Yeniden başlıyorum ve bu sayılır

Bugün başlıyorum ve bu sefer bitireceğim. Hazır hissettiğim için değil. Hayatımın büyük kısmını hazır olmayı bekleyerek geçirdim ve hazır olmak bir kez bile kendiliğinden çıkıp gelmedi. Başlıyorum, çünkü öyle karar verdim; karar bana verilen bir şey değil, benim verdiğim bir şey. Saat erken, oda sessiz, kimse bakmıyor; bu işin bugüne kadar ihtiyaç duyduğu tek koşul da buydu. Bunun yürüyen hâli önümüzdeki beş dakika içinde başlıyor.

Yanımda bir fincan var, buharı ışığın içinde yana doğru gidiyor. Ellerim onun etrafında ısınıyor. Dışarıda biri köpeğini gezdiriyor ve ikisinin de hiç acelesi yok. Bina, herkes uyanmadan önce çıkardığı o küçük sesleri çıkarıyor. Bu sabahın hiçbir yanı bir şeyin başlangıcına benzemiyor. Bir şeyin başlangıcı tam olarak böyle görünür, her seferinde, bunu yapmış olan herkes için.

Buna daha önce de başlamıştım. Çoğu insan bunu duyunca kendi aleyhine yazar. Bu benim aleyhime bir çentik değil, başka kimsenin elinde olmayan bir veri. Yarıda kalan her deneme bana çok kesin bir şey verdi: gerçekten keskin olduğum saati, haftanın hangi noktasında yorulduğumu, önce hangi bahaneye uzandığımı ve onu nasıl gerekçe kılığına soktuğumu. Yeniden başlamanın küçük düşürücü gelmesinin sebebi, kendimi hiç denememiş biriyle ölçüyor olmam; o kişi ise tam olarak hiçbir şey öğrenmedi. Onun gerisinde değilim. Önündeyim ve elimde onun hiç yürümediği bir arazinin haritası var.

Yıllarca ters bildiğim kısım şurası. Motivasyonun yakıt, işin de motor olduğunu sanıyordum; oturup doldurulmayı bekledim. Oysa mekanizma ters yönde çalışıyor. Motivasyon işten önce verilen bir avans değil, işten sonra ödenen bir karşılık. Canımın çekmesini beklemek hiç kimsede işe yaramamış bir plan ve bu deneyi artık sonucuna şanssızlık demeyi bırakacak kadar çok kez yaptım. Beklediğim özgüven, ilk beş dakikanın öbür tarafında üretiliyor, hiçbir zaman bu tarafında değil. Yani önce beş dakika gidiyor, his de her zamanki gibi arkadan geliyor.

O yüzden bugün var olan en küçük hâlini yapıyorum. Beş dakika. Bugünün elinde olan buysa, kötü yapılmış hâliyle. Planın tamamı değil, bir davette birine anlatacağım etkileyici versiyon değil, sadece sürekli planını yaptığım hayata değil de gerçekten sahip olduğum hayata sığan parça. Yarın göreceğim bir yere koyuyorum, çünkü bu işi ikinci gün belirliyor; sonra da başlıyorum.

Bu, beklediğimden daha sessiz. Zafer değil. Sağlam, yani kalıcı olan hâli. Kaç kez gerekiyorsa o kadar kez başlayabilirim ve o sayı benden başka kimse için hiçbir zaman önemli olmadı. Bugün de onlardan biri. Bugün sayılıyor. Zaten hep sayılıyordu, onu en son sayan ben oldum.