Tam ortasındasın, ve orta yer işin kendisi.

Bu işte, eskisine göre çok daha ileridesin, ama hiçbir şey hissettirmiyor. Bunu bir sorun gibi görmek yerine, en baştan söylemekte fayda var. Su ısıtıcısı kapanıyor. Arkanda, hiçbiri kendini duyurmasa da içinde gerçek emek olan bir yığın gün var. Bu sabah da onlardan biri, ve sen buradasın, onun için.

Bir sandalyenin arkasına atılmış ceket, birinin şeklini hâlâ taşıyor. Yerde uzun bir paralelkenar biçiminde ışık. Buzdolabı çalışıp duruyor, sonra yine susuyor. Geçen haftadan kalma notların, hâlâ okunaklı, hâlâ aşağı yukarı doğru, ve bu, göründüğünden çok daha sessiz bir kanıt aslında.

Başlangıcın bir hikâyesi vardı, sonun da bir hikâyesi olacak, ve sen şu an ikisinin arasındaki bölümdesin, orada hiçbir şey dramatik değil ve kimse alkış tutmuyor. Çoğu insan tam da bu kısımda vazgeçiyor. Bunun nedeni kişisel değil, yapısal. Kurmaya değer her şey, uzun bir süre neredeyse hiçbir karşılık vermez, sonra hepsini birden verir, bu da demek oluyor ki vazgeçmenin en mantıklı göründüğü an, tam da karşılığın gelmesinden hemen öncesi. İçgüdülerin sana yalan söylemiyor burada, sadece henüz işe yetişememiş bir grafiği okuyor.

Hangi cetveli kullandığına dikkat et. Her gün sonuçlara bakıyorsun, ama sonuçlar günlük bir ölçü olarak berbat, çünkü senin kontrol edemediğin bir takvimde ilerliyorlar. Emek ise tamamen senin kontrolünde olan bir takvimde ilerliyor. Ölçütü değiştirdiğinde, bu sürecin tüm karakteri değişiyor: artık gün, işe yarayıp yaramadığına dair bir referandum değil, sadece tekrarın yapılıp yapılmadığı bir gün. Bu, dört saniyede dürüstçe cevaplayabileceğin bir soru, ve bugüne kadar bir şeyi gerçekten önceden söylemiş tek soru bu.

O yüzden bugün, sıradan tekrarını yap ve yaptığını yaz. Değerlendirme yok. Henüz karşılığını verip vermediğine bakmak yok, çünkü sana sabahlarına mal olan şey tam da bu kontrol. Bir sayfaya bir işaret, ve günün geri kalanı senin.

Bugüne dair hiçbir şey, içeriden bakınca ilerleme gibi görünmeyecek. Kimse için, hiçbir zaman öyle görünmez, ve az sayıda insanın kalmasının nedeni de tam olarak bu. Sen kalıyorsun. Fark bu, hepsi bu, ve yarın yeniden burada olacak.