ ਮਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਜਵਾਬ ਦੇ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਢਿੱਡ ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਬਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਚਿਹਰਾ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦੂਜਾ ਵਾਕ ਵੀ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਬਚਾਅ ਤਿਆਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਅਸਲ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਜਵਾਬ ਦੁਹਰਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ।
ਜੇ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਨਾ ਹੀ ਕੋਮਲ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕੁਝ ਗ਼ਲਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਇਨਸਾਨ ਹੋ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਇਹ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਤੁਹਾਡੀ ਹਰ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਪੁਰਾਣਾ ਹੈ। ਗੁਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਣਾ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਗੁਰ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ ਲਓ ਕਿ ਇਹ ਹੈ ਕੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਕਮਾਨ ਸੰਭਾਲਣੀ ਛੱਡ ਦੇਵੇ।
ਪਹਿਲਾਂ ਇਹ ਝਟਕਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ
ਫੀਡਬੈਕ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਇਹ ਹਿੱਸਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪੈਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਲਿਆ ਹੋਇਆ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਹੈ ਜੋ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹਿੱਸੇ ਦੇ ਬੋਲਣ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ ਚੱਲ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਤੇਜ਼ ਅਲਾਰਮ ਸਿਸਟਮ ਹੈ, ਜੋ ਖ਼ਤਰੇ ਫੜਨ ਤੇ ਸਕਿੰਟ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇਣ ਲਈ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਤੇ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਵਾਲੀ ਸੋਚ ਦੇ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਪਹਿਲਾਂ। ਇਹ ਬਹੁਤ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢਲਿਆ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਬਚਾ ਸਕੇ। ਪੇਚ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸਰੀਰਕ ਖ਼ਤਰੇ ਤੇ ਸਮਾਜਿਕ ਖ਼ਤਰੇ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਲਕੀਰ ਨਹੀਂ ਖਿੱਚਦਾ। ਉਸ ਪੁਰਾਣੇ ਤੰਤਰ ਲਈ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਵੱਲੋਂ ਪਰਖੇ ਜਾਣਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਨੁੱਖੀ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਬਹੁਤੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਸਮੂਹ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਗੁਆਉਣਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜਾਨ ਦਾ ਸਵਾਲ ਸੀ।
ਇਹ ਕੋਈ ਮੁਹਾਵਰਾ ਨਹੀਂ। Science ਵਿੱਚ ਛਪੇ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਸਕੈਨ ਕੀਤੇ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸਾਦੀ ਜਿਹੀ ਆਨਲਾਈਨ ਗੇਂਦ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚੋਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬਾਹਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬਾਹਰ ਰਹਿ ਜਾਣ ਨਾਲ ਦਿਮਾਗ਼ ਦਾ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜਾਗ ਪਿਆ ਜੋ ਸਰੀਰਕ ਦਰਦ ਦੀ ਪੀੜ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਤੇ ਜਿੰਨਾ ਵੱਧ ਬਾਹਰ ਹੋਣ ਦਾ ਅਹਿਸਾਸ ਹੋਇਆ, ਓਨਾ ਵੱਧ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਚੱਲਿਆ। ਯਾਨੀ ਠੁਕਰਾਏ ਜਾਣਾ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਕਾਫ਼ੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਸੱਟ ਲੱਗਣ ਵਾਂਗ ਦਰਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਸੋ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਕੁਝ ਪਿੱਛੇ ਹਟਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਟਣਾ ਅਸਲੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਨਾਟਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਇੱਕ ਅਲਾਰਮ ਵੱਜ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਦਿੱਕਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਅਲਾਰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਕੀ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਲਹੂ ਤੇ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਬਚਾਅ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪੈਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਮਨ ਦੇ ਸ਼ਾਂਤ, ਸਮਝਦਾਰ ਹਿੱਸੇ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਤੰਗ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੌਲੀ ਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮਲਾ ਸੁਣਾਈ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ।
ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਛਿੜਦਾ ਕੀ ਹੈ
ਹਰ ਫੀਡਬੈਕ ਇੱਕੋ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਚੁਭਦਾ, ਤੇ ਇਹ ਪਛਾਣਨਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਖ਼ਾਸ ਟਿੱਪਣੀ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਉਂ ਛੇੜਿਆ, ਅੱਧਾ ਕੰਮ ਹੈ। Douglas Stone ਤੇ Sheila Heen, ਜੋ Harvard Law School ਵਿੱਚ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫੀਡਬੈਕ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੈਣ ਬਾਰੇ ਪੂਰੀ ਕਿਤਾਬ ਲਿਖੀ ਹੈ, ਤਿੰਨ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਾਰਾਂ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜਿਹੜੀਆਂ ਖਿੱਚੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪਛਾਣ ਲਓ ਕਿ ਹੁਣੇ ਕਿਹੜੀ ਖਿੱਚੀ ਗਈ, ਤੁਸੀਂ ਗ਼ਲਤ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਹੁੰਗਾਰਾ ਦੇਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
- ਪਹਿਲੀ ਗੱਲ ਦੀ ਸਮੱਗਰੀ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਫੀਡਬੈਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਗ਼ਲਤ, ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਵਾਲਾ ਜਾਂ ਬੱਸ ਬੇਤੁਕਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਤਾਕਤ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਝੂਠ ਹੈ। ਕਈ ਵਾਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੁੰਦਾ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਪਰ "ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਹੈ" ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖੀ ਲੁਕਣ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਵੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਫੀਡਬੈਕ ਸਹੀ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਸਹੀ ਮੰਨਣਾ ਨਾ ਚਾਹੋ।
- ਦੂਜੀ ਗੱਲ ਬੰਦੇ ਬਾਰੇ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਸੁਨੇਹਾ ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸੁਣ ਸਕਦੇ ਕਿ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਕੌਣ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਇਹ ਕਹਿਣ ਦਾ ਹੱਕ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਉਹ ਪਿਛਲੇ ਹਫ਼ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਿਆ ਸੀ, ਜਾਂ ਉਹਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦੀ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਸੁਨੇਹਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਬਾਰੇ ਭਾਵਨਾ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਦੱਬ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਸੁਨੇਹਾ ਠੀਕ ਹੀ ਹੋਵੇ।
- ਤੀਜੀ ਗੱਲ ਸਭ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀ ਹੈ। ਫੀਡਬੈਕ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਸੇ ਚੋਣ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਸਗੋਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ ਇਸ ਉੱਤੇ ਸਵਾਲ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਕਦਮ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ" ਕੰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਪੈਂਦਾ ਹੈ "ਤੁਸੀਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ"। "ਇਸ ਉੱਤੇ ਹੋਰ ਕੰਮ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ" ਪੈਂਦਾ ਹੈ "ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਕਾਬਲ ਨਹੀਂ"। ਜਦੋਂ ਆਪਣੀ ਪਛਾਣ ਦਾਅ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਲੱਗੇ, ਅਲਾਰਮ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਵੱਜਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਢਾਹ ਸਕਦੀ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਵੀ ਕੋਈ ਫੀਡਬੈਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਨੁਕਸਾਨ ਤੀਜੀ ਗੱਲ ਹੀ ਕਰ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਸਮੱਗਰੀ ਮਾਮੂਲੀ ਸੀ। ਦੁੱਖ ਉਸ ਕਹਾਣੀ ਨੇ ਦਿੱਤਾ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈ ਕਿ ਇਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ।
ਉਸੇ ਪਲ, ਜਦੋਂ ਸੇਕ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ
ਜੋ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਹਦੇ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਨਿਕਲ ਸਕਦੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬੈਠਣ ਲਈ ਇੱਕ ਪਲ ਦੇਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਦਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
- ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ, ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣੇ ਲਈ। "ਮੈਂ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪੈ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਜੋ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ ਉਹਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਇਹ ਚੁੱਪ, ਸਾਦਾ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਦਿਮਾਗ਼ ਦੇ ਸਮਝਦਾਰ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੁੜ ਚਾਲੂ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਭਾਵਨਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਪੈਂਦੀ। ਨਾਂ ਦੇਣ ਨਾਲ ਉਸਦੀ ਪਕੜ ਢਿੱਲੀ ਪੈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
- ਸਾਹ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਲ ਖ਼ਰੀਦੋ। ਕੁਝ ਵੀ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਛੱਡੋ, ਅੰਦਰ ਲਏ ਸਾਹ ਤੋਂ ਲੰਮਾ। ਅਲਾਰਮ ਦੀ ਧਾਰ ਲਾਹੁਣ ਦਾ ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਤਰੀਕਾ ਹੈ, ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਜੱਦੋਜਹਿਦ ਨਹੀਂ, ਸੰਜਮ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
- ਬਚਾਅ ਖੜ੍ਹਾ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਸੱਚਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ। "ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੇਖਿਆ ਉਸ ਬਾਰੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ?" ਜਾਂ "ਬਿਹਤਰ ਕੰਮ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੁੰਦਾ?" ਇਹ ਦੋ ਕੰਮ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਜਾਣਕਾਰੀ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਹੇਠਾਂ ਆਉਣ ਲਈ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
- ਚੁੱਭਣ ਨੂੰ ਗੱਲ ਦੇ ਸਾਰ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰੋ। ਦੁੱਖ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਹੈ। ਉਹ ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹ ਰਹੇ ਹਨ ਉਹ ਦੂਜੀ। ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲੀ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਦੂਜੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਤੋਲ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉੱਠਣਾ ਡਿੱਗਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ।
- ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੁਣੇ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। "ਧੰਨਵਾਦ, ਮੈਂ ਇਸ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਸੋਚਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਪੂਰਾ ਤੇ ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ ਜਵਾਬ ਹੈ। ਫੀਡਬੈਕ ਸਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਤੈਅ ਕਰਨਾ ਉਹਨੂੰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਕੰਮ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਰਮੀ ਲੰਘਣ ਬਾਅਦ ਬਿਹਤਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਚੌਥੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਫੀਡਬੈਕ ਲੈਣਾ ਤੇ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਦਿਲੋਂ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸੋਚ ਕੇ ਇਸ ਨਤੀਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਗ਼ਲਤ ਹਨ। ਉਸ ਪਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਲਈ ਬੱਝਦੇ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਬੱਸ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਏਨੀ ਦੇਰ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵੇਖ ਸਕੋ।
ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਸੋਚ ਸਕੋ
ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦਾ ਕੰਮ ਅਕਸਰ ਇੱਕ ਘੰਟੇ ਜਾਂ ਇੱਕ ਦਿਨ ਬਾਅਦ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਗਿਆ ਹੋਵੇ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੋਚ ਸਕੋ ਕਿ ਕਿਹਾ ਕੀ ਗਿਆ ਸੀ।
ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛ ਕੇ ਵੇਖੋ ਕਿ ਇਹ ਫੀਡਬੈਕ ਸਹੀ ਹੋਣ ਲਈ ਕੀ ਸੱਚ ਹੋਣਾ ਪਵੇਗਾ, ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਸੂਝ ਇਹੀ ਕਹਿੰਦੀ ਹੋਵੇ ਕਿ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਲਈ ਮਜਬੂਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਪਰਖ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਦਰਲਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਅਸਲ ਗੱਲ ਤੋਂ ਤਾਂ ਨਹੀਂ ਬਚਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਅਕਸਰ ਪਸੰਦ ਨਾ ਆਏ ਢੰਗ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੱਚ ਦਾ ਇੱਕ ਦਾਣਾ ਲੁਕਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹੀ ਦਾਣਾ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।
ਦਾਇਰਾ ਵੱਡਾ ਕਰਨਾ ਵੀ ਮਦਦ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਾ ਟੋਟਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਕੀਮਤ ਜਾਂ ਭਵਿੱਖ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਤਿੰਨ ਸਮਝਦਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਕਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਪੈਟਰਨ ਹੈ। ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਮਾੜਾ ਦਿਨ ਲੰਘਾ ਰਹੇ ਬੰਦੇ ਦੀ ਇੱਕ ਢਿੱਲੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸੇ ਹਿਸਾਬ ਨਾਲ ਤੋਲੋ। ਹਰ ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਵੋਟ ਨਹੀਂ ਮਿਲਣੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਅਸਲ ਗੱਲ ਲੱਭ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਪੱਕਾ ਕਰੋ ਕਿ ਬਦਲਣਾ ਕੀ ਹੈ। ਧੁੰਦਲਾ ਫੀਡਬੈਕ ਧੁੰਦਲੀ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। "ਹੋਰ ਰਣਨੀਤਕ ਬਣੋ" ਹਫ਼ਤਾ ਭਰ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮਦਾ ਰਹਿ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ। "ਅਗਲੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਪਿਛੋਕੜ ਦੀ ਥਾਂ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੀ ਹੈ" ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਲਵਾਰ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਟਿੱਪਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਛੋਟੇ, ਪੱਕੇ ਅਗਲੇ ਕਦਮ ਵਿੱਚ ਬਦਲਣਾ ਦੋ ਕੰਮ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਫੀਡਬੈਕ ਕੰਮ ਦਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਘਬਰਾਏ ਹਿੱਸੇ ਨੂੰ ਚੁੱਭਣ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਕੁਝ ਫੜਨ ਲਈ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤੇ ਚੁੱਭਣ ਹੇਠਾਂ ਦੱਬੀ ਕਹਾਣੀ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਓ। "ਮੇਰੇ ਮੈਨੇਜਰ ਨੇ ਰਿਪੋਰਟ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਕਮੀ ਦੱਸੀ" ਇੱਕ ਤੱਥ ਹੈ। "ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਹੱਦ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਹਾਂ ਤੇ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗ ਗਿਆ ਹੈ" ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰੋਂ ਚੜ੍ਹਾਈ। ਤੱਥ ਕੰਮ ਦਾ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਕਹਾਣੀ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਹੀ ਪੁਰਾਣਾ ਅਲਾਰਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਚਾਉਣ ਲਈ ਗੱਲ ਵਧਾ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਦਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਕੇ ਉਹਨੂੰ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋ
ਉਸ ਪਲ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰਹਿਣਾ ਤੇ ਝੁਕ ਜਾਣਾ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਦਿਨ ਭਰ ਫੀਡਬੈਕ ਬਾਰੇ ਸੋਚੋਗੇ, ਸਿੱਧਾ ਵੇਖੋਗੇ, ਤੇ ਤੈਅ ਕਰੋਗੇ ਕਿ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ। ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪੈਣ ਤੇ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਰਲਗੱਡ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਇਹ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਹਨ। ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਪੈਣਾ ਸਰੀਰ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਭੇੜ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਸੁਨੇਹੇ ਦੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਵੜਨ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ। ਅਸਹਿਮਤੀ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਬਣਾਈ ਰਾਇ ਹੈ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸੁਨੇਹੇ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਦਰ ਆਉਣ ਦੇਣ ਬਾਅਦ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹੋ।
ਫ਼ਰਕ ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਿਰੋਧ ਕਿਵੇਂ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਬਚਾਅ ਵਾਲਾ ਵਿਰੋਧ ਟੋਕਦਾ ਹੈ, ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਹਮਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸੋਚੀ-ਸਮਝੀ ਅਸਹਿਮਤੀ ਉਡੀਕਦੀ ਹੈ, ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾ ਕੇ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਿਆ, ਤੇ ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਰਾਇ ਰਾਇ ਵਜੋਂ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਫ਼ੈਸਲੇ ਵਜੋਂ ਨਹੀਂ। "ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆਈ ਕਿ ਮੇਰੀ ਈਮੇਲ ਦਾ ਲਹਿਜਾ ਰੁੱਖਾ ਲੱਗਾ। ਮੇਰੇ ਪਾਸਿਓਂ ਮੈਂ ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਹੇਠ ਸੰਖੇਪ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ ਸਮਝਾਓ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚੀ।" ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਛੱਡਿਆ, ਤੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਬਚਾ ਲਿਆ।
ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹਾ ਜਾਲ ਵੀ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ: ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰੀ ਬਹਾਨਾ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰ ਹਿਲਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੀਆਂ ਸਹੀ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਨਿੱਘਾ ਧੰਨਵਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਬਦਲਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਦੇ ਤੁਰ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਕਹੇ ਠੁਕਰਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਅਮਲ ਨਾ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਣਾਵਟੀ ਸਹਿਮਤੀ ਵਿਖਾ ਕੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਰੱਦੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਣ ਨਾਲੋਂ ਕਾਰਨ ਦੱਸ ਦੇਣਾ ਵੱਧ ਦਿਆਲੂ ਤੇ ਵੱਧ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਫੀਡਬੈਕ ਆਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਾਅ ਘਟਾਉਣਾ
ਫੀਡਬੈਕ ਨੂੰ ਔਖਾ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੀ ਬਹੁਤੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਚਾਨਕ ਆ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਬਿਨਾਂ ਬੁਲਾਏ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਗ਼ਲਤ ਵੇਲੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਬੱਝਾ, ਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਅਲਾਰਮ ਇਹਨੂੰ ਬਿਨਾਂ ਤਿਆਰੀ ਦੇ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਡਾ ਕਾਬੂ ਓਨਾ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਫੀਡਬੈਕ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪ ਮੰਗਦੇ ਹੋ, ਸਾਰੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵੇਲਾ ਤੁਸੀਂ ਚੁਣਦੇ ਹੋ, ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਬੇਖ਼ਬਰੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਫੜੇ ਜਾਂਦੇ। ਸਵਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚੁਣਦੇ ਹੋ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਗੱਲ ਖ਼ਾਸ ਤੇ ਕੰਮ ਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। "ਉਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਮੈਂ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਕਿਹੜੀ ਬਿਹਤਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ?" ਸੁਣਨਾ ਧੁੰਦਲੇ ਜਿਹੇ "ਤਾਂ, ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਕੋਈ ਖ਼ਿਆਲ?" ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੇ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੁਹਾਡਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਉਸ ਪਲ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸਮਝਦਾ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋ ਰਿਹਾ ਕੁਝ। ਜਦੋਂ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੁਸੀਂ ਖੋਲ੍ਹਿਆ ਹੋਵੇ, ਅਲਾਰਮ ਮੱਧਮ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਲੰਮੀ ਖੇਡ ਵੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਾਲਾਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਲਗਾਤਾਰ ਫੀਡਬੈਕ ਮੰਗਦੇ ਰਹਿਣ ਨਾਲ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਹਿਣਸ਼ਕਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਹਰ ਆਮ, ਝੱਲੇ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਦੌਰ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਸਿੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿ ਟਿੱਪਣੀ ਸੁਣਨਾ ਉਹ ਤਬਾਹੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸਦੀ ਉਹ ਭਵਿੱਖਬਾਣੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਸੇਕ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਘਟਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਉਡੀਕ ਰਹੇ ਕਿ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਪੂਰਨ ਬਣ ਜਾਓ ਫਿਰ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਕਰੇ। ਤੁਸੀਂ ਅਸਲ ਹੁਨਰ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਯਾਨੀ ਕੁਝ ਅੰਦਰ ਲੈਂਦਿਆਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ।
ਜਦੋਂ ਫੀਡਬੈਕ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਢਾਹ ਦੇਵੇ
ਇਸ ਸਭ ਦਾ ਇੱਕ ਆਮ ਰੂਪ ਹੈ ਤੇ ਇੱਕ ਔਖਾ ਰੂਪ। ਜੇ ਬਹੁਤਾ ਫੀਡਬੈਕ ਠੀਕ-ਠਾਕ ਲੰਘ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਇੱਕ-ਦੋ ਗੱਲਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਚੁੱਭਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਮ ਹੈ, ਤੇ ਉੱਪਰ ਦੱਸੇ ਕਦਮ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਾਫ਼ੀ ਦੂਰ ਲੈ ਜਾਣਗੇ।
ਪਰ ਜੇ ਆਲੋਚਨਾ ਪੱਕੇ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਈ ਦਿਨ ਚੱਲਣ ਵਾਲੇ ਚੱਕਰ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਇੱਕ ਟਿੱਪਣੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਬੇਕਾਰ ਹੋ ਜਾਂ ਸਭ ਅੰਦਰੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧੋਖੇਬਾਜ਼ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪਰਖੇ ਜਾਣ ਦੇ ਡਰੋਂ ਕੰਮ, ਗੱਲਬਾਤਾਂ ਜਾਂ ਪੂਰੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਸ ਲਈ ਕਿਸੇ ਲੇਖ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਏਨੇ ਤਿੱਖੇ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਨੌਕਰੀ ਤੋਂ ਡੂੰਘੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਹੀ ਸਹਾਰੇ ਨਾਲ ਇਹ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਹਲਕੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਡੀ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਅਲਾਰਮ ਏਨਾ ਉੱਚਾ ਕਿੱਥੋਂ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਸਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਿਵੇਂ ਘਟਾਈ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਨੁਕਸ ਹੈ। ਇਹ ਉਹੀ ਗੱਲ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਕੰਮ ਲਈ ਮਾਹਰ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਣਾ।
ਮਕਸਦ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸੀ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰਾਇ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿਓ। ਪਰਵਾਹ ਕਰਨਾ ਉਸ ਕੰਮ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਅਭਿਆਸ ਨਾਲ ਜੋ ਬਦਲਦਾ ਹੈ ਉਹ ਹੈ ਝਟਕੇ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੁੰਗਾਰੇ ਵਿਚਲੀ ਵਿੱਥ ਦਾ ਆਕਾਰ। ਸੇਕ ਫਿਰ ਵੀ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੱਸ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਅਗਲਾ ਵਾਕ ਚੁਣਨ ਦੇਣਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੇ ਉਸ ਪਾਸੇ, ਤੁਹਾਡੀ ਉਮੀਦ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਵਾਰ, ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਪਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਨ ਦੀ ਲੋੜ ਸੀ।
ਸ੍ਰੋਤ
- Harvard Business Review, Find the Coaching in Criticism (Douglas Stone ਅਤੇ Sheila Heen)
- Stone ਅਤੇ Heen, Thanks for the Feedback: The Science and Art of Receiving Feedback Well
- Science / PubMed, Does rejection hurt? An fMRI study of social exclusion (Eisenberger, Lieberman, ਅਤੇ Williams)
- Harvard Business Review, The Right Way to Process Feedback