Bunu da atlatacaksın

Zor bir dönemden geçiyorsun ve hâlâ buradasın, ayaktasın, kahve yapıyorsun. Bu ikisi de doğru ama sadece biri dikkat çekiyor. Su ısıtıcısı yavaş yavaş kaynıyor. Duvara vuran ışık, yıl iyi geçsin geçmesin hep aynı şekilde geliyor. Bundan daha zorlarını atlattın ve kanıt şu anda mutfakta duruyor.

Kenarı çatlamış, değiştirmeyi hep aklına koyup bir türlü değiştiremediğin bir fincan. Sokakta bir arabanın zor da olsa çalışması. Buzdolabının o alışıldık uğultusunu tutturması. Etraf bu kadar gürültülüyken, ellerinin fincanın etrafında ısınması, sıradan bir şeyi yapması.

Zor yıllar ne zaman biteceğini haber vermez, işte onları bu kadar ağır kılan da bu. Ne bir işaret vardır ne de birinin sana "en kötüsü geride kaldı" diyeceği bir an. O yüzden zihin bu sessizliği, "artık hayat böyle işte" varsayımıyla doldurur. Bu varsayımın bu kadar ikna edici olmasının sebebi, içindeyken dışarısını görememendir; zor bir dönem geleceği şimdiki zamanın uzantısı gibi gösterir, bunu herkese, her seferinde, koşulları ne olursa olsun yapar. Bu senin hayatına dair bir gerçek değil, bulunduğun konumun bir oyunu.

Hissettiğine değil, gerçekten bildiğine bak. Daha önce de zor dönemlerden geçtin ve her biri sona erdi, üstesinden geldiğin için değil, o bittiğinde hâlâ orada olduğun için. Bu küçük bir şey değil, şans da değil. Şimdiye kadar işleyen tek mekanizma bu ve tek bir şey istiyor senden: yarın da burada olmaya hazır olmak. Bu yıl senden bunu almadı. Sadece hâlâ elinde olduğunu fark etmeni zorlaştırdı.

O yüzden bugün, altı ay sonraki halinin sana teşekkür edeceği bir şey yap. Küçük, sıradan, somut bir şey. Bir yürüyüş, geri aranması gereken bir kişiyi aramak, açılmamış bir faturayı açmak. Yılı düzeltecek diye değil, o kişiye "devam ettim" diyen bir mesaj olduğu için.

Bu bitecek. Bugün değil, belki fark bile etmeyeceğin bir şekilde ama bitecek. O zamana kadar, bugüne kadar işe yarayan tek şeyi yapıyorsun: burada olmak. Bu, hissettirdiğinden çok daha kıymetli.