ฉันมั่นคงให้กับคนที่พึ่งพาฉัน

ฉันอยู่กับพวกเขาและฉันอยู่ตรงนี้จริงๆ ไม่ใช่อยู่ครึ่งเดียว ไม่ใช่กำลังทำอย่างอื่นให้จบอยู่ในหัวขณะที่หน้าทำท่าฟัง อยู่ตรงนี้ ในห้องนี้ กับอะไรก็ตามที่ชั่วโมงธรรมดานี้จะมีให้ นี่คือสิ่งที่ฉันอยากเก่งมากกว่าทุกอย่างที่ฉันเก่งอยู่ตอนนี้ และเป็นสิ่งเดียวที่จะไม่มีใครจดไว้ที่ไหนหรือให้เครดิตฉัน

มีบทสนทนาเกิดขึ้นที่ระดับหัวเข่า และฉันย่อตัวลงไปอยู่ในนั้น มีคนกำลังอธิบายอะไรให้ฉันฟังอย่างละเอียดมหาศาล ไม่มีเรื่องไหนเร่งด่วนเลย และฉันไม่ได้เร่งมันหรือบังคับให้มันไปถึงตอนจบ ชั่วโมงนี้ไม่ได้ต้องไปที่ไหนอีก ฉันเลิกดูแล้วว่าผ่านไปนานเท่าไหร่

มีหลายช่วงที่ฉันอยู่ในห้องและอยู่ที่อื่นไปพร้อมกัน และฉันคิดว่ามันรู้สึกได้ ถึงจะไม่เคยมีใครพูดออกมา ความใส่ใจไม่ใช่สิ่งที่มองไม่เห็น คนเรารู้เสมอ และเขามักจะสรุปอะไรบางอย่างเกี่ยวกับตัวเขาเอง ไม่ใช่เกี่ยวกับเรา ซึ่งเป็นส่วนที่ควรทำให้ฉันหยุดชะงัก คนที่ถูกฟังแค่ครึ่งเดียวไม่ได้สรุปว่าเรายุ่ง เขาสรุปว่าตัวเขาน่าเบื่อ ฉันไม่อยากเป็นคนที่อยู่ตรงนี้แค่ในทางเทคนิค พวกเขาจะไม่จำว่าฉันยุ่ง พวกเขาจะจำว่าฉันเงยหน้าขึ้นมองหรือเปล่า

สิ่งที่ฉันให้ได้ไม่ใช่ความอดทนที่ไม่มีวันหมด เพราะไม่มีใครมีแบบนั้น และการแกล้งทำเป็นมีก็ยิ่งทำให้ฉันแย่ลงตอนที่มันหมดจริง สิ่งที่ให้ได้คือความใส่ใจ ในปริมาณที่มีขอบเขตชัดเจน และให้ไปทั้งก้อน สิบนาทีที่เป็นสิบนาทีจริงมีค่ามากกว่าทั้งค่ำคืนที่แค่อยู่ใกล้ๆ และเหตุผลก็ง่ายพอ ไม่มีใครจำระยะห่างได้ พวกเขาจำได้ว่าเคยเป็นสิ่งเดียวที่อยู่ในห้องนั้น คุณภาพของความใส่ใจชนะจำนวนชั่วโมง ซึ่งเป็นข่าวดีจริงๆ เพราะชั่วโมงคือสิ่งที่ฉันไม่มี สิบนาทีที่ไม่มีอย่างอื่นอยู่เลยเป็นคนละเนื้อสารกับค่ำคืนที่อยู่แค่ในระยะได้ยินเสียง

วันนี้โทรศัพท์จึงไปอยู่อีกห้องหนึ่งตลอดสิบนาทีแรกที่เราอยู่ด้วยกัน ไม่ใช่ทั้งค่ำ และไม่ใช่กฎที่ทะเยอทะยานจนฉันจะทำพังตั้งแต่วันพฤหัสและทิ้งความคิดทั้งหมดไปเงียบๆ ก่อนสุดสัปดาห์ สิบนาที โดยไม่มีอะไรมาแย่งฉัน สิ่งที่มีขอบเขตและเกิดขึ้นจริงชนะสิ่งที่ไม่จำกัดแต่อยู่แค่ในทฤษฎีทุกครั้ง และฉันขอสัญญาน้อยแล้วทำได้จริงดีกว่า

นี่คือส่วนที่พวกเขาจะจำได้ และมันทำมาจากชั่วโมงธรรมดาแบบนี้เอง ไม่ใช่วันหยุดยาว แต่เป็นแบบนี้ ฉันอยู่ตรงนี้เพื่อมัน