ฉันโทรสายที่เลี่ยงมาตลอด

โทรไปแล้ว มันอยู่ข้างหลังฉันแล้ว และห้องนี้เงียบกว่าที่เป็นมาหลายสัปดาห์ ฉันจะจำให้แม่นว่ามันเล็กแค่ไหนเมื่อทำจริง เพราะฉันจะต้องใช้ความทรงจำนี้ ตอนที่สายแบบนี้อีกสายนั่งค้างอยู่ในปฏิทินแล้วหนักขึ้นเงียบๆ ไม่ว่าอะไรจะตามมา ส่วนที่เป็นของฉันจบไปแล้ว ฉันทำเรื่องยากตอนที่มันยังยากอยู่ ซึ่งเป็นเวลาเดียวที่การทำมันมีค่าอะไรสักอย่าง สี่นาที นั่นคือความยาวจริงของมัน

มือฉันยังอุ่นจากการถือโทรศัพท์ อะไรก็ตามที่ฉันตั้งรับไว้ไม่ได้มาถึงในรูปร่างที่ฉันสร้างไว้ให้มัน ฉันสังเกตว่าตัวเองยืนอยู่ ทั้งที่จำไม่ได้เลยว่าตัดสินใจลุกตอนไหนในไม่กี่นาทีที่ผ่านมา มีน้ำแก้วหนึ่งที่รินไว้ก่อนกดโทรแล้วไม่ได้แตะเลย บ่ายข้างนอกดำเนินต่อไปโดยไม่รู้เลยว่ามีอะไรเพิ่งเปลี่ยนไปในนี้

ฉันซ้อมเรื่องนี้อยู่เดือนหนึ่ง ทุกแบบที่จินตนาการไว้จบไม่สวย และไม่มีแบบไหนเลยที่เกิดขึ้นจริง เพราะมันไม่มีทางเกิดตั้งแต่แรก นั่นคือส่วนที่ควรนั่งอยู่กับมันสักพัก หัวของฉันผลิตภาพจำลองความหายนะแบบละเอียดออกมาราวสามสิบชุด แล้วเก็บเงินฉันเต็มราคาทุกชุด เหตุการณ์จริงยาวสี่นาทีและไม่เหมือนชุดไหนเลยสักชุด ฉันจ่ายค่าหนึ่งเดือนไปกับสิ่งที่ใช้เวลาสี่นาที และฉันแลกแบบเดียวกันนี้มามากกว่าที่จะอยากนั่งนับจริงๆ

ความหวั่นใหญ่กว่าสายโทรศัพท์เสมอ เรื่องนี้จริงเกือบทุกครั้ง และการรู้มันไม่ได้ทำให้ความหวั่นเล็กลง แต่ทำให้อยู่กับมันได้ ซึ่งเป็นความช่วยเหลือคนละแบบและมีประโยชน์กว่ามาก ความกังวลไม่ใช่การพยากรณ์ มันคือผู้เล่าเรื่องที่มั่นใจมาก โดยไม่มีสิทธิ์เข้าถึงข้อเท็จจริงเลยสักนิด ฉันไม่จำเป็นต้องเชื่อมันถึงจะลงมือได้ และประโยคนั้นใช้เวลานานจนน่าอายกว่าฉันจะไปถึง การรอให้เลิกรู้สึกก่อนคือวิธีที่หนึ่งเดือนกลายเป็นหนึ่งปี และหนึ่งปีกลายเป็นไม่มีวัน สิ่งที่ฉันหลบจะโตขึ้นตามระยะเวลาที่หลบพอดี และหดลงทันทีที่ฉันแตะมัน

ฉันจึงเขียนประโยคแรกลงไป แค่ประโยคแรกประโยคเดียว แล้วกดโทรก่อนที่จะกลับไปอ่านมันซ้ำ เพราะการอ่านซ้ำคือกลไกที่ทำให้เรื่องนี้ถูกเลื่อนออกไปอีกเดือน และตอนนี้ฉันรู้เรื่องนี้เกี่ยวกับตัวเองแล้ว ช่องว่างระหว่างการเขียนกับการกดโทรคือที่ที่ความพยายามครั้งก่อนๆ ตายลงอย่างเงียบๆ ทุกครั้ง คืนนี้ฉันปิดช่องว่างนั้นอย่างตั้งใจ ตอนที่ยังมองเห็นมันชัดอยู่

จบแล้ว ไม่สวยงาม ไม่สมบูรณ์แบบ แต่จบ ซึ่งเป็นแบบเดียวที่จะมีค่าอะไรสักอย่างตั้งแต่แรก นั่นคือวิธีทั้งหมด