ਤਪੇ ਹੋਏ ਪਲ ਨੂੰ ਠੰਢਾ ਕਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਹੈ

ਉਹ ਸਕਿੰਟ ਸੋਚੋ ਜਦੋਂ ਗੱਲਬਾਤ ਹੁਣੇ-ਹੁਣੇ ਤਪ ਗਈ ਹੈ। ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਪਟਕ ਕੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਗਾਹਕ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਉੱਚੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਚਿਹਰਾ ਤਪਦਾ ਹੈ, ਜਬਾੜਾ ਭਿੜਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਵਾਕ ਬਣ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਧਾ ਜਾਣਦੇ ਹੋ ਕਿ ਪਛਤਾਓਗੇ। ਆਸ-ਪਾਸ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ। ਅਗਲੇ ਤੀਹ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਅ ਕਰੇਗਾ ਕਿ ਇਹ ਇੱਕ ਸੁਲਝਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਬਣਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਕਈ ਹਫ਼ਤੇ ਚੁੱਕੀ ਫਿਰਨ ਵਾਲਾ ਬੋਝ।

ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਸਿਖਾਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕੀ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਅਸੀਂ ਜਾਂ ਤਾਂ ਬਹਿਸ ਜਿੱਤਣੀ ਸਿੱਖੀ ਜਾਂ ਬਹਿਸ ਤੋਂ ਭੱਜਣਾ। ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਉਣਾ ਇੱਕ ਤੀਜਾ ਰਾਹ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਹੁਨਰ ਹੈ, ਸੁਭਾਅ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਪਹਿਲੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਪਲ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਸਿਆਣੀ ਸੋਚ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਿੱਝ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ। ਗੁੱਸਾ ਸੋਚ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਸਰੀਰ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਸਮਝ ਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਅੰਦਰ ਕੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸਹੀ ਕਦਮ ਕੋਈ ਚਾਲਾਕੀ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਸਿੱਧੀ ਗੱਲ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਦਿਮਾਗ਼ ਵਿੱਚ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਖ਼ਤਰਾ, ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ, ਘਿਰਨ ਜਾਂ ਬੇਇੱਜ਼ਤੀ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਦਾਮ ਦੇ ਆਕਾਰ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਛੋਟਾ ਹਿੱਸਾ, ਐਮਿਗਡਲਾ, ਖ਼ਤਰੇ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਵਜਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਰਸਾਇਣ ਭਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਦਿਲ ਤੇਜ਼ ਧੜਕਦਾ ਹੈ। ਪੱਠੇ ਕਸ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਖ਼ੂਨ ਬਾਹਾਂ-ਲੱਤਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜਦਾ ਹੈ। ਅਤੇ ਪ੍ਰੀਫਰੰਟਲ ਕਾਰਟੈਕਸ, ਜੋ ਪਰਖ, ਨਜ਼ਰੀਆ ਅਤੇ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਬੋਲਣਾ ਸੰਭਾਲਦਾ ਹੈ, ਹੌਲੀ ਅਤੇ ਮੱਧਮ ਪੈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਚੋਲਗੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ Diane Musho Hamilton, Harvard Business Review ਵਿੱਚ ਲਿਖਦਿਆਂ, ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਐਸੀ ਚੀਜ਼ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ "ਸਾਡੇ ਦਿਮਾਗ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਾਹੀ ਮਚਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ"। ਤਪੀ ਹੋਈ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਅਕਸਰ ਐਸੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਿਸਦੀ ਸੋਚਣ ਵਾਲੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਅੱਧੀ ਬੰਦ ਪਈ ਹੈ।

ਇੱਕ ਗੱਲ ਲੋਕ ਖੁੰਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਤਣਾਅ ਵਾਲੇ ਰਸਾਇਣ ਗੱਲ ਮੁੱਕਦਿਆਂ ਸਾਰ ਨਹੀਂ ਹਟਦੇ। ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹਜ਼ਮ ਹੋਣ ਵਿੱਚ ਸਮਾਂ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਅੱਧੇ ਘੰਟੇ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ। ਇਹ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਸਮਝਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਅਗਲੇ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਹੀ ਮਨਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਉਹ ਇਸ ਵੇਲੇ ਸੰਭਵ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਅਲਾਰਮ ਏਨਾ ਮੱਧਮ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਸੋਚਣ ਵਾਲਾ ਇਨਸਾਨ ਵਾਪਸ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਵੇ।

ਅਤੇ ਇਹ ਛੂਤ ਵਾਂਗ ਫੈਲਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਜਿੰਨੀ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਦੋ ਅਲਾਰਮ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਖ਼ੁਰਾਕ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਗੇੜ ਹੋਰ ਕੱਸਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਨਾਲ ਸੁਰ ਮਿਲਾਉਣ ਲਈ ਕੁਝ ਸ਼ਾਂਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਾਂਤ ਅਤੇ ਸੰਭਲਿਆ ਹੋਇਆ ਬੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਅਸਰ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਇਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਹਾਰੀ-ਜਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੜੀ ਚਲਾਕ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ।

ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਰੋ

ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ ਪਾਰਾ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦਾ ਨਹੀਂ ਉਤਾਰ ਸਕਦੇ। ਸੋ ਪਹਿਲਾ ਕਦਮ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅੰਦਰ ਵੱਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਕੁ ਸਕਿੰਟ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।

ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲਓ, ਬਾਹਰ ਕੱਢਣ ਵੇਲੇ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਨਾਲੋਂ ਲੰਮਾ। ਮੋਢੇ ਢਿੱਲੇ ਛੱਡੋ। ਜਬਾੜਾ ਖੋਲ੍ਹੋ। ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਟਿਕਾਓ। ਇਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਰਿਲੈਕਸੇਸ਼ਨ ਕਸਰਤ ਨਹੀਂ। ਲੰਮਾ ਸਾਹ ਬਾਹਰ ਕੱਢਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਸਰੀਰਕ ਸੁਨੇਹਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾੜੀ-ਤੰਤਰ ਨੂੰ ਭੇਜ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਓਨੇ ਵੱਡੇ ਨਹੀਂ ਜਿੰਨੇ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹਨ, ਅਤੇ American Psychological Association ਗੁੱਸਾ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸੰਦਾਂ ਵਿੱਚ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਲੈਣ ਨੂੰ ਗਿਣਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਰਖ ਦੇ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟ ਵਾਪਸ ਖ਼ਰੀਦ ਰਹੇ ਹੋ।

ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੜ੍ਹ ਵਰਗਾ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਏਨਾ ਕਿ ਸੋਚ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਹਿ ਦੇਣਾ ਅਤੇ ਰੁਕ ਜਾਣਾ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹੈ। "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਸਕਿੰਟ ਦਿਓ" ਪੂਰਾ ਵਾਕ ਹੈ। ਇਵੇਂ ਹੀ "ਮੈਂ ਇਹ ਸਹੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਪਲ ਭਰ ਸੋਚਣ ਦਿਓ" ਵੀ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ, ਸਾਫ਼ ਦੱਸੀ ਹੋਈ ਦੇਰੀ ਟਕਰਾਅ ਨੂੰ ਲਗਭਗ ਕਦੇ ਵਿਗਾੜਦੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਬਚਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।

ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦਾ ਅਲਾਰਮ ਮੱਧਮ ਕਰੋ

ਇੱਕ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਟਿਕ ਗਏ, ਤਾਂ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਕੁਝ ਕਦਮ ਹੀ ਬਹੁਤਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਲਈ ਵੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ।

ਥਾਂ ਅਤੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖੋ

ਲਫ਼ਜ਼ ਪਹੁੰਚਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਬੋਲ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। Crisis Prevention Institute, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਹਾਲਾਤ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਸਿਖਲਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬੰਦੇ ਦੀ ਨਿੱਜੀ ਥਾਂ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੋ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਧਮਕੀ ਵਾਲੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਨਾ ਖੜ੍ਹੋ। ਉਂਗਲ ਨਾ ਕਰੋ। ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਛਾਤੀ ਲਾ ਕੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਨ ਦੀ ਥਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਸੇ ਵੱਲ ਮੁੜ ਜਾਓ, ਕਿਉਂਕਿ ਸਿੱਧਾ ਸਾਹਮਣਾ ਲਲਕਾਰ ਵਾਂਗ ਪੜ੍ਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਹੱਥ ਦਿਸਦੇ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖੋ। ਚਿਹਰਾ ਨਰਮ ਰੱਖੋ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਖ਼ਤਰਾ ਲੱਭ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਢਿੱਲਾ ਸਰੀਰ ਉਸਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਖ਼ਤਰਾ ਨਹੀਂ ਹੈ।

ਸੱਚੀਂ ਸੁਣੋ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ

ਹਮਲੇ ਹੇਠ ਪਹਿਲੀ ਖਿੱਚ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਬਚਾਅ ਕਰਨ, ਸਫ਼ਾਈ ਦੇਣ ਜਾਂ ਸੁਧਾਰ ਦੇਣ ਦੀ। ਰੋਕੋ। ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਠੰਢਕ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਹੈ ਕਿ ਉਸਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਮਨ ਵਿੱਚ ਜਵਾਬ ਬਣਾਉਣਾ ਬੰਦ ਕਰੋ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਦਿਓ। ਫਿਰ ਦਿਖਾਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਿਆ: "ਯਾਨੀ ਤਰੀਕ ਅੱਗੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਕਲਾਇੰਟ ਸਾਹਮਣੇ ਭੈੜੇ ਤੁਸੀਂ ਲੱਗ ਰਹੇ ਹੋ।" ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮੰਨ ਰਹੇ ਕਿ ਹਰ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਹੀ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਬਤ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣ ਰਹੇ ਸੀ। ਲੋਕ ਘੱਟ ਹੀ ਪੂਰੇ ਉਬਾਲ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋ ਜਾਵੇ ਕਿ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਹੈ।

ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਨਾਂ ਦਿਓ

ਇਸ ਪਿੱਛੇ ਚੰਗਾ ਵਿਗਿਆਨ ਹੈ। UCLA ਦੀ ਖੋਜ, ਜਿਸਨੂੰ ਅਫ਼ੈਕਟ ਲੇਬਲਿੰਗ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ ਕਿਸੇ ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਲਫ਼ਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦੇਣ ਨਾਲ ਹੀ ਐਮਿਗਡਲਾ ਦੀ ਸਰਗਰਮੀ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਡਾਕਟਰ Dan Siegel ਨੇ ਇਸਦਾ ਛੋਟਾ ਜਿਹਾ ਸੂਤਰ ਮਸ਼ਹੂਰ ਕੀਤਾ: ਨਾਂ ਦਿਓ ਤਾਂ ਕਾਬੂ ਆਵੇਗਾ। ਇਹ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਲਈ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ। "ਇਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖਿਝ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ" ਜਾਂ "ਮੈਨੂੰ ਦਿਸ ਰਿਹਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਬਹੁਤ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ" ਵਰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹਵਾ ਵਿੱਚੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਗਰਮੀ ਕੱਢ ਦਿੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਸਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖੀ ਗਈ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਨੂੰ ਦਿਖਾਉਣ ਲਈ ਹੋਰ ਭੜਕਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਵਿਸ਼ਲੇਸ਼ਣ ਛੱਡ ਦਿਓ। ਇਹ ਨਾ ਦੱਸੋ ਕਿ ਉਹ ਇੰਝ ਕਿਉਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਮੰਨ ਲਓ ਕਿ ਉਹ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ।

ਦਾਣੇ ਵਿੱਚ ਨਾ ਫਸੋ

ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਭੜਕੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਤਾਂ ਉਹ ਚੋਭਾਂ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। "ਤੁਹਾਨੂੰ ਤਾਂ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਹੀ ਨਹੀਂ।" "ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਵੇਂ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।" "ਤੁਸੀਂ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹੀ ਕਰਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਨਾ ਸੱਚੇ ਸਵਾਲ ਹਨ ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਵਾਜਬ ਦਾਅਵੇ, ਅਤੇ ਇਹਨਾਂ ਉੱਤੇ ਬਹਿਸਣਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। CPI ਦੀ ਸਲਾਹ ਹੈ ਕਿ ਐਸੀਆਂ ਲਲਕਾਰਾਂ ਨੂੰ ਲੰਘ ਜਾਣ ਦਿਓ ਅਤੇ ਗੱਡੀ ਅਸਲੀ ਮਸਲੇ ਵੱਲ ਮੋੜਦੇ ਰਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਹੇਠਾਂ ਪਏ ਜਜ਼ਬਾਤ ਨੂੰ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਿਨਾਂ ਤਾਹਨੇ ਉੱਤੇ ਮੁਕੱਦਮਾ ਲੜੇ। "ਮੈਨੂੰ ਸਮਝ ਆ ਰਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਇਹ ਸੁਲਝਾਉਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਹਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਦੇਣ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹੈ।

ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦਿਓ

ਹਰ ਵਿਰਾਮ ਭਰਨ ਦੀ ਖਿੱਚ ਰੋਕੋ। ਕਿਸੇ ਦੇ ਮਨ ਦਾ ਗੁਬਾਰ ਕੱਢਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੁਝ ਸਕਿੰਟਾਂ ਦੀ ਚੁੱਪ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਪਣੇ ਸਿਸਟਮ ਨੂੰ ਟਿਕਣ ਦਾ ਮੌਕਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਧੱਕ ਕੇ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਰਹੇ। ਤਣਾਅ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਬੇਚੈਨ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਅਕਸਰ ਉਸੇ ਪਲ ਨੂੰ ਉਸੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਨਵਾਂ ਨਜ਼ਰੀਆ ਜੋ ਸਭ ਕੁਝ ਬਦਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

ਬਹੁਤੇ ਤਪੇ ਹੋਏ ਪਲ ਇੱਕ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਾਂਗ ਲੱਗਦੇ ਹਨ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਜਿੱਤੇਗਾ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਾਰੇਗਾ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਤੁਸੀਂ ਉਸੇ ਢਾਂਚੇ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਹਰ ਲਫ਼ਜ਼ ਲੜਾਈ ਦੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਇਹ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।

ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਖੜ੍ਹ ਕੇ ਦੇਖੋ। ਵਿਰੋਧੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ, ਮਸਲਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਮੇਜ਼ ਦੇ ਇੱਕੋ ਪਾਸੇ ਬੈਠ ਕੇ ਉਸ ਵੱਲ ਦੇਖ ਰਹੇ ਹੋ। "ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਇਹ ਕਿਵੇਂ ਠੀਕ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ?" ਜਾਂ "ਆਓ ਪਤਾ ਕਰੀਏ ਕਿ ਗੜਬੜ ਕਿੱਥੇ ਹੋਈ" ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਨੂੰ "ਮੈਂ ਬਨਾਮ ਤੁਸੀਂ" ਤੋਂ "ਅਸੀਂ ਬਨਾਮ ਗੜਬੜ" ਬਣਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਲੋਕ ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹੇਠਾਂ ਆ ਕੇ ਮਿਲ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।

ਇਹ ਗੱਲ ਇਹ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਉਣਾ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਹਾਰ ਮੰਨਣਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਰੌਲਾ ਬੰਦ ਕਰਾਉਣ ਲਈ ਕਿਸੇ ਬੇਇਨਸਾਫ਼ੀ ਨਾਲ ਹਾਂ ਕਰ ਦੇਣਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਨਿੱਘੇ ਅਤੇ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਕੇ ਵੀ ਸਾਫ਼ ਬੋਲ ਸਕਦੇ ਹੋ: "ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਇਸ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਹੋਣੀ ਮੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਹ ਮਸਲਾ ਹੱਲ ਵੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਣਾ ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਹੋਣਾ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਉਲਟ ਨਹੀਂ। ਮਕਸਦ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚੋਂ ਗਰਮੀ ਕੱਢਣਾ ਹੈ ਤਾਂ ਜੋ ਅਸਲੀ ਮਸਲਾ ਦੋ ਐਸੇ ਲੋਕ ਸੰਭਾਲ ਸਕਣ ਜੋ ਦੋਵੇਂ ਫਿਰ ਤੋਂ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹਨ।

ਅਸਲੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ

ਸਭ ਜੋੜ ਕੇ ਦੇਖੋ ਤਾਂ ਇਹ ਕਦਮ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਣ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਹੌਲੇ ਹਨ। ਮੰਨ ਲਓ ਕੋਈ ਸਾਥੀ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਸਨੂੰ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਹੋ ਗਿਆ।

ਉਹ ਤਪ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਦਾ ਹੈ: "ਮੈਨੂੰ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬਾਹਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਕੰਮ ਦੀ ਕੋਈ ਕਦਰ ਵੀ ਹੈ?"

ਤੁਸੀਂ ਇਲਜ਼ਾਮ ਦਾ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਾਹ ਲੈਂਦੇ ਹੋ, ਇੱਕ ਹੌਲੀ ਸਾਹ ਬਾਹਰ, ਪੈਰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ, ਇੱਕ ਵੀ ਲਫ਼ਜ਼ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਹੱਥ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਅਤੇ ਸਿੱਧੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜ੍ਹਨ ਦੀ ਥਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਪਾਸੇ ਮੁੜ ਜਾਂਦੇ ਹੋ। ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਇਲਜ਼ਾਮ ਨਹੀਂ, ਜਜ਼ਬਾਤ ਫੜਦੇ ਹੋ: "ਤੁਸੀਂ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅਤੇ ਸੱਚ ਕਹਾਂ ਤਾਂ ਜੇ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਉੱਤੋਂ ਦੀ ਕੋਈ ਫ਼ੈਸਲਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਗੁੱਸੇ ਹੁੰਦਾ।" ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸਾਬਤ ਕਰਨ ਨਹੀਂ ਬੈਠੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰਦੇ ਹੋ। ਤੁਸੀਂ ਅਜੇ ਟਾਈਮਲਾਈਨ ਦੀ ਸਫ਼ਾਈ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਗਰਮੀ ਨੂੰ ਨਿਕਲਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੱਤੀ।

ਉਹ ਫਿਰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਹੁਣ ਥੋੜ੍ਹਾ ਨਰਮ: "ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਪੁੱਛਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।" ਹੁਣ ਤੁਸੀਂ ਗੱਲ ਮੋੜ ਕੇ ਦੱਸਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗੇ ਕਿ ਗੱਲ ਪਹੁੰਚੀ: "ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਸੀ।" ਥੋੜ੍ਹੀ ਜਿਹੀ ਚੁੱਪ। ਫਿਰ ਨਜ਼ਰੀਆ ਬਦਲੋ: "ਮੈਂ ਸਮਝਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿਵੇਂ, ਅਤੇ ਪੱਕਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਬਾਰਾ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਕੀ ਅਸੀਂ ਇਕੱਠੇ ਬੈਠ ਕੇ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?"

ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਵੀ ਚਾਲਾਕੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਐਸੀ ਗੱਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤੀ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤੀ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਨਾ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਵਿੱਛ ਗਏ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਤੇਲ ਪਾਉਣ ਤੋਂ ਨਾਂਹ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਭੜਕੇ ਹੋਏ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਏਨੀ ਥਾਂ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕੇ। ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਉਣਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਏਨਾ ਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ: ਗੱਲ ਵਿਗਾੜਨ ਤੋਂ ਬਚਣ ਵਾਲੇ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਫ਼ੈਸਲੇ, ਕਮਰੇ ਦੇ ਉਸ ਇੱਕੋ ਬੰਦੇ ਵੱਲੋਂ ਜੋ ਅਜੇ ਵੀ ਚੁਣ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਪਲ ਠੰਢਾ ਹੋ ਜਾਵੇ

ਤਾਪਮਾਨ ਘਟਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਲਾਲ ਘੇਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਕੱਢਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਗੱਲ ਨੂੰ ਹੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਜਿਸ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭੜਕਾਇਆ ਸੀ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਪਾਰਾ ਹੇਠਾਂ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਅਗਲਾ ਕਦਮ ਸਾਫ਼ ਅਤੇ ਛੋਟਾ ਰੱਖੋ। "ਕੀ ਅਸੀਂ ਦੋ ਵਜੇ ਬੈਠ ਕੇ ਇਹ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ?" ਗੱਲਬਾਤ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਜਾਣ ਲਈ ਥਾਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇਹ ਵੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਿਰਫ਼ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਟਾਲ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।

ਅਤੇ ਜੇ ਪੈਰ ਤੁਹਾਡਾ ਉੱਖੜਿਆ ਸੀ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਵਾਪਸ ਜਾ ਕੇ ਗੱਲ ਕਰੋ। "ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ" ਤੁਹਾਡਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਭਰੋਸਾ ਦੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਚਿਰ ਯਾਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕਿਸ ਨੇ ਗੱਲ ਸੰਵਾਰੀ, ਬਜਾਏ ਇਸਦੇ ਕਿ ਕਿਸ ਦਾ ਪੈਰ ਤਿਲਕਿਆ ਸੀ।

ਕਦੋਂ ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਹੈ ਜਾਂ ਮਦਦ ਲੈਣੀ ਹੈ

ਹਰ ਤਪਿਆ ਪਲ ਤੁਹਾਡੇ ਸੰਭਾਲਣ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਵੀ ਇਸੇ ਹੁਨਰ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ। ਜੇ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਧਮਕਾ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਰੀਰਕ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਅਸੁਰੱਖਿਅਤ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਜੇ ਗੱਲ ਹਿੰਸਾ ਵੱਲ ਢਲ ਰਹੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਇਕੱਲਿਆਂ ਮਾਹੌਲ ਠੰਢਾ ਕਰਨਾ ਨਹੀਂ। ਦੂਰੀ ਬਣਾਓ, ਹੋਰ ਲੋਕ ਬੁਲਾਓ, ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਜਾਂ ਸਬੰਧਤ ਅਧਿਕਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ। ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਵੀ ਤਕਨੀਕ ਤੁਹਾਡੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਨਹੀਂ।

ਜੇ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਟਕਰਾਅ ਲਗਾਤਾਰ ਦਾ ਢੋਲ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹੀ ਬੰਦਾ, ਉਹੀ ਧਮਾਕੇ, ਹਫ਼ਤੇ ਦਰ ਹਫ਼ਤੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਇੱਕ ਪੈਟਰਨ ਹੈ, ਅਤੇ ਪੈਟਰਨਾਂ ਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮੌਕੇ ਦੇ ਹੁਨਰ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਮੈਨੇਜਰ, HR, ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵਿਚੋਲੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ। ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਬਲਣ ਵਾਲੇ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਹੋ, ਲੋਕਾਂ ਉੱਤੇ ਝੱਲੇ ਪੈਂਦੇ ਹੋ, ਘੰਟਿਆਂ ਬੱਧੀ ਲੜਾਈਆਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਹੋ, ਮਿਲਣ-ਗਿਲਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਇਹ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਹੈ। ਜਿਹੜਾ ਗੁੱਸਾ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਚਲਾਉਣ ਲੱਗ ਪਵੇ, ਉਸਦਾ ਇਲਾਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿਸੇ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਇੱਕ ਮਜ਼ਬੂਤ, ਆਮ ਜਿਹਾ ਕਦਮ ਹੈ, ਆਖ਼ਰੀ ਸਹਾਰਾ ਨਹੀਂ।

ਪਰ ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਗੱਲ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਜਿਹੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਗਰਮ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਲਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ: ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ, ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਨਹੀਂ ਟਿਕ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਜੋ ਪੂਰਾ ਕਮਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉਧਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕੋਈ ਨਰਮ ਜਿਹਾ ਹੁਨਰ ਨਹੀਂ। ਮਾੜੇ ਦਿਨ ਉੱਤੇ, ਇਹ ਪੂਰੀ ਇਮਾਰਤ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦੀ ਚੀਜ਼ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

• Harvard Business Review, Calming Your Brain During Conflict (Diane Musho Hamilton)
• Crisis Prevention Institute, CPI's Top 10 De-escalation Tips Revisited
• American Psychological Association, Control anger before it controls you
• Psychology Today, How to Tame Reactive Emotions by Naming Them (on UCLA affect-labeling research)