Sen, yapmaya devam ettiğin şeysin

Bunu yapan biri gibi hissetmeyi bekliyordun, ama o his bir türlü gelmedi. Aradan epey zaman geçti. Sabah sıradan, oda sessiz ve o şey bıraktığın yerde seni bekliyor hâlâ. Beklediğin sıralama tam tersiymiş, ve bu iyi bir haber.

Kapının yanında ayakkabılar, biri hafifçe yana dönmüş. Üç sayfası kullanılmış bir defter. Dışarıda kuşlar, hiçbir şey için son derece meşgul. Su ısıtıcısı gürültülü orta noktasını bulup sonra sakinleşiyor.

Kimliği, önce ulaşılan sonra da içinden hareket edilen bir şey gibi ele alıyordun. Beklemenin bu kadar uzun sürmesinin nedeni de bu: kimlik önceden verilmez, kanıtlardan inşa edilir, ve tek geçerli kanıt gerçekten yaptığın şeydir. Yani hiç yazmamış biri, güven bekleyen bir yazar değildir; boş bir dosyası ve tam da o dosyayla örtüşen bir öz imgesi olan bir insandır. Bu sert gelebilir ama aslında elindeki en az sert yorumdur, çünkü bu, sorunun tamamının o dosya olduğu anlamına gelir, ve o dosyayı bu sabah değiştirebilirsin.

Bunu gerçekte işlediği gibi düşün. O şeyi her yaptığında, onu yapan biri olmak için küçük bir oy kullanmış olursun, ve inanç bu sayımın önünde değil, ardında gelir. Bir seansın neredeyse hiçbir şeyi değiştirmemesinin, kırk seansın ise kim olduğuna dair düşünceni değiştirmesinin nedeni budur. Başkalarının doğuştan sahip olduğu bir niteliği eksik değilsin. Eksik olan, art arda gelen günler, ve günler kimsenin sana bahşetmesi gerekmeyen tek kaynak.

Bu yüzden bugün, o kişinin yapacağı belli olan bir şeyi, üzerinde fazla düşünmeden yap. Küçük, sıradan, ama tam da önemli olan yere kaydedilmiş bir şey. Amaç hedefte ilerlemek değil, o dosyaya bir satır daha eklemek, çünkü bunca zamandır beklediğin şey zaten o dosyaydı.

O hissi ancak bir süre böyle davrandıktan sonra duyacaksın. Sayımı bugün başlat ve hissin kendi zamanında sana yetişmesine izin ver.