ਟਿਕਾਊ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੈਅ ਕਰਨਾ: ਲੀਡਰ ਟੀਮ ਨੂੰ ਥਕਾਏ ਬਿਨਾਂ ਭਰੋਸਾ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ

ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦਾ ਸੁਨੇਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਐਤਵਾਰ ਰਾਤ ਦੇ 11:40 ਵਜੇ ਕਿਸੇ ਦੇ ਇਨਬਾਕਸ ਵਿੱਚ ਆ ਡਿੱਗਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਕਿਹੜਾ। ਭੇਜਣ ਵਾਲਾ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗੱਲ ਆਈ, ਉਹ ਭੁੱਲਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਸਿਰ ਤੋਂ ਲਾਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸੈਂਡ ਦੱਬ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਬੈਠਾ ਬੰਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ: ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਹਫ਼ਤਾ ਕਦੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੰਦ ਹੋਇਆ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ: ਮੈਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਤੇ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਿਆਂ, ਟੀਮ ਦੀ ਘੜੀ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਸ ਥਾਂ ਆ ਟਿਕਦੀ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਕੰਮ ਕਦੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਦ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਬਹੁਤੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਇੰਝ ਹੀ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਕਿਸੇ ਪਾਲਿਸੀ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਛੋਟੇ-ਛੋਟੇ ਇਸ਼ਾਰਿਆਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਇਕੱਠੇ ਹੁੰਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਈਮੇਲਾਂ ਕਦੋਂ ਭੇਜੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਕਿਸ ਦੇ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਸਾਹ ਲੈਣ ਜੋਗੀ ਥਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕਿਸ ਦੀ ਰਾਤਾਂ ਜਾਗ ਕੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਲਈ ਤਾਰੀਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਪੰਜ ਵਜੇ ਘਰ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਵੱਲ ਕੌਣ ਟੇਢੀ ਅੱਖ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਗਹੁ ਨਾਲ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੂੰ ਉਹ ਆਗੂ ਸਮਝਦੇ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਦੀ ਵੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਭਾਵੇਂ ਇੱਕ ਹੀ ਬੰਦੇ ਦੀ, ਭਾਵੇਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਅਹੁਦੇ ਦੇ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਚਾਲ ਤੈਅ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ, ਚਾਹੇ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ ਜਾਂ ਨਾ। ਇਸ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਜੋ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਉਹੀ ਇਸ ਲੇਖ ਦਾ ਸਾਰ ਵੀ ਹੈ: ਕਿਉਂਕਿ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਸੋਚ-ਸਮਝ ਕੇ ਵੀ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਲਗਾਤਾਰ ਤੇਜ਼ ਭੱਜਣ ਦੀ ਕੀਮਤ

ਆਓ ਇਮਾਨਦਾਰੀ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੀਏ ਕਿ ਨਾ-ਟਿਕਣ ਵਾਲੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਅਕਸਰ ਚੰਗੀ ਨੀਅਤ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਨਤੀਜਿਆਂ ਪਿੱਛੇ ਲੁਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

World Health Organization ਬਰਨਆਊਟ ਨੂੰ ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਵਰਤਾਰਾ ਮੰਨਦੀ ਹੈ, ਯਾਨੀ ਕੰਮ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਦੇ ਲੰਮੇ ਤਣਾਅ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਜਿਸ ਨੂੰ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੰਭਾਲਿਆ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਉਹ ਇਸ ਨੂੰ ਤਿੰਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਡੂੰਘੀ ਥਕਾਵਟ, ਕੰਮ ਤੋਂ ਵਧਦੀ ਬੇਰੁਖ਼ੀ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਦੂਰੀ, ਅਤੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਹੁਣ ਤੁਹਾਡੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਹੀ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਸੂਚੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪੜ੍ਹੋ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਇੱਕ ਰਾਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਵਾਪਰਦਾ। ਇਹ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਬਣਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਬੰਦੇ ਅੰਦਰ ਜੋ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹਾਜ਼ਰ ਹੁੰਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਧੱਕਾ ਲਾਉਂਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਦਕਿ ਉਹਦੀ ਟੈਂਕੀ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਹੇਠਾਂ ਜਾ ਚੁੱਕੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਥੇ "ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ" ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਮਾਅਨੇ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। WHO ਕੰਮ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਕਾਮੇ ਦੀ ਕਿਸੇ ਕਮੀ ਵੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਨਵੀਂ ਨਜ਼ਰ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਟੀਮ ਟੁੱਟਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾ ਵਿਚਾਰ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨ ਦਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਰਕਸ਼ਾਪ ਵਿੱਚ ਭੇਜ ਦਿਓ। ਬੈਨਿਫ਼ਿਟਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਮੈਡੀਟੇਸ਼ਨ ਐਪ ਜੋੜ ਦਿਓ। ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਮਾੜੀਆਂ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਜੇ ਰਫ਼ਤਾਰ ਆਪ ਹੀ ਮਸਲਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਨਿੱਜੀ ਸਬਰ ਇਹ ਪਾੜਾ ਨਹੀਂ ਭਰ ਸਕਦਾ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਬਾਲਟੀ ਫੜਾ ਰਹੇ ਹੋ ਜਦਕਿ ਟੂਟੀ ਚੱਲਦੀ ਹੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਇੱਕ ਹੋਰ ਚੁੱਪ ਜਿਹੀ ਕੀਮਤ ਵੀ ਹੈ, ਜੋ ਬਰਨਆਊਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦਿਸਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਸੰਭਲ ਹੀ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦੇ, ਤਾਂ ਕੰਮ ਦੀ ਕੁਆਲਿਟੀ ਡਿੱਗਣ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਰਿਕਵਰੀ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਖੋਜੀਆਂ ਕੋਲ ਉਸ ਚੀਜ਼ ਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ ਜੋ ਦੋ ਸ਼ਿਫ਼ਟਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਸਾਡੀ ਰਾਖੀ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਮਾਨਸਿਕ ਵਿੱਥ, ਯਾਨੀ ਕੰਮ ਤੋਂ ਦੂਰ ਬਿਤਾਏ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਵਿੱਚ ਆਫ਼ ਹੋ ਜਾਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ। ਜੋ ਲੋਕ ਸਵਿੱਚ ਆਫ਼ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ, ਜੋ ਬਿਸਤਰੇ ਵਿੱਚ ਪਏ ਕੱਲ੍ਹ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਦੁਹਰਾਉਂਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਦੀ ਕੀਮਤ ਥਕਾਵਟ, ਖ਼ਰਾਬ ਨੀਂਦ ਤੇ ਸਮੇਂ ਨਾਲ ਵਿਗੜਦੀ ਸਿਹਤ ਨਾਲ ਭਰਦੇ ਹਨ। ਆਰਾਮ ਕੰਮ ਦਾ ਇਨਾਮ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਉਸ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਕੰਮ ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਤੇ ਇਹ ਵਿੱਥ ਬਣਾਉਣੀ ਸੁਣਨ ਨਾਲੋਂ ਔਖੀ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਉਹਨਾਂ ਮਿਹਨਤੀ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। ਜਿਸ ਖੋਜ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਲੱਭੀ, ਉਸੇ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਢਿੱਲਾ ਪੈ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਕੁਝ ਹੱਦ ਤੱਕ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਕੀ ਮੰਨਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਲੋਕ ਅੰਦਰੋਂ ਇਹ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਆਰਾਮ ਕਮਾਉਣਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਇਹ ਕਿ ਚੰਗਾ ਕਰਮਚਾਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਹੀ ਸੋਚਦਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਛੁੱਟੀ ਵਾਲੇ ਦਿਨ ਵੀ ਕੰਮ ਮਨੋਂ ਲਾਹ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ। ਲੀਡਰ ਵਜੋਂ ਇਹ ਜਾਣਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਸੋਚਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨਹੀਂ ਬਣਦੀਆਂ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਸੱਭਿਆਚਾਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਕਦੇ ਨਾ ਰੁਕਣ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਰੁਕਣਾ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਸਹੂਲਤ ਨਹੀਂ ਵੰਡ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਬਦਲ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਸਭ ਤੋਂ ਸਮਰਪਿਤ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿੰਦੇ ਹਨ।

ਸਥਿਰ ਰਫ਼ਤਾਰ ਭਰੋਸਾ ਕਿਉਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਹੈ

ਇਹ ਉਹ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜੋ ਲੀਡਰ ਕਈ ਵਾਰ ਖੁੰਝਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਟਿਕਾਊ ਰਫ਼ਤਾਰ ਸਿਰਫ਼ ਵੱਧ ਦਿਆਲੂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ। ਇਹ ਭਰੋਸਾ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਇੱਕ ਤਰੀਕਾ ਹੈ।

ਭਰੋਸਾ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅੱਗੇ ਕੀ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਇਹ ਪਤਾ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਮ ਹਫ਼ਤਾ ਆਮ ਹੀ ਲੱਗੇਗਾ, ਕਿ ਔਖੇ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਨੂੰ ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਕਹਿ ਕੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇਗਾ ਤੇ ਉਹ ਸੱਚਮੁੱਚ ਖ਼ਤਮ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਕਿ "ਜ਼ਰੂਰੀ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਸੱਚਮੁੱਚ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ, ਨਾ ਕਿ ਸਿਰਫ਼ "ਮੈਨੂੰ ਘਬਰਾਹਟ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ", ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਨਾਲ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਉਹਦੇ ਮੈਚ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚਣਗੇ। ਉਹ ਆਰਾਮ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਆਰਾਮ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ। ਅਸਲ ਗੱਲ ਇਹੀ ਯਕੀਨ ਹੈ। ਲੋਕ ਸੱਚਮੁੱਚ ਤਾਂ ਹੀ ਸੰਭਲਣਗੇ ਜੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਭਰੋਸਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਸ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲੇਗੀ।

ਇਸ ਦਾ ਉਲਟ ਭਰੋਸੇ ਨੂੰ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਖਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਹਰ ਹਫ਼ਤਾ ਹੀ ਸੰਕਟ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ "ਜ਼ਰੂਰੀ" ਸ਼ਬਦ ਦਾ ਮਤਲਬ ਮੁੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਲੋਕ ਦੌੜਨਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਲੀਡਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ "ਆਪਣਾ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੋ" ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਸ਼ਾਬਾਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਨੇ ਛੁੱਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਈਮੇਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਟੀਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਅਣਗੌਲਿਆਂ ਕਰ ਕੇ ਵਿਹਾਰ ਵੇਖਣਾ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਰਫ਼ਤਾਰ ਬਾਰੇ ਉਲਟੇ-ਸਿੱਧੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਉਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਤੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਇਹ ਸਬਕ ਬੈਠ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਮਹਿੰਗਾ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।

ਚਾਲ ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਬਹੁਤੀ ਵਾਰ ਬਿਨਾਂ ਸੋਚੇ

ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਲਾਹੇਵੰਦ ਹੈ ਕਿ ਰਫ਼ਤਾਰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਫੈਲਦੀ ਕਿਵੇਂ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੋ ਬੰਦਾ ਇਸ ਨੂੰ ਫੈਲਾ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਇਹ ਦਿਸਦੀ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਸੀਨੀਅਰ ਬੰਦਾ ਲਗਾਤਾਰ ਵੀਕਐਂਡ ਉੱਤੇ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਟੀਮ ਇਸ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਆਰ ਸਮਝ ਲੈਂਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੋਵੇ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਬਹਾਦਰੀ ਵਾਲੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦੀ ਹੈ, ਰਾਤਾਂ ਦੀ ਜਾਗ, ਆਖ਼ਰੀ ਪਲਾਂ ਦੀ ਬਚਾਅ, ਨਾਟਕੀ ਹੱਲ, ਤਾਂ ਲੋਕ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਕਦਰ ਪਾਉਣ ਦਾ ਤਰੀਕਾ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਗੱਲਾਂ ਨੂੰ ਐਮਰਜੈਂਸੀ ਬਣਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਕੈਲੰਡਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਇਸ਼ਾਰਾ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਕਿ ਖ਼ਾਲੀ ਥਾਂ ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਹੈ ਜੋ ਗੰਭੀਰ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਲਈ ਸਾਫ਼ ਹੁਕਮ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ ਪੈਂਦੀ। ਚਾਲ ਮਿਸਾਲ ਰਾਹੀਂ ਸਫ਼ਰ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਲੀਡਰ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਦੂਰ ਤੱਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।

ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਹੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਕੋਈ ਨਿਯਮ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਕਈ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੇ ਦਫ਼ਤਰੀ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਈਮੇਲ ਨਾ ਭੇਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਪਾਲਿਸੀਆਂ ਬਣਾਈਆਂ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਹੁੰਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਪਾਲਿਸੀ ਉਸ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਾਲ ਲੜ ਰਹੀ ਸੀ ਜਿਸ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਲੀਡਰ ਆਪ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਲੋਕ ਲਿਖੇ ਹੋਏ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ। ਉਹ ਜੀਵੇ ਜਾ ਰਹੇ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ ਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਦੇ ਹਨ

ਇਹ ਮੰਨ ਲੈਣਾ ਸੌਖਾ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਭੱਜ ਰਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਆਪ ਇਹ ਚੁਣ ਰਹੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਚੁਣਦੇ ਵੀ ਹਨ। ਪਰ ਵੱਧ ਕੰਮ ਉੱਤੇ ਹੋਈ ਖੋਜ ਲੀਡਰਾਂ ਲਈ ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਬੇਚੈਨ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਕਾਬਲ ਤੇ ਨੇਕ-ਨੀਅਤ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਇਸ ਲਈ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿਉਂਕਿ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦਾ ਸਿਸਟਮ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇੱਕ ਬੇਰਹਿਮ ਚਾਲ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਬੰਦ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਟਨ ਲੱਭਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ।

Harvard Business Review ਦੀ ਹਾਲ ਹੀ ਦੀ ਖੋਜ ਵੇਖੋ ਕਿ ਟੀਮਾਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਦਬਾਅ ਘੱਟ ਹੀ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਸਖ਼ਤ ਬੌਸ ਤੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਈ ਚੀਜ਼ਾਂ ਦੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਣ ਨਾਲ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਘੰਟੇ ਕਿਵੇਂ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਤਰੱਕੀ ਕਿਵੇਂ ਤੈਅ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦਾ ਹੱਕਦਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਅਣਕਹੀ ਉਮੀਦ ਕਿ ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਰਲ ਕੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਬਣਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਜਿਸ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਣਾ ਨਾਮੁਮਕਿਨ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਬੰਦਾ ਦਿਲੋਂ ਨਿਕਲਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੋਵੇ। ਇਸੇ ਲਈ ਨਿੱਜੀ ਹੱਲ ਅਕਸਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਵੈੱਲਨੈੱਸ ਸੈਮੀਨਾਰ ਉਸ ਤਰੱਕੀ ਵਾਲੇ ਸਿਸਟਮ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦਾ ਜੋ ਉਸੇ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਕਦੇ ਲੌਗ ਆਫ਼ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।

ਲੀਡਰ ਲਈ ਇਸ ਦਾ ਵਿਹਾਰਕ ਨਤੀਜਾ ਇੱਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਰਾਹਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੇ ਵੱਧ ਕੰਮ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਢਾਂਚੇ ਦੀ ਦੇਣ ਹੈ, ਤਾਂ ਜੋ ਲੀਵਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਢਾਂਚੇ ਵਾਲਾ ਹੀ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਟੀਮ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤੁਹਾਡੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਕੀ ਗਿਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕਿਸ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਹਰ ਵੇਲੇ ਪਹੁੰਚ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣਾ ਇੱਥੇ ਕਦਰ ਪਾਉਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਅਸਲ ਚਾਲ ਇਹੀ ਬਟਨ ਤੈਅ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਹੋਰ ਵੱਧ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਕੇ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਨਹੀਂ ਬਦਲ ਸਕਦਾ। ਲੀਡਰ ਹਾਲਾਤ ਬਦਲ ਕੇ ਬਦਲ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਅਜਿਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਕਿਵੇਂ ਬਣਾਈਏ ਜੋ ਲੋਕ ਨਿਭਾ ਸਕਣ

ਇਹ ਬਣਾਈ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਦਾ ਬਹੁਤਾ ਹਿੱਸਾ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਦਾ ਹੈ। ਕੁਝ ਆਦਤਾਂ ਜੋ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ:

• ਦਿਨ ਤੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਬਚਾਓ। ਤੈਅ ਕਰੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਵਿੱਚ "ਬੰਦ" ਦਾ ਕੀ ਮਤਲਬ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋ, ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਪਣੇ ਵਿਹਾਰ ਤੋਂ ਕਰੋ। ਜੇ ਤੁਹਾਡਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਮਾਗ਼ ਰਾਤ ਨੂੰ ਚੱਲਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਈਮੇਲ ਲਿਖੋ ਤੇ ਸਵੇਰੇ ਭੇਜਣ ਲਈ ਸ਼ਡਿਊਲ ਕਰ ਦਿਓ। ਵਿਚਾਰ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ, ਰੱਖੋ। 11:40 ਵਾਲਾ ਟਾਈਮਸਟੈਂਪ ਤੁਹਾਡਾ ਨਹੀਂ।
• ਸਪ੍ਰਿੰਟ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਅੰਤ ਵੀ। ਸੱਚਮੁੱਚ ਦਾ ਭਾਰੀ ਵੇਲਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ। ਨੁਕਸਾਨ ਉਸ ਭਾਰੀ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਸ ਦਾ ਕਦੇ ਐਲਾਨ ਹੀ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਜੋ ਕਦੇ ਮੁੱਕਦਾ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਕਹੋ: "ਅਗਲੇ ਦੋ ਹਫ਼ਤੇ ਭਾਰੀ ਰਹਿਣਗੇ, ਇਹ ਕਾਰਨ ਹੈ, ਤੇ ਇਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਇਹ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗਾ।" ਫਿਰ ਉਸ ਤਾਰੀਖ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਰੱਖੋ। ਜਿਸ ਦੌੜ ਦੀ ਲਕੀਰ ਦਿਸਦੀ ਹੋਵੇ, ਲੋਕ ਉਸ ਲਈ ਜਾਨ ਲਾ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਜਿਸ ਦੌੜ ਦਾ ਕੋਈ ਕੰਢਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਬੱਸ ਨਵਾਂ ਆਮ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
• ਸਿਰਫ਼ ਬਹਾਦਰੀ ਨਹੀਂ, ਟਿਕਾਊਪਣ ਨੂੰ ਇਨਾਮ ਦਿਓ। ਉਸ ਬੰਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖੋ ਜਿਸ ਦਾ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਕਦੇ ਸੰਕਟ ਬਣਿਆ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ ਸੀ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇਹੀ ਵਿਹਾਰ ਹੋਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜਦ ਤੱਕ ਕੋਈ ਲੀਡਰ ਇਸ ਦਾ ਨਾਂ ਨਾ ਲਵੇ, ਇਹ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਣਦਿਸਿਆ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤਾੜੀਆਂ ਸਿਰਫ਼ ਨਾਟਕੀ ਬਚਾਅ ਨੂੰ ਹੀ ਮਿਲਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਚੀਜ਼ਾਂ ਟੁੱਟਣ ਦੇਣਾ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਹੋ।
• ਆਰਾਮ ਨੂੰ ਸੱਚਾ ਬਣਾਓ, ਸਿਰਫ਼ ਗੱਲਾਂ ਦਾ ਨਾ ਰੱਖੋ। ਆਪਣੀ ਛੁੱਟੀ ਆਪ ਲਵੋ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ। ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਕੰਮ ਸੰਭਾਲੋ ਤਾਂ ਜੋ ਛੁੱਟੀਆਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬਿਨਾਂ ਵਿਘਨ ਲੰਘਣ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਅਰਾਮ ਕਰ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ "ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਇਹ ਸਭ ਪਿਆ ਰਿਹਾ" ਵਾਲੀ ਕੰਧ ਨਾਲ ਨਾ ਮਿਲੋ। ਰਿਕਵਰੀ ਤਾਂ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ ਜੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਯਕੀਨ ਹੋਵੇ ਕਿ ਇਹ ਲੈਣੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ।
• ਕੰਮ ਦੇ ਭਾਰ ਉੱਤੇ ਉਵੇਂ ਹੀ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ ਜਿਵੇਂ ਡੈੱਡਲਾਈਨਾਂ ਉੱਤੇ। ਬਹੁਤੇ ਲੀਡਰ ਇਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕਦੋਂ ਕੀ ਦੇਣਾ ਹੈ। ਘੱਟ ਲੀਡਰ ਇਹ ਵੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਰ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਕਿੰਨਾ ਭਾਰ ਹੈ ਤੇ ਕਿੰਨੇ ਚਿਰ ਤੋਂ ਹੈ। ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਤੇ ਕਾਬਲ ਬੰਦਾ ਮਹੀਨਿਆਂ ਤੱਕ ਬਿਨਾਂ ਸ਼ਿਕਾਇਤ ਵੱਧ ਭਾਰ ਚੁੱਕ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਠੀਕ ਉਸ ਦਿਨ ਤੱਕ ਜਦੋਂ ਉਹ ਨੌਕਰੀ ਛੱਡ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। "ਤੇਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਹੈ?" ਪੁੱਛਣਾ ਤੇ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਨਾ ਇੱਕ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਆਦਤ ਹੈ ਜੋ ਬਹੁਤ ਕੁਝ ਫੜ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
• ਜੋੜਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਘਟਾਓ। ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਨਵਾਂ ਕੰਮ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਦੱਸੋ ਕਿ ਸੂਚੀ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਨਿਕਲ ਰਿਹਾ ਹੈ। "ਸਭ ਕੁਝ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੈ" ਕਹਿਣ ਨਾਲ ਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਨਾ-ਟਿਕਣ ਵਾਲੀ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਹ ਚੁਣਨਾ ਕਿ ਕੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਟੀਮ ਦੇ ਸਮੇਂ ਲਈ ਲੀਡਰ ਵੱਲੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਸਤਿਕਾਰ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਲਗਭਗ ਕੋਈ ਵੀ ਗੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਘੱਟ ਕੰਮ ਕਰਨ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹਨ ਕਿ ਅਜਿਹੀ ਲੈਅ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਸੱਚਮੁੱਚ ਨਿਭਾ ਸਕਣ: ਪੂਰੀ ਮਿਹਨਤ, ਪੂਰਾ ਆਰਾਮ, ਤੇ ਇੱਕ ਅਜਿਹਾ ਲੀਡਰ ਜੋ ਇਹਨਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਲਕੀਰ ਖਿੱਚਣ ਜਿੰਨਾ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੋਵੇ।

ਜਦੋਂ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਵੱਸੋਂ ਬਾਹਰ ਹੋਵੇ

ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਉੱਪਰ ਦੱਸਿਆ ਸਭ ਕੁਝ ਕਰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਦਬਾਅ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਉੱਪਰੋਂ ਆ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਾਂ ਪੂਰੀ ਸੰਸਥਾ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਭੱਜ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਫ਼ ਕਹਿਣ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਹੈ: ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਅਜਿਹਾ ਸੱਭਿਆਚਾਰ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਜੋ ਢਾਂਚੇ ਪੱਖੋਂ ਹੀ ਵੱਧ ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਸਿੱਧੇ ਤੁਹਾਡੇ ਹੇਠ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ ਕੋਨਾ ਬਣਾਓ, ਉਹਨਾਂ ਨਾਲ ਇਮਾਨਦਾਰ ਰਹੋ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਬਦਲ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਉੱਪਰ ਵਾਲਿਆਂ ਕੋਲ ਸ਼ਿਕਾਇਤਾਂ ਦੀ ਥਾਂ ਠੋਸ ਗੱਲਾਂ ਲੈ ਕੇ ਜਾਓ।

ਤੇ ਇਸ ਸਭ ਵਿੱਚ ਆਪਣਾ ਵੀ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੋ। ਜੋ ਲੀਡਰ ਬਾਕੀ ਸਭ ਲਈ ਇਨਸਾਨੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ ਪਰ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਵਿੱਚ ਗੱਡ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਗ਼ਲਤ ਮਿਸਾਲ ਹੀ ਪੇਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਮਾੜੀ ਤਿਮਾਹੀ ਦੀ ਦੂਰੀ ਉੱਤੇ ਬਰਨਆਊਟ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਨੂੰ WHO ਵਾਲੀਆਂ ਤਿੰਨ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਦਿਸ ਰਹੀਆਂ ਹਨ, ਥਕਾਵਟ, ਬੇਰੁਖ਼ੀ, ਤੇ ਇਹ ਅਹਿਸਾਸ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕਿਸੇ ਕੰਮ ਦਾ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰੀ ਨਹੀਂ ਜਿਸ ਨੂੰ ਧੱਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਇਹ ਜਾਣਕਾਰੀ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਭਰੋਸੇ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਜਿੱਥੇ ਹੋ ਸਕੇ ਭਾਰ ਹੌਲਾ ਕਰੋ, ਤੇ ਜੇ ਇਹ ਕਾਫ਼ੀ ਚਿਰ ਤੋਂ ਚੱਲ ਰਿਹਾ ਹੈ ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੀ ਨੀਂਦ, ਸਿਹਤ ਜਾਂ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੜ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਡਾਕਟਰ ਜਾਂ ਮਾਨਸਿਕ ਸਿਹਤ ਦੇ ਮਾਹਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਉਹੀ ਚੀਜ਼ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗਵਾਉਣੀ ਚਾਹੋਗੇ।

ਜਿਹੜੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਤੁਸੀਂ ਰੱਖਦੇ ਹੋ, ਉਹੀ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੀ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਰਫ਼ਤਾਰ ਰੱਖੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਜੀਅ ਸਕਣ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਹੋਵੇਗੀ ਜੋ ਤੇਜ਼ ਭੱਜਣ ਵਾਲੀਆਂ ਬਹੁਤੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਸੀਬ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ: ਉਹ ਲੋਕ ਜੋ ਹਾਲੇ ਵੀ ਨਾਲ ਹਨ, ਹਾਲੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜਦੋਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਵੇਲਾ ਆਵੇ ਤਾਂ ਹਾਲੇ ਵੀ ਕਮਾਲ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।

ਸਰੋਤ

• World Health Organization, ਬਰਨਆਊਟ, ਇੱਕ "ਕੰਮ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਵਰਤਾਰਾ": ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਦਾ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਵਰਗੀਕਰਨ
• Harvard Business Review, ਟੀਮਾਂ ਵੱਧ ਕੰਮ ਕਿਉਂ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਲੀਡਰ ਇਸ ਬਾਰੇ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਵੀਂ ਖੋਜ
• Mayo Clinic, ਕੰਮ ਵਾਲਾ ਬਰਨਆਊਟ: ਇਸ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਛਾਣੀਏ ਤੇ ਕੀ ਕਰੀਏ
• PLoS ONE (PubMed Central ਰਾਹੀਂ), ਕੰਮ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਰਿਕਵਰੀ: ਢਿੱਲੇ ਪੈਣ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਦੀ ਭੂਮਿਕਾ