ฉันพูดสิ่งที่แบกไว้ในใจ

เราคุยกันอีกครั้ง ไม่ใช่แบบระวังตัว แบบที่คนคุยกันตอนเลี่ยงบางเรื่อง แต่คุยกันจริงๆ แบบที่เคยเป็น และครั้งนี้ฉันจะรักษาไว้ มีความเบาในอกที่ฉันเลิกคาดหวังไปเงียบๆ แล้วว่าจะได้รู้สึกกับเรื่องนี้ ฉันชินกับการที่มันหายไปจนเลิกสังเกตว่ามันหายไป กลายเป็นว่าฉันแบกเรื่องทั้งหมดไว้มาตลอดเวลา

มีโต๊ะอยู่ระหว่างเราและถ้วยสองใบวางอยู่ และคนหนึ่งในเราหัวเราะกับเรื่องเล็กๆ ที่ไร้สาระสิ้นดีไปแล้ว ความโล่งเฉพาะแบบนั้น ตอนได้ยินเสียงที่คุ้นเคยเรียกชื่อเราอย่างธรรมดาที่สุด ราวกับไม่มีเวลาไหนหายไปเลย ไม่มีใครระวังตัวกับอีกคน นั่นคือสิ่งแรกที่ฉันสังเกตเห็น และเป็นสิ่งที่ฉันจะจำ

เวลาผ่านไป มากกว่าที่ตั้งใจ ทุกสัปดาห์ที่ผ่านไปทำให้ประโยคแรกเขียนยากขึ้น จนความเงียบเองกลายเป็นสิ่งที่ฉันต้องขอโทษ ซึ่งเป็นกับดักที่ออกแบบมาอย่างเรียบร้อยมาก ยิ่งทิ้งไว้นาน คำเปิดก็ยิ่งต้องใหญ่ และยิ่งคำเปิดต้องใหญ่ ก็ยิ่งทิ้งไว้นาน วงจรนั้นวิ่งได้เป็นปีถ้าไม่มีใครขัดจังหวะ ฉันไม่ได้ปกป้องมิตรภาพด้วยการรอ ฉันปกป้องตัวเองจากความอึดอัดราวสามสิบวินาที แล้วเก็บค่าใช้จ่ายนั้นจากมิตรภาพ

คำเปิดไม่จำเป็นต้องสวยงาม มันแค่ต้องจริงใจและต้องสั้น คนเรามักรอให้ประตูเปิดเสมอ แทบไม่มีใครมาตรวจว่าประตูนั้นทำมาอย่างไร ฉันสร้างทฤษฎีทั้งชุดว่าฉันทำเรื่องนี้พังไปแค่ไหน พร้อมรายละเอียดว่าตอนนี้อีกฝ่ายต้องคิดกับฉันอย่างไร แล้วทฤษฎีนั้นกลับไม่ได้ทำมาจากอะไรเลยนอกจากความเงียบของฉันเอง ฉันเป็นคนเดียวในห้องมาตลอด นั่งถือบทสนทนาทั้งสองฝั่งที่ไม่เคยเกิดขึ้นจริง ประตูไม่เคยล็อก ฉันแค่เลิกลองบิดลูกบิดแล้วตัดสินไปเองว่านั่นแปลว่าล็อก

วันนี้ฉันจึงส่งข้อความไป สองประโยค ฉันนึกถึงเธออยู่ และฉันอยากคุยด้วย ฉันไม่ต้องแก้ทุกอย่างให้จบในข้อความแรก ไม่ต้องอธิบายช่องว่างที่หายไป ไม่ต้องหาเหตุผลที่ดีพอมาแก้ต่างให้ความล่าช้า ฉันแค่ต้องเปิดประตูแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายตัดสินว่าจะเกิดอะไรต่อ ซึ่งเป็นส่วนของเขามาตลอด ไม่เคยเป็นของฉัน

ไม่ว่าคำตอบจะเป็นอะไร ฉันเลิกแบกมันคนเดียวแล้ว ส่วนนั้นจบไปแล้ว และมันคือส่วนเดียวที่เป็นหน้าที่ของฉันจริงๆ ส่วนที่เหลือไม่เคยอยู่ในมือฉัน และการแกล้งคิดว่ามันอยู่ก็คือวิธีที่ฉันทำตัวให้ยุ่งแทนที่จะกล้า