Kafandaki o odayı yönetmekten vazgeçiyorsun

Kimsenin sormadığı bir şey için açıklama kurgulayarak uyandın. Bu, daha kendini savunmaya hazır olmadan, sabahın erken saatlerinde oluyor. Pencere gri ve sakin. Ya çay var ya da az sonra olacak. Ve önümüzdeki saat içinde, bu günün bir versiyonu var: sürekli iç sesin olmadan, o işi sadece yapıp geçtiğin bir versiyon.

Isınırken tık tık eden bir radyatör. Bir duvarın ardından gelen, ne olduğunu seçemediğin bir müzik. Sabah ışığının düz bir yüzeydeki o kendine özgü donukluğu. Bıraktığın yerde duran anahtarların, yani günün bir kapısı olduğunun işareti.

Aslında izlemeyen bir seyirci kitlesini yönetmeye çalışıyordun. Önünde performans sergilediğin herkes, tam da bu döngünün kendi versiyonuyla meşgul, bu yüzden prova yaptığın o oda hiçbir zaman gerçekten kurulmuyor. Bunun bedeli utanç değil, çünkü korktuğun an genelde hiç gelmiyor. Bedel, seçimlerinin şekli: en iyi seçeneği değil, savunması en kolay olanı seçiyorsun yıllardır, ve sen kendine 'düşünceli davranıyorum' derken, bu ikisi sessizce birbirinden uzaklaşıyor.

Geriye sarınca dağılıyor bu düşünce. Başkalarının dikkati, kaygının ısrar ettiği kadar gerçekten üzerinde sabitlenmiş olsaydı, geçen ay çevrendeki herkesin yaptığı sakar şeyleri ayrıntılarıyla hatırlardın. Ama hatırlamıyorsun. Üçünü bile sayamıyorsun, onlar da seninkileri sayamıyor, çünkü insan dikkati kıt bir kaynak ve neredeyse tamamı kişinin kendisine harcanıyor. Altında durduğun o spot ışığını, aslında sen tutuyorsun. Onu yere bırak, oda sıradan bir oda olduğunu, içindeki insanların sana iyi dileklerde bulunup başka bir şey düşündüğünü göreceksin.

Bugün, uzun süredir taslak halinde tutup yumuşattığın o mesajı gönderiyorsun. Var olduğu için özür dileyen bir giriş yok, sormaya hakkın olduğunu açıklayan bir paragraf yok. İsteğin, sade bir şekilde, taşıyabileceği en az kelimeyle. Sonra uygulamayı kapatıyor ve gidip bedensel bir şey yapıyorsun.

Karşı tarafa sıradan bir mesaj olarak ulaşacak, çünkü zaten öyle. İki hafta boyunca prova ettiğin versiyonla bugün gönderdiğin versiyon, onu okuyan kişi için tamamen aynı görünüyor. O iki haftayı geri alıyorsun. Onları daha iyi bir şeye harca.