Uczę się czegoś trudnego, celowo

Rozumiem to. Nie całość, ale ten fragment, który miesiąc temu był kompletnie nieprzejrzysty, zrobił się jasny i czuję kształt tego, co przyjdzie dalej. Coś w mojej głowie ustawiło się na nowo i już nie wróci na stare miejsce. Sześć tygodni temu odpowiedź brzmiałaby: za późno na to w moim wieku. To nie była ocena moich możliwości. To była wymówka w wiarygodnym przebraniu. Idę dalej, aż następny fragment otworzy się tak samo.

Na marginesach są notatki moim pismem, coraz pewniejsze im niżej na stronie. Słowo, którego sześć tygodni temu nie dałoby się użyć, jest teraz po prostu słowem, którego używam, bez zatrzymywania się na sprawdzaniu, czy wolno. Na czterdziestej stronie jest ślad po kubku z kawą, który dziwnym trafem stał mi się bliski. Książka zaczyna wyglądać na używaną, a nie na posiadaną.

Początek uczył pokory. Szło wolno i szło wolno na oczach innych ludzi, a nauka od zera w dorosłym wieku ma w sobie szczególną niewygodę, przed którą nikt nie ostrzega. Bywały wieczory, kiedy książka zamykała się przy szczerej złości na siebie. Naprawdę chodziło o odległość między moim gustem a moimi umiejętnościami, a ta odległość jest największa dokładnie na starcie — czyli dokładnie wtedy, kiedy większość ludzi czyta ją jako dowód, że nie są do tego stworzeni. Ta niewygoda nie była wyrokiem. Była podatkiem, a przez lata podatek uchodził u mnie za wyrok. Szkoda, że nikt nie powiedział tego na początku, więc mówię to sobie teraz, na głos, tam gdzie to słychać.

Potem okazało się, że ten zamęt ma swój wzór. Przychodził bezpośrednio przed tym, jak coś zaskakiwało, za każdym razem, bez jednego wyjątku. Zamęt nie jest dźwiękiem porażki, jest dźwiękiem modelu, który się przebudowuje, a odkąd da się te dwie rzeczy odróżnić, ucieczka przestała mieć sens. Nikt nigdy nie powiedział mi, że uczucie własnej nieudolności i uczucie robienia postępów to od środka dokładnie to samo uczucie. Teraz, kiedy czuję się głupio, biorę to za dowód, że jestem we właściwym miejscu — dziwna rzecz do wyćwiczenia w sobie i najbardziej użyteczna, jaka mi się dotąd udała.

Więc dzisiaj poświęcam piętnaście minut na ten fragment, który wychodzi mi najgorzej. Nie na ten, który sprawia przyjemność, i nie na ten, który już wychodzi dobrze i daje poczucie produktywnej sesji bez żadnego kosztu. Na ten, przy którym czuję się wolno. Nastawiam minutnik, bo inaczej piętnaście minut zostanie wynegocjowane do czterech i nikt się nawet nie przyzna, że to właśnie się dzieje. Piętnaście minut nieudolności to całe zadanie.

Jestem teraz kimś, kto uczy się trudnych rzeczy. Nie szybko i nie z gracją. Ale zostaję, a zostawanie okazuje się całą tą umiejętnością. Ludzie, którym to dobrze idzie, nie są ode mnie mądrzejsi. Byli w tym słabi dłużej.