Yaptığın şeyin tadını çıkarmaya hakkın var

Uğraştığın bir şey bitti ve sen çoktan bir sonrakine başladın bile. Bu, bir günün içinde oldu ve sen bunu fark etmedin bile. Sabah aydınlık ve acelesiz. Bir fincan var, zaman var ve bu odanın bir köşesinde ya da o ekranda, senden önce var olmayan, senin yarattığın bir şey var.

Üzerinde bitmiş bir işin kalıntıları duran bir masa. Artık çekmeceye kaldırılabilecek kağıtlar. Işığın her sabah bulduğu o köşeyi yine bulması. Bu iş boyunca senin biçimini almış bir sandalye.

Bir sonraki işe geçmek için o kadar hızlısın ki, bitirdiğin şey hiç zihnine oturmuyor. Bu bir ivme gibi hissettiriyor ama gerçekte bir sızıntı işlevi görüyor, çünkü bir insanın uzun bir emek dönemine katlanmasının tek sebebi, sonunda ayakta durabilme umuduysa, o adımı atlamak demek, o katlanmanın hiçbir zaman gerçekten ödenmediği anlamına gelir. Böylece bir sonraki dönem sıfırdan başlar. Bu ne huzursuzluktur ne de hırs, bu topla(ma)mama alışkanlığıdır ve yıllar içinde, gerçek başarılarla dolu bir hayatı, sürekli bir işin ortasında olma hissine çevirir.

Durmanın gerçekte neyi koruduğunu düşün. Bitirdiğin bir şeye bakmak için harcanan yirmi dakika, bir sonraki işten çalınmış bir zaman değil, tam tersine bir sonraki işi dayanılır kılan şeydir, çünkü çabanın bir yere vardığına dair kanıtın dosyalandığı yer orasıdır. Bunu atlarsan, önündeki her yeni dönem, senden hiç gözlemlemene izin vermediğin bir şeye inanmanı ister. Burada dinlenmek, çalışmanın karşıtı değil. Çalışmanın senin için gerçekten anlamlı hale geldiği kısım orası.

O yüzden bugün yirmi dakika dur ve ona bak. Bitirdiğin şeye, bilerek, başka hiçbir şey açık değilken. Hatalarını aramak için değil, geliştirmeyi planlamak için de değil. Sadece onun var olduğunu fark etmek için, ve onun var olma sebebinin senden başka kimse olmadığını görmek için.

Onu sen yaptın ve burada bir an durmaya hakkın var. Bir sonraki iş öğlen de orada olacak, ve sen ona, sonuncusunu toplamış biri olarak başlayacaksın.