ਵਿਗੜ ਚੁੱਕੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਜੋੜਨਾ

ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਗੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੋਂ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਡਰ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉੱਚਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਛੋਟੇ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਮੀਟਿੰਗ ਦੇ ਸੱਦੇ ਉੱਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਾਂ ਵੇਖ ਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਢਿੱਡ ਕਸ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਦੋ ਵਾਰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਤਾਅਨੇ ਦੀ ਭਾਲ ਵਿੱਚ ਜਿਸਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਉੱਥੇ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੁਆਲਿਓਂ ਰਾਹ ਕੱਢਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਿੱਚ ਪਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਸ਼ਬਦ ਇੰਝ ਚੁਣਦੇ ਹੋ ਜਿਵੇਂ ਬਾਰੂਦੀ ਸੁਰੰਗਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਹੋਵੋ। ਅਸਲ ਝਗੜਾ ਸ਼ਾਇਦ ਕਈ ਮਹੀਨੇ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਪਰ ਉਸਦੀ ਛੱਡੀ ਠੰਢ ਦਾ ਹੁਣ ਆਪਣਾ ਹੀ ਮੌਸਮ ਹੈ।

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਮਕਸਦ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਲਿਆਉਣਾ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਇਹ ਹੋ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੋਰ ਫਸਾਈ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਵੱਧ ਕੰਮ ਦਾ ਮਕਸਦ ਛੋਟਾ ਤੇ ਵੱਧ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੈ: ਓਥੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚਣਾ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਡਰ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੋ, ਜਿੱਥੇ ਰਿਸ਼ਤਾ ਚੱਲਣ ਯੋਗ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ ਕਦੇ ਨਿੱਘਾ ਨਾ ਬਣੇ। ਇਹ ਸੱਚੀ ਜਿੱਤ ਹੈ। ਤੇ ਇਹ ਓਨੀ ਦੂਰ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨੀ ਇਸ ਵੇਲੇ ਲੱਗਦੀ ਹੈ।

ਦਰਾੜ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਸਬੂਤ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਟੁੱਟ ਗਿਆ

ਨੇੜਲੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਖੋਜ ਪਿਛਲੇ ਪੰਜਾਹ ਸਾਲਾਂ ਤੋਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ। ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਹ ਨਹੀਂ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਟਕਰਾਅ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਟਕਰਾਅ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।

ਵਿਕਾਸ-ਮਨੋਵਿਗਿਆਨੀ Edward Tronick ਨੇ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਇਸ ਗੱਲ ਦਾ ਅਧਿਐਨ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮੁੱਢਲੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ, ਯਾਨੀ ਮਾਪੇ ਤੇ ਨਿਆਣੇ ਵਿਚਕਾਰ। ਉਸਦੇ ਮਸ਼ਹੂਰ "still face" ਕੰਮ ਨੇ ਵਿਖਾਇਆ ਕਿ ਚੰਗੇ, ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਜੋੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦੋਵੇਂ ਬਹੁਤਾ ਸਮਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਤਾਲ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਇੱਕ ਹੱਥ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੂਜਾ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਸੰਕੇਤ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪੱਕੇ ਬੰਧਨ ਨੂੰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਬੰਧਨ ਤੋਂ ਵੱਖ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਨ੍ਹਾਂ ਖੁੰਝਾਂ ਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਨਹੀਂ। ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੁਰੰਮਤ ਹੁੰਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਉਸੇ ਮੁਰੰਮਤ ਵਿੱਚ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਬਾਲ-ਰੋਗ ਮਾਹਰ Claudia Gold ਨਾਲ ਲਿਖੀ ਉਸਦੀ ਕਿਤਾਬ ਦਾ ਸਾਰਾ ਤਰਕ ਸਿਰਲੇਖ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੈ: ਤਾਕਤ ਵਿਗਾੜ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਵਿੱਚ।

ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਲੋਕ ਸਪਸ਼ਟ ਹੈ ਕਿ ਨਿਆਣੇ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਪਰ ਬਣਤਰ ਓਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਨੇੜਿਓਂ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਦੋ ਬੰਦੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਪੈਰ ਧਰਨਗੇ ਹੀ। ਤਾਰਾਂ ਉਲਝਦੀਆਂ ਹਨ। ਕੋਈ ਸਿਹਰਾ ਲੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਟਿੱਪਣੀ ਗ਼ਲਤ ਬੈਠ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਕਦੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਲਈ ਜਾਂਦੀ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਰਿਸ਼ਤਾ ਮੁੱਕ ਗਿਆ। ਮਤਲਬ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਮੁਰੰਮਤ ਬਾਕੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਹੋਈ ਨਹੀਂ।

ਇਹ ਨਵਾਂ ਨਜ਼ਰੀਆ ਇਸ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਟਕਰਾਅ ਬਾਅਦ ਚੁੱਪ ਪੈ ਜਾਣ ਉੱਤੇ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੀ ਕਹਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਅਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਬੱਸ ਔਖਾ ਬੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਉਸਨੇ ਸਾਨੂੰ ਲਾਂਭੇ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਗੱਲ ਚੁੱਕਣ ਨਾਲ ਹੋਰ ਵਿਗੜ ਜਾਵੇਗੀ। ਸੋ ਅਸੀਂ ਉਹਨੂੰ ਜੰਮਣ ਦਿੰਦੇ ਹਾਂ। ਉਹ ਚੁੱਪ ਓਨਾ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨਾ ਅਸਲ ਝਗੜੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਸੀ।

ਇਹ ਬੇਆਰਾਮੀ ਝੱਲਣ ਲਾਇਕ ਕਿਉਂ ਹੈ

ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਈਏ ਕਿ ਮਨ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੱਸ ਉਸ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਬਚਦੇ ਰਹੋ ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਕੰਪਨੀ ਛੱਡ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਚੱਲ ਵੀ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਇਹ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਰਿਸ਼ਤਾ ਆਪਣੇ ਤੱਕ ਸੀਮਤ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਰਿਸਦਾ ਹੈ। ਫ਼ੈਸਲੇ ਹੌਲੀ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਜਾਣਕਾਰੀ ਵਹਿਣੀ ਬੰਦ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਸੋ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅਧੂਰੀ ਤਸਵੀਰ ਨਾਲ ਮਾੜੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਂਦੇ ਹੋ। ਬਾਕੀ ਲੋਕ ਤਣਾਅ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦੁਆਲਿਓਂ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਭ ਦੀ ਊਰਜਾ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ Harvard Business Review ਦੀ ਇੱਕ ਟੀਮ ਨੇ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਗਭਗ 300 ਅਧਿਐਨਾਂ ਦੀ ਸਮੀਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸਾਂਝਾ ਸਿੱਟਾ ਇਹੀ ਸੀ ਕਿ ਟੁੱਟੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਪਏ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਵੀ ਨੁਕਸਾਨ ਕਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੀ ਸੰਸਥਾ ਦਾ ਵੀ। ਇਕੱਲਿਆਂ ਛੱਡਿਆ ਰੋਸ ਮੱਧਮ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦਾ। ਉਹ ਫੈਲਦਾ ਹੈ।

ਇੱਕ ਨਿੱਜੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਕਿੱਤੇ ਵਾਲੀ ਕੀਮਤ ਨਾਲੋਂ ਵੀ ਭਾਰੀ ਹੈ। ਹਲਕਾ-ਹਲਕਾ ਟਕਰਾਅ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਨਾ ਥਕਾ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਉਹ ਅਕੜਨ, ਨਹਾਉਂਦਿਆਂ ਦਲੀਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਣੀਆਂ, ਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਕਿ ਇੱਕ ਠੰਢੀ ਈਮੇਲ ਸਾਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਖ਼ਰਾਬ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਅਸਲੀ ਧਿਆਨ ਉਸ ਮਸਲੇ ਉੱਤੇ ਖ਼ਰਚ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਬਚ ਕੇ ਲੰਘਣ ਨਾਲ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਿਹਾ। ਮੁਰੰਮਤ, ਭਾਵੇਂ ਅਧੂਰੀ ਹੀ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਧਿਆਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਾਪਸ ਦੇ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇਸਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਫ਼ਾਇਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਵੱਲ ਧਿਆਨ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਵਿਗੜਨ ਬਾਅਦ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਜੋਗਾ ਵੱਡਾ ਦਿਲ ਕਿਸ ਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੁਸੀਂ ਦੁਬਾਰਾ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ ਉਹ ਅਕਸਰ ਉਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਨਾਲੋਂ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਟੁੱਟਿਆ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਕੋਲ ਸਬੂਤ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਸੱਟ ਝੱਲ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਦਿਲ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਓਹੀ ਖੋਜ ਵਾਲਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ, ਵੱਡਿਆਂ ਉੱਤੇ ਲਾਗੂ ਕੀਤਾ: ਜੋ ਬੰਧਨ ਦਰਾੜ ਝੱਲ ਕੇ ਮੁਰੰਮਤ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਉਸ ਬੰਧਨ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਿਸਦੀ ਕਦੇ ਪਰਖ ਹੀ ਨਾ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।

ਸ਼ੁਰੂ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ

ਕੋਈ ਅਜਿਹੀ ਲਿਖਤ ਨਹੀਂ ਜੋ ਇਹਨੂੰ ਸੌਖਾ ਬਣਾ ਦੇਵੇ। ਪਰ ਇੱਕ ਤਰਤੀਬ ਹੈ ਜੋ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਲਈ ਗਈ ਜੋ ਇਹੀ ਪੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਤੇ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਹੌਲੀ ਚੱਲੋ।

ਕੁਝ ਵੀ ਕਰਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਠੰਢੇ ਹੋਵੋ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲੇ ਗਰਮ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਤਿਆਰ ਨਹੀਂ। ਖਿਝ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕਹੋਗੇ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਹ ਬਾਰੂਦ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਬਾਰੂਦ ਸੁਣੇਗਾ। ਵਕਤ ਦਿਓ। ਬਹਿਸ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਖਾਹਿਸ਼ ਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਢਿੱਲਾ ਪੈਣ ਦਿਓ। ਮੁਰੰਮਤ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਹੀ ਸਾਬਤ ਕਰਨਾ, ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਨਹੀਂ।

ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਾਸੇ ਬਾਰੇ ਜਾਣਨ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖੋ

ਕੀ ਕਹਿਣਾ ਹੈ ਇਹ ਸੋਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਸੱਚੀ ਮਿਹਨਤ ਇਸ ਉੱਤੇ ਲਾਓ ਕਿ ਉਹ ਟਕਰਾਅ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਕੀ ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜਿਹੇ ਦਬਾਅ ਹੇਠ ਸਨ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦਿਸਿਆ ਨਹੀਂ? ਕੀ ਤੁਹਾਡੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਉਸ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗੀ ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਇਰਾਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ? ਕੀ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਓਨੇ ਹੀ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਹੋਣ ਜਿੰਨੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੱਸ ਉਹਨੂੰ ਕਲਪਨਾ ਕਰ ਸਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਰਮੀ ਨਹੀਂ। ਇਹੀ ਇੱਕੋ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੁਝ ਅਜਿਹਾ ਕਹਿ ਸਕੋ ਜੋ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣ ਸਕਣ।

ਇੱਥੇ ਇੱਕ ਜਾਲ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਹੈ। ਰਿਸ਼ਤਾ ਠੰਢਾ ਪੈਣ ਉੱਤੇ ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਇੱਕ ਸੁਥਰੀ ਜਿਹੀ ਕਹਾਣੀ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਅਸੀਂ ਸਮਝਦਾਰ ਹਾਂ ਤੇ ਉਹ ਮਸਲਾ। ਉਹ ਕਹਾਣੀ ਤੱਥ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਉਹਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁਰੇਦਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਜੇ ਕੋਈ ਨਿਰਪੱਖ ਬਾਹਰਲਾ ਬੰਦਾ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਰਿਕਾਰਡਿੰਗ ਵਿੱਚ ਵੇਖ ਲੈਂਦਾ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ। ਪੁੱਛੋ ਕਿ ਜੇ ਭੂਮਿਕਾਵਾਂ ਉਲਟ ਹੁੰਦੀਆਂ ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਕਿ ਲੋਕ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਕੀ ਮੰਨਣ। ਤੁਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਰੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਸ ਰੂਪ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਨੀ ਬੰਦ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਸਿਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।

ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨੋ, ਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਆਪਣਾ

ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਇਸੇ ਕਬਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਘੁੰਮਦੀ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਹਰ ਕਾਮਯਾਬ ਮੁਰੰਮਤ ਇਸ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਕੁਝ ਵੀ ਮੰਗਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਗੜਬੜ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਰਤ ਵਾਲੀ ਮਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ। "ਮੈਨੂੰ ਅਫ਼ਸੋਸ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੰਝ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਇਆ" ਨਹੀਂ। ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਤੇ ਸੱਚਾ: "ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਉਸ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਣਾ ਦੋ ਕੰਮ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਪਹਿਰਾ ਹੇਠਾਂ ਲੈ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਆਪਣਾ ਬਚਾਅ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ। ਤੇ ਇਹ ਦਾਅਵਾ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਵਿਖਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨੇਕ ਨੀਅਤ ਨਾਲ ਆ ਰਹੇ ਹੋ।

ਇੱਕ ਸਾਵਧਾਨੀ। ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨੋ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਤੁਹਾਡੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਪਲ ਸੁਖਾਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਣਾ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੇ ਅੰਦਰ ਰੋਸ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅਗਲੀ ਦਰਾੜ ਦਾ ਬੀਜ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਨਿਰਪੱਖ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਮਿਲੋ, ਤੇ ਟੀਚਾ ਨੀਵਾਂ ਰੱਖੋ

ਇਹ ਗੱਲ ਅਜਿਹੇ ਕਾਨਫ਼ਰੰਸ ਰੂਮ ਵਿੱਚ ਨਾ ਕਰੋ ਜੋ ਅਦਾਲਤ ਲੱਗੇ। ਇੱਕ ਚਾਹ, ਇੱਕ ਸੈਰ, ਇੱਕ ਸਾਧਾਰਨ ਕਾਲ। ਥਾਂ ਦਾ ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਓਗੇ ਤਾਂ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਦਾਅ ਵੀ ਘਟੇਗਾ। ਤੇ ਇੱਕੋ ਬੈਠਕ ਵਿੱਚ ਸਭ ਕੁਝ ਹੱਲ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾ ਕਰੋ। ਪਹਿਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਮਕਸਦ ਛੋਟਾ ਹੈ: ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਖੋਲ੍ਹਣਾ, ਇਹ ਦੱਸਣਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਹਾਲਾਤ ਬਿਹਤਰ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੋਈ ਇੱਕ ਗੱਲ ਲੱਭਣੀ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਸਕੋ। ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਟਕਰਾਅ ਬਾਰੇ ਲਿਖਣ ਵਾਲੀ Amy Gallo ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਮੁਰੰਮਤ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਤੇ ਬਾਅਦ ਦੀਆਂ ਛੋਟੀਆਂ, ਰੋਜ਼ਮੱਰਾ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਫਿਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਸਾਬਤ ਕਰੋ

ਸ਼ਬਦ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮੁੜ ਖੋਲ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਅੰਦਰ ਵਿਹਾਰ ਲੰਘਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਥਾਂ ਤੁਸੀਂ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਉਹ ਗੁਆਉਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗ ਕੇ ਫਿਰ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਵਿਹਾਰ ਕਰੋ। ਸੋ ਛੋਟੇ, ਦਿਸਣ ਵਾਲੇ ਕੰਮ ਕਰੋ। ਜੋ ਕਿਹਾ ਸੀ ਉਹ ਨਿਭਾਓ। ਸਿਹਰਾ ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਦਿਓ। ਤਿਆਰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ। ਭਰੋਸਾ ਐਲਾਨਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਮ੍ਹਾਂ ਪੂੰਜੀ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਵਾਪਸ ਆਉਣ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟਣ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਵਕਤ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ। ਭਰੋਸਾ ਇੰਝ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਸਖ਼ਤ ਕਰਨੀ ਪਵੇ

ਕਈ ਵਾਰ ਦਰਾੜ ਕੋਈ ਗ਼ਲਤਫ਼ਹਿਮੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੱਦੋਂ ਬਾਹਰ ਕੁਝ ਕੀਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਨਿੱਘੀ ਚਾਹ ਵਾਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਰਦਾ ਪਾਉਣਾ ਹੋਵੇਗੀ। ਤੁਸੀਂ ਰਿਸ਼ਤਾ ਵੀ ਜੋੜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸਾਫ਼ ਵੀ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਉਹ ਵਿਹਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਖੋਜੀ Amy Edmondson, ਜੋ ਇਹ ਪੜ੍ਹਦੀ ਹੈ ਕਿ ਟੀਮਾਂ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਜੋਗੀਆਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਕਿਵੇਂ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ, ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਪੱਕੀ ਹੈ: ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਮਤਲਬ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਸਭ ਕੁਝ ਚੱਲਦਾ ਹੈ। ਅਸਲ ਸੁਰੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਵਿਹਾਰ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈਣਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਹੈ ਜਿਸਨੇ ਹੱਦ ਪਾਰ ਕੀਤੀ। ਇਹ ਛੱਡ ਦੇਣ ਨਾਲ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦਿਆਲੂ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀ। ਉਹ ਘੱਟ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬੀਤੀ ਉਹ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਨੁਕਸਾਨ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਜਜ਼ਬ ਕਰ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਸੋ ਜਦੋਂ ਲੋੜ ਪਵੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਏ ਬਿਨਾਂ ਅਸਰ ਦਾ ਨਾਂ ਲਓ। "ਜਦੋਂ ਡੈੱਡਲਾਈਨ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੇ ਬਿਨਾਂ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਤਾਂ ਟੀਮ ਭੱਜ-ਦੌੜ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਈ ਤੇ ਮੈਂ ਕਲਾਇੰਟ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਤਿਆਰ ਲੱਗਿਆ।" ਇਹ ਇੱਕ ਵਿਹਾਰ ਤੇ ਉਸਦੇ ਅਸਰ ਬਾਰੇ ਹੈ, ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹਨ। "ਤੁਸੀਂ ਲਾਪਰਵਾਹ ਹੋ ਤੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਵੇਲੇ ਦੀ ਕਦਰ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ" ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੌਣ ਹਨ, ਜੋ ਸਿਰਫ਼ ਲੜਾਈ ਸੱਦਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਹੋਇਆ ਉਹ ਦੱਸੋ, ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੱਕ ਕਿਵੇਂ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਜਵਾਬ ਲਈ ਥਾਂ ਛੱਡੋ। ਤੁਸੀਂ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਹੱਦ ਵੀ ਕਾਇਮ ਰੱਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵੀ ਖੁੱਲ੍ਹਾ।

ਜਦੋਂ ਦੂਜਾ ਬੰਦਾ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧੇ

ਹੁਣ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਜੋ ਬਹੁਤੀਆਂ ਸਲਾਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਬਹੁਤ ਵਧੀਆ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਰਿਸ਼ਤਾ ਨਾ ਮਿਲੇ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸੀ। ਮੁਰੰਮਤ ਲਈ ਦੋ ਬੰਦੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਪਣਾ ਹਿੱਸਾ ਮੰਨਿਆ ਹੈ, ਜਾਣਨ ਦੀ ਦਿਲਚਸਪੀ ਰੱਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੱਖਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦੇ ਰਹੇ ਹੋ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਟੱਸ ਤੋਂ ਮੱਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਤਾਂ ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ, ਨਾਕਾਮੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀਆਂ ਹਨ:

• ਜੋ ਬੰਦਾ ਮਾਫ਼ੀ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਠੁਕਰਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹਦੇ ਅੱਗੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦੇ ਰਹਿਣਾ ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ਰਜ਼ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਸੱਚੀ ਸਵੀਕਾਰੀ ਕਾਫ਼ੀ ਹੈ। ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੁਹਰਾਉਣਾ ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵਾਂ ਨੂੰ ਇਹੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਸੂਰ ਸਿਰਫ਼ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ।
• ਨੇੜਤਾ ਦੀ ਥਾਂ ਸ਼ਿਸ਼ਟ ਤੇ ਚੱਲਣਯੋਗ ਦਾ ਟੀਚਾ ਰੱਖੋ। ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਵੀ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਢੰਗ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਪੂਰਾ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੋਗੇ। ਇਹ ਜਾਇਜ਼ ਮੰਜ਼ਿਲ ਹੈ, ਦਿਲਾਸੇ ਦਾ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ।
• ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪੱਕੇ ਰੱਖੋ। ਚੰਗਾ ਤੇ ਦਿਸਣ ਵਾਲਾ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਰਹੋ। ਜੋ ਲਿਖਤੀ ਰਿਕਾਰਡ ਵਿੱਚ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੱਖੋ। ਸ਼ਰਾਫ਼ਤ ਨਾਲ ਇੰਝ ਪੇਸ਼ ਆਓ ਕਿ ਬਾਕੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਸੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਇਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਦਾ ਖਿਚਾਅ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਤੁਹਾਡੀ ਸਾਖ਼ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਾ ਬਣ ਜਾਵੇ।
• ਜੇ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਰਗੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੈ, ਜੇ ਇਹ ਨੀਵਾਂ ਵਿਖਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਲਗਾਤਾਰ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਦਿਨਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੁਰੰਮਤ ਦਾ ਮਸਲਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਮੈਨੇਜਰ, HR, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਬੰਦੇ ਕੋਲ ਚੁੱਕਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਇਹਨੂੰ ਜਜ਼ਬ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਮੁਰੰਮਤ ਮੰਗਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਤੇ ਆਪਣੀ ਰਾਖੀ ਮੰਗਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਮੁਰੰਮਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਚੀਆਂ ਦਰਾੜਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪੈਂਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਅੰਦਰੋਂ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਦ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੁਰਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਇਕੱਲਿਆਂ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ।

ਇੱਕ ਆਖ਼ਰੀ, ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ

ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਕਰੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਸੁਲ੍ਹਾ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਰੁਕ ਜਾਓ। ਸ਼ਿਸ਼ਟ, ਪਰ ਨੇੜੇ ਨਹੀਂ। ਚੱਲਣਯੋਗ, ਪਰ ਨਿੱਘਾ ਨਹੀਂ। ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮੁਰੰਮਤ ਹੋਈ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਹੋਈ ਹੈ। ਜਿਹੜੇ ਰਿਸ਼ਤੇ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰੀ ਨੌਕਰੀ ਲੰਘਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਹੁਤੇ ਡੂੰਘੇ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਦਰਜਨਾਂ ਆਮ, ਚੱਲਣਯੋਗ ਰਿਸ਼ਤੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਕਦੇ ਭਿੜੇ ਦੋ ਬੰਦਿਆਂ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਕੰਮ ਆਉਣ ਦਾ ਢੰਗ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੂੰ ਠੰਢ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਉਣਾ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਆਣੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਤੇ ਇਹ ਉਸ ਇੱਕ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਤੋਂ ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਬਚਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।

ਸ੍ਰੋਤ

• Harvard Business Review, How to Mend a Work Relationship
• Harvard Business Review, How to Repair a Broken Relationship at Work
• Trauma Research Foundation, Edward Tronick's "The Power of Discord"
• Harvard Business School, The Fearless Organization (Amy C. Edmondson)