เวลาที่คุณมีอยู่มากกว่าที่คุณพูดมาตลอด

คุณพูดอยู่เสมอว่าไม่มีเวลา และบางส่วนของคำนั้นก็จริงอยู่ไม่น้อย เช้านี้เงียบพอที่จะมองส่วนที่เหลือของวันได้อย่างตรงไปตรงมา มีถ้วยกาแฟหนึ่งใบ นาฬิกาบนผนัง และวันทั้งวันที่กำลังจะถูกใช้ไปในทางหนึ่งไม่ทางใด ไม่ว่าจะมีใครสนใจหรือไม่ว่ามันไหลไปทางไหน

โทรศัพท์ที่วางหน้าคว่ำอุ่นๆ ปฏิทินที่มีช่องว่างมากกว่าที่สัปดาห์นี้รู้สึกว่าควรจะเป็น ข้างล่างมีเสียงประตู แล้วก็เสียงฝีเท้า แสงที่ไต่ขึ้นผนังตามจังหวะเดิมที่ไม่เร่งรีบ

เวลาไม่ได้หายไปไหน มันถูกใช้ไป และใช้ไปอย่างเงียบเชียบจนดูเหมือนสูญหาย ความต่างตรงนี้แหละคือประเด็นทั้งหมด ชั่วโมงหนึ่งที่หายไปทีละสิบนาทีจะไม่ทิ้งความทรงจำเอาไว้เลย วันจึงรู้สึกสั้นกว่าที่มันเป็นจริงๆ และคุณก็ไม่ได้โกหกเมื่อบอกว่าไม่มีเวลาเหลือ แต่ชั่วโมงเหล่านั้นไปอยู่ที่ใดที่หนึ่งจริงๆ เพียงแต่ไม่หวือหวา และเหตุที่มันล่องหนก็เพราะไม่มีอะไรในนั้นถูกเลือกเลย นั่นหมายความว่าไม่มีอะไรในนั้นถูกสังเกตด้วย สิ่งที่คุณขาดจึงไม่ใช่เวลา แต่เป็นบันทึกของมัน

ลองใช้คำถามแบบนักบัญชีแทนคำถามแบบศีลธรรม ไม่ใช่ว่าคุณเสียเวลาไปเปล่าหรือไม่ ซึ่งได้แต่ความรู้สึกผิดโดยไม่ได้ข้อมูลอะไร แต่ถามว่าสี่ชั่วโมงนั้นไปอยู่ที่ไหนจริงๆ ซึ่งจะให้ผลตรงกันข้าม ไม่มีใครบริหารงบที่ไม่เคยเปิดดูเลย และคุณก็ใช้งบนี้มาเป็นปีๆ โดยอาศัยเพียงความรู้สึกล้วนๆ ประเด็นไม่ใช่การหาความผิดพลาด แต่วันที่คุณมองเห็นได้ คือวันที่คุณเลือกใช้ได้อย่างตั้งใจ และแทบไม่มีใครเคยลองมองดูเลย

ดังนั้นวันนี้ลองจดสี่ชั่วโมงลงไปตามที่มันเกิดขึ้นจริง หยาบๆ ก็ได้ บรรทัดละหนึ่งเรื่องพอ ไม่ต้องตัดสิน ไม่ต้องจัดให้เรียบร้อย ไม่ต้องผูกแผนอะไรเข้าไปด้วย แค่บันทึกตรงๆ ว่าชั่วโมงเหล่านั้นไปอยู่ที่ไหนจริงๆ เพื่อว่าพรุ่งนี้คุณจะทำงานจากตัวเลขจริง ไม่ใช่จากอารมณ์

คุณมีเวลามากกว่าที่ความรู้สึกบอกไว้ ไม่ใช่มากเท่าที่อยากได้ และไม่พอสำหรับทุกอย่าง แต่ก็มากกว่าที่คิด และมันนอนนิ่งอยู่ตรงนั้นโดยไม่มีใครอ่านมันมาหลายปีแล้ว