ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਮੁੱਖ ਗੱਲ ਕਿਹੜੀ ਹੈ।
- ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਕਰੋ, ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ।
- ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਕਹੋ, ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਓ।
ਇਸ ਵੇਲੇ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਇੱਕ ਗੱਲ ਬੈਠੀ ਹੋਈ ਹੈ। ਸ਼ਾਇਦ ਕਿਸੇ ਯੋਜਨਾ ਬਾਰੇ ਫ਼ਿਕਰ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਖ਼ੁਸ਼ ਲੱਗਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਇਦ ਕੋਈ ਨਾਂਹ ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ" ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹ ਫ਼ੀਡਬੈਕ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਹੈ ਪਰ ਹਰ ਵਾਰ ਅੰਦਰ ਹੀ ਨਿਗਲ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਇਸ ਦੀ ਰਿਹਰਸਲ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਸੁਨੇਹਾ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਲਿਖ ਕੇ ਮਿਟਾਇਆ ਹੈ। ਫਿਰ ਮੌਕਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਾਂ ਤਾਂ ਗੱਲ ਨਿਕਲਦੀ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਜਾਂ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲਦੀ ਹੈ।
ਜੋ ਕਹਿਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਜੋ ਹੋਇਆ, ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਲਾ ਇਹ ਫ਼ਾਸਲਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੁੱਪ ਤਣਾਵਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ ਜੋ ਲੋਕ ਕੰਮ ਤੇ ਅਤੇ ਘਰ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਹਿਣਾ ਉਹ ਹੁਨਰ ਹੈ ਜੋ ਇਹ ਫ਼ਾਸਲਾ ਮਿਟਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਿੱਖਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਖ਼ਤਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਥਾਂ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਗਿਲੇ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਸਮੱਸਿਆ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਦੁਹਰਾਉਂਦੀ ਲੰਮੀ ਰਾਤ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕੀਤੀ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਇਹ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਦੋ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜਦੀ ਹੈ
ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਦੋ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਰਾਹ ਫੜਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਉਲਟ ਦਿਸਦੇ ਹਨ ਪਰ ਇੱਕੋ ਥਾਂ ਤੋਂ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਪਹਿਲਾ ਹੈ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਗੱਲ ਏਨੀ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ, ਮਾਹੌਲ ਖ਼ਰਾਬ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਵੇਲੇ ਕਹਿ ਦਿਆਂਗੇ। ਹੇਠਾਂ ਆਮ ਤੌਰ ਤੇ ਇੱਕ ਡਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਟਕਰਾਅ ਦਾ, ਗ਼ਲਤ ਹੋਣ ਦਾ, ਜਾਂ ਔਖਾ ਬੰਦਾ ਸਮਝੇ ਜਾਣ ਦਾ। ਫ਼ਿਕਰ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦੀ। ਉਹ ਬੱਸ ਬੈਠੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਦੂਜਾ ਹੈ ਗਰਮ ਹੋ ਜਾਣਾ। ਦਬਾਅ ਏਨਾ ਵਧ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਛਲਕ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੱਲ ਖਿਝ ਵਿੱਚ ਲਿਪਟੀ ਹੋਈ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਣਨ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਸਲ ਗੱਲ ਗੁਆਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਵਿਚਕਾਰਲਾ ਰਾਹ ਵੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਵੀ ਹੈ। ਮਾਹਰ ਇਸ ਨੂੰ assertive ਗੱਲਬਾਤ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੋਚਦੇ, ਚਾਹੁੰਦੇ ਜਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਕਹਿ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਬਾ ਕੇ ਅਤੇ ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਮਿਟਾ ਕੇ। Mayo Clinic ਇਸ ਨੂੰ ਉਹ ਸ਼ੈਲੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜੋ ਦੱਬੂਪੁਣੇ ਅਤੇ ਹਮਲਾਵਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਬੈਠਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਦਿਵਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜੋ ਸੌਖੀ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। assertive ਹੋਣਾ ਸਿੱਖਣਾ ਸਿਰਫ਼ ਗੱਲਬਾਤ ਲਈ ਚੰਗਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਇਸ ਦਾ ਸਬੰਧ ਘੱਟ ਤਣਾਅ, ਗੁੱਸੇ ਉੱਤੇ ਬਿਹਤਰ ਕਾਬੂ ਅਤੇ ਟਿਕਵੇਂ ਆਤਮ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚੁੱਕਣੀਆਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਕਦੇ ਕਹੀਆਂ ਹੀ ਨਹੀਂ।
ਤੁਹਾਡੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਸੁਣੇ ਜਾਣ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬਦਲਦੀ ਹੈ
ਲਹਿਜ਼ਾ ਗੱਲ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਗਰਮ ਹੋ ਕੇ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਤਾਕਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਦਾ ਖ਼ਤਰੇ ਵਾਲਾ ਸਿਸਟਮ ਜਾਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣਨਾ ਬੰਦ ਕਰ ਕੇ ਜਵਾਬ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਹੀ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਕਮਰਾ ਹਾਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਗੱਲ ਦੇ ਢੰਗ ਨੇ ਗੱਲ ਦੇ ਮਤਲਬ ਨੂੰ ਦਬਾ ਦਿੱਤਾ।
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸੋਚਣ ਵਾਲੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਚਲਾਕੀ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਹ ਸ਼ਿਸ਼ਟਾਚਾਰ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੁਣਨਾ ਸੌਖਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਸੰਜਮ, ਅਸਲ ਅਰਥਾਂ ਵਿੱਚ, ਤੁਹਾਡੀ ਦਲੀਲ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ।
ਟੀਮ ਦੇ ਪੱਧਰ ਤੇ ਇਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈ। Harvard Business School ਦੀ ਪ੍ਰੋਫ਼ੈਸਰ Amy Edmondson ਨੇ ਕਈ ਸਾਲ ਇਹ ਪੜ੍ਹਿਆ ਕਿ ਕੁਝ ਟੀਮਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਿਉਂ ਫੜ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਕੁਝ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਧਣ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਜੋ ਫ਼ਰਕ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ ਉਹ ਹੈ psychological safety: ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਭਰੋਸਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਫ਼ਿਕਰ ਦੱਸ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਸਕਦੇ ਹੋ ਬਿਨਾਂ ਸਜ਼ਾ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ। ਦਰਜਨਾਂ ਟੀਮਾਂ ਉੱਤੇ ਉਸ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਸਨ ਉੱਥੇ ਟੀਮਾਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਸਿੱਖੀਆਂ ਅਤੇ ਬਿਹਤਰ ਕੰਮ ਕੀਤਾ। ਜਿੱਥੇ ਬੋਲਣਾ ਖ਼ਤਰਨਾਕ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਉੱਥੇ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਚੁੱਪ ਚਾਪ ਦੱਬੀਆਂ ਗਈਆਂ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਮਹਿੰਗੀਆਂ ਨਾ ਪੈ ਗਈਆਂ।
ਹੁਣ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਅਹਿਮ ਹੈ। ਇਹ ਮਾਹੌਲ ਬਣਾਉਣ ਲਈ ਬੌਸ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਗੱਲ ਠੀਕ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਅਗਲੇ ਬੰਦੇ ਲਈ ਇਹੀ ਕਰਨਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਚੱਲਦਾ ਹੈ।
ਮੂੰਹ ਖੋਲ੍ਹਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ
ਸ਼ਾਂਤੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕੁਝ ਮਿੰਟਾਂ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ। ਪੰਜ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ। ਉਹ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਿਹੜੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਇਹ ਬੰਦਾ ਸਮਝੇ ਜਾਂ ਉਸ ਬਾਰੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰੇ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਵਾਕ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਤਿਆਰੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨੂੰ ਲਿਖ ਲਓ।
ਪਤਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕੀ ਹੋ। ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਤਬਦੀਲੀ ਮੰਗ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਣਕਾਰੀ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਬੱਸ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੋਈ ਸੁਣੇ? ਮਕਸਦ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਸ਼ ਲਾਉਣ ਵੱਲ ਨਹੀਂ ਭਟਕਦੇ, ਜੋ ਉਦੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਦੋਂ ਸਾਨੂੰ ਆਪ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਾਂ।
ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਟਿਕਾਓ। ਜਦੋਂ ਸਰੀਰ ਖ਼ਤਰੇ ਦੇ ਮੋਡ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਸੋਚ ਕੇ ਸ਼ਾਂਤ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਅੰਦਰ ਜਾਣ ਤੋਂ ਜਾਂ ਫ਼ੋਨ ਮਿਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢੋ, ਪੈਰ ਫ਼ਰਸ਼ ਤੇ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋ, ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਛੱਡੋ। ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾੜੀ ਪ੍ਰਣਾਲੀ ਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਤੀਹ ਸਕਿੰਟ ਇਹ ਕਰੋ ਅਤੇ ਗੱਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਸਾਫ਼ ਹੋਵੇਗੀ।
ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ
ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਕੁਝ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤਾਪ ਹੇਠਾਂ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਜੁੱਤੀ ਬਣਾਏ।
- ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਤੱਥਾਂ ਤੋਂ ਕਰੋ, ਫ਼ੈਸਲੇ ਤੋਂ ਨਹੀਂ। "ਰਿਪੋਰਟ ਪਿਛਲੀ ਤਿਮਾਹੀ ਦੇ ਅੰਕੜਿਆਂ ਨਾਲ ਗਈ" ਦਾ ਅਸਰ "ਤੁਸੀਂ ਫੇਰ ਗ਼ਲਤ ਅੰਕੜੇ ਭੇਜ ਦਿੱਤੇ" ਨਾਲੋਂ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਲੜਾਈ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ।
- ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਬੋਲੋ। "ਮੈਨੂੰ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਸਮਾਂ-ਸੀਮਾ ਵਿੱਚ ਟੈਸਟਿੰਗ ਲਈ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਬਚਦੀ" ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਨਜ਼ਰੀਆ ਦੱਸ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਸਰਬ-ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਐਲਾਨ ਰਹੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਨੀਅਤ ਬਾਰੇ ਅੰਦਾਜ਼ੇ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਵੀ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹੋ।
- ਖ਼ਾਸ ਬਣੋ ਅਤੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਬੋਲੋ। ਗੋਲ ਮੋਲ ਗੱਲ ਬਚਾਅ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਦੁਆਲੇ ਜਿੰਨੇ ਘੱਟ ਸ਼ਬਦ, ਉਹ ਓਨੀ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਪਹੁੰਚਦੀ ਹੈ।
- ਫਿਰ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਓ। ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਹੈ। ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ੀ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਦਿਓ। ਉਸ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰਨ, ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਜਾਂ ਖ਼ਾਲੀਪਣ ਭਰਨ ਦੀ ਕਾਹਲੀ ਨਾ ਕਰੋ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਦੀ ਥਾਂ ਦਿਓ।
- ਜਦੋਂ ਅੰਦਰ ਉਬਾਲ ਆਵੇ ਤਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਮੰਗ ਲਓ। ਜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਭੜਕਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਰੰਤ ਜਵਾਬ ਦੇਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। "ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਪਲ ਸੋਚਣ ਦਿਓ" ਪੂਰਾ ਵਾਕ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕੋਗੇ। ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਮਕਸਦ ਬੇਦਾਗ਼ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮਕਸਦ ਏਨਾ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਅਸਲ ਗੱਲ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚੋਂ ਬਚ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਵੇ।
ਜਦੋਂ ਗੱਲ ਠੀਕ ਨਾ ਲੰਘੇ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਕਰਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਗੱਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਟਾਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਮਾਹੌਲ ਠੰਢਾ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸੇ ਗੱਲ ਦਾ ਡਰ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਰੱਖਦਾ ਹੈ।
ਜੇ ਗਰਮੀ ਵਧ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਵਧਾਏ ਇਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇ ਸਕਦੇ ਹੋ। "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ ਅਸੀਂ ਹੁਣੇ ਇਸ ਦਾ ਹੱਲ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗੇ, ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਸ ਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਇਹ ਸ਼ਾਂਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਕਲਣਾ ਹੈ, ਹਾਰ ਨਹੀਂ। ਜਿਹੜੀ ਗੱਲਬਾਤ ਹੁਣ ਲਾਭਦਾਇਕ ਨਹੀਂ ਰਹੀ, ਉਸ ਤੋਂ ਪਾਸੇ ਹਟ ਜਾਣਾ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਠੰਢੇ ਹੋਣ ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਾਪਸ ਆ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਸੰਜਮ ਟੁੱਟ ਗਿਆ? ਬਹੁਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਇੱਕ ਬੇਢੰਗੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੱਬੇ ਹੋਏ ਗਿਲੇ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਸੌਖਿਆਂ ਝੱਲ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਗਰਮ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਉਹ ਗੱਲ ਦੁਬਾਰਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਤੁਹਾਡੇ ਸੋਚਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪੂਰੇ ਸਹੀ ਸੀ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
ਜਦੋਂ ਚੁੱਪ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਕੁਝ ਵੱਡਾ ਹੋਵੇ
ਔਖੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਆਮ ਘਬਰਾਹਟ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਭਾਰੀ ਚੀਜ਼ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਬੋਲਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਾਲ ਭਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਹੋ ਜਿੱਥੇ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੀ, ਜਾਂ ਜੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਕਿਸੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਜਾਂ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰਹਿਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਬੋਲਣ ਦਾ ਡਰ ਅਜਿਹੀ ਚਿੰਤਾ ਦਾ ਸੰਕੇਤ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੱਕ ਕੁਝ ਚੰਗੀਆਂ ਤਕਨੀਕਾਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਦੀਆਂ। ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹਾਲਾਤ ਪ੍ਰਤੀ ਇੱਕ ਵਾਜਬ ਜਵਾਬ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਕਰਨ ਲਈ ਕਈ ਵਾਰ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਹੁਨਰ ਅਜਿਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬਣਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਦਾਅ ਘੱਟ ਹੋਵੇ। ਜੇ ਚੁੱਪ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਬਚਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਬਣ ਗਈ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਕਾਬੂ ਹੇਠ ਜਾਂ ਡਰੇ ਹੋਏ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਉਹ ਪਲ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਲੇਖ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਵਧ ਕੇ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਜਾਂ ਇਸ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਤੋਂ।
ਪਰ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਬੈਠੀ ਉਹ ਗੱਲ ਉਸ ਦੇ ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲੋਂ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਸ ਨੂੰ ਬੱਸ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਕਹਿਣ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਜੋ ਏਨਾ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ ਕਿ ਕਹਿ ਸਕੇ। ਉਹ ਬੰਦਾ ਤੁਸੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਇੱਕ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਹਰ ਹੁਨਰ ਵਾਂਗ, ਹਰ ਵਾਰ ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਬੁਰਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਇਹ ਥੋੜ੍ਹਾ ਹੋਰ ਸੌਖਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Mayo Clinic, Being assertive: Reduce stress, communicate better
- Amy C. Edmondson, Psychological Safety
- Amy Edmondson, Psychological Safety and Learning Behavior in Work Teams (Administrative Science Quarterly)
- Harvard Business School Working Knowledge, In Tough Times, Psychological Safety Is an Asset, Not a Luxury