ร่างกายพาฉันผ่านไปทั้งวัน

ฉันผ่านทั้งวันมาได้และยังมีเหลือ ฉันขึ้นบันไดโดยไม่ต้องเถียงกับตัวเองก่อน ร่างกายทำสิ่งที่วันนั้นเรียกร้อง แล้วตกเย็นมันก็ยังอยู่ และฉันก็ยังอยู่ ซึ่งไม่ได้เป็นแบบนี้เสมอไป และฉันเลิกสังเกตไปแล้วว่ามันไม่ได้เป็น มีฉันอีกแบบหนึ่งตอนสองทุ่มที่ไม่ได้เจอกันมานาน

มีลมอยู่ในอกตอนถึงหัวบันได ฉันนอนหลับ และมันคือการหลับจริงๆ แบบที่จบลงอย่างสมบูรณ์ ไม่ใช่แบบที่หมดไปเฉยๆ ตอนบ่าย ตรงช่วงราบของวันที่เคยนั่งอยู่เหมือนลมหายใจที่กลั้นไว้ ตอนนี้มีแค่วันที่ยาวต่อไป ฉันขนของจากรถเข้าบ้านรอบเดียวหมดโดยไม่ได้คิดอะไรเลย

อยู่ช่วงหนึ่งที่ฉันวิ่งด้วยพลังน้อยมากแล้วเรียกมันว่าการรับมือได้ ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่ามันแลกมาด้วยอะไร มันไม่ใช่ความล้มเหลวทางศีลธรรมและไม่ใช่เรื่องของวินัย และทุกครั้งที่เรื่องนี้ถูกขายในรูปนั้น คนขายกำลังขายอะไรบางอย่างอยู่ มันคือบิลที่ฉันจ่ายเป็นพลังงานโดยไม่เคยเห็นใบแจ้งหนี้ ส่วนที่แปลกคือมันรู้สึกปกติมากตลอดเวลาที่มันเกิดขึ้น เราไม่ทันสังเกตตอนพื้นค่อยๆ ต่ำลง จะสังเกตก็ตอนมันกลับขึ้นมา แล้วก็แทบไม่เชื่อว่าเคยใช้ชีวิตอยู่ข้างล่างนั้น

ไม่มีอะไรในนี้มาจากการรื้อทั้งระบบ การรื้อทั้งระบบคือวิธีที่ฉันเคยล้มเหลวกับเรื่องนี้ เพราะแผนใดก็ตามที่บังคับให้ฉันกลายเป็นคนละคนในวันจันทร์ มีจุดพังจุดเดียวติดมาในตัวมันเอง สิ่งนี้มาจากการเดินสิบนาทีที่ฉันไม่ยอมต่อรองด้วย เล็ก ทำซ้ำ ไม่มีอะไรน่าจดจำ ง่ายเกินกว่าจะน่าประทับใจ ซึ่งเป็นเหตุผลที่มันได้ผลพอดี เพราะสิ่งที่น่าประทับใจนั้นเปราะ ส่วนสิ่งที่น่าเบื่อนั้นทน ฉันไม่ต้องการแบบที่ดูดี ฉันต้องการแบบที่รอดจากสัปดาห์ที่แย่

วันนี้ฉันจึงเดินสิบนาที ไม่ได้เดินเพื่อเผาอะไรและไม่ได้เดินเพื่อซ่อมอะไร แค่ขยับ ด้วยความเร็วเท่าที่วันนี้มีให้ แล้วพรุ่งนี้ก็ทำอีกในเวลาเดิม ฉันจะได้ไม่ต้องจ่ายค่าการตัดสินใจซ้ำสอง การตั้งเวลาไว้ล่วงหน้าคือตัวยา การเดินแทบจะเป็นของแถม อะไรก็ตามที่ฉันต้องมาตัดสินใจใหม่ทุกวัน สุดท้ายฉันจะเลิกทำ

เรื่องนี้ไม่ได้เกี่ยวกับหน้าตาของฉัน มันเกี่ยวกับการมีตัวเองเหลือพอที่จะอยู่กับส่วนของชีวิตที่ฉันใส่ใจจริงๆ ซึ่งเป็นเหตุผลเดียวที่ทำให้ทั้งหมดนี้เคยคุ้มค่าจะทำ กำลังที่เหลืออยู่คือประเด็น ที่เหลือทั้งหมดเป็นแค่ของประดับ