ฉันกลับไปหาน้ำ

ฉันอยู่ใกล้น้ำ และลมหายใจของฉันเปลี่ยนไปแล้วโดยไม่มีใครสั่ง มันเป็นแบบนี้ทุกครั้ง และทุกครั้งฉันก็แปลกใจ ซึ่งเป็นหลักฐานเล็กๆ ในตัวมันเองว่าฉันเชื่อในสิ่งที่ได้ผลน้อยแค่ไหน ฉันจะเลิกเรียกมันว่าความบังเอิญ มันคือคานงัด มันงัดได้ทั้งในวันที่ฉันเชื่อมันและวันที่ฉันไม่เชื่อ

เสียงที่น้ำไหลส่งออกมา ไม่เคยซ้ำตัวเองสนิทสักครั้ง แสงบนผิวน้ำที่ไม่ยอมอยู่นิ่งแม้แต่วินาทีเดียว ม้านั่งตัวหนึ่ง กับฉันบนนั้น และไม่มีงานผูกติดอยู่กับทั้งสองอย่าง โทรศัพท์อยู่ในกระเป๋ามาสิบนาทีแล้ว นานกว่าที่มันมักจะทำได้

ฉันรู้ว่านี่ช่วยได้ และก็ยังปล่อยให้ผ่านไปเป็นเดือนๆ มีเรื่องด่วนกว่าให้ทำเสมอ และไม่มีเรื่องด่วนเรื่องไหนเลยที่ด่วนกว่าจริงๆ ซึ่งฉันบอกได้ตั้งแต่ตอนนั้นและก็ไม่ได้ลงมือทำอะไรอยู่ดี นี่เป็นปัญหาประเภทที่แปลกที่สุดที่ฉันมี ไม่ใช่ว่าฉันขาดข้อมูล กลายเป็นว่าการรู้ว่าอะไรได้ผลแทบไม่มีความสัมพันธ์อะไรกับการลงมือทำมันเลย และฉันก็เอาแต่รอให้ความรู้นั้นผลิตพฤติกรรมออกมาเอง ซึ่งเป็นสิ่งที่ความรู้ไม่เคยทำให้ใครได้เลยสักคน

สิบนาทีข้างแม่น้ำทำสิ่งที่หนึ่งชั่วโมงของการพยายามผ่อนคลายในบ้านทำไม่ได้ ฉันไม่จำเป็นต้องมีคนอธิบายกลไกให้ฟังเพื่อให้ผลของมันมาถึงต่อไป และการยืนกรานรอคำอธิบายก็เป็นแค่วิธีไม่ไปที่ดูน่านับถือ คำถามที่เหลือจึงไม่ใช่เรื่องความเข้าใจ มันคือเรื่องการจัดตาราง ฉันปฏิบัติกับปัญหาเรื่องปฏิทินราวกับว่ามันเป็นปัญหาเรื่องปัญญา และปัญญาไม่เคยเป็นชิ้นส่วนที่หายไปเลย

สัปดาห์นี้ฉันจึงไปหาน้ำ แม่น้ำ ชายฝั่ง น้ำพุกลางลาน อะไรก็ตามที่อยู่ใกล้ที่ที่ฉันอยู่แล้วที่สุด สิบนาทีบนอะไรสักอย่างที่นั่งได้ ไม่ถ่ายรูป และไม่สร้างเป็นการออกไปเที่ยวที่ต้องวางแผน ต้องมีคนอื่น และต้องมีวันที่ทุกคนตกลงตรงกัน ที่นั่งหนึ่งที่กับเวลาสิบห้านาที มันลงปฏิทินเหมือนทุกอย่างที่ฉันตั้งใจจะทำจริงๆ

นิ่งกว่าเมื่อชั่วโมงก่อน ด้วยราคาของม้านั่งตัวหนึ่ง มันไม่เคยต้องใช้อะไรมาก และไม่เคยต้องเลย