ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ, ਸਾਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ

ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਦੇ ਕਿਸੇ ਬੰਦੇ ਨੇ ਉਹ ਸਮੱਸਿਆ ਧਮਾਕਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਤਿੰਨ ਹਫ਼ਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇਖ ਲਈ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਦੇਖੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਵੀ ਸੀ ਕਿ ਦੱਸ ਦੇਵੇ। ਫਿਰ ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਹ ਮੀਟਿੰਗ ਆ ਗਈ, ਉਹ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਘੁਮਾਉਣਾ, ਅਤੇ ਗ਼ਲਤ ਨਿਕਲਣ ਉੱਤੇ ਉਹ ਸਵਾਲ ਕਿ "ਤਾਂ ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ", ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਸਿਰ ਨੀਵਾਂ ਰੱਖ ਕੇ ਉਮੀਦ ਕਰਨ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਗੱਲ ਆਪੇ ਸੁਲਝ ਜਾਵੇਗੀ।

ਉਸ ਚੁੱਪ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੁਕਾਉਣੀ ਪਈ। ਇਸ ਲਈ ਨਹੀਂ ਕਿ ਉਹ ਬੰਦਾ ਆਲਸੀ ਜਾਂ ਬੇਵਫ਼ਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਕਿ ਕਿਤੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸਿੱਖ ਲਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੱਥੇ ਬੋਲਣਾ ਖ਼ਤਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ।

ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਇਹੀ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਬੱਸ ਉਸ ਇੱਕ ਚੁੱਪ ਸਵਾਲ ਦਾ ਜਵਾਬ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਦਾ ਹਰ ਬੰਦਾ ਪੁੱਛ ਰਿਹਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਬਹੁਤਾ ਕਰਕੇ ਬਿਨਾਂ ਜਾਣੇ: *ਜੇ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਬੋਲਿਆ, ਤਾਂ ਕੀ ਮੇਰਾ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋਵੇਗਾ?* ਜਦੋਂ ਸੱਚਾ ਜਵਾਬ ਨਾਂਹ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਲੋਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਦੇ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜਵਾਬ ਹਾਂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹੀ ਦੱਸਦੇ ਹਨ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਅਜਿਹੀ ਟੀਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਦੇ ਹੋ ਜੋ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸਿਰ ਹਿਲਾ ਰਹੀ ਹੈ ਜਦਕਿ ਅਸਲੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਸਭ ਦੇ ਸਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਬੰਦ ਪਈ ਹੈ।

ਇਹ ਹੈ ਕੀ, ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ

Harvard ਦੀ ਖੋਜੀ Amy Edmondson ਨੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਘੜਿਆ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਯਾਦ ਰੱਖਣ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੜੀ ਸਾਦੀ ਹੈ। ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਇਹ ਸਾਂਝਾ ਯਕੀਨ ਹੈ ਕਿ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਆਪਸੀ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਲੈਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ। ਬੱਸ ਏਨਾ ਹੀ। ਇੱਕ ਯਕੀਨ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਟੋਲੀ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਓਪਰੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਕਹਿ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆ ਰਹੀ, ਬੌਸ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਬਿਨਾਂ ਇਸ ਦੇ ਲਈ ਬੇਇੱਜ਼ਤ ਜਾਂ ਸਜ਼ਾ-ਯਾਫ਼ਤਾ ਹੋਏ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਸ ਪਰਿਭਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚੋਂ ਕੀ ਗ਼ਾਇਬ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਅਰਾਮ, ਸਹਿਮਤੀ ਜਾਂ ਮਿਆਰ ਘਟਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਇਹੀ ਗ਼ਲਤ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਸੋ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸਾਫ਼ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਇਹ ਨਹੀਂ ਹੈ:

• ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ ਢਿੱਲ ਦੇਣਾ। ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਟੀਮ ਬਹੁਤ ਉੱਚੇ ਮਿਆਰ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਸਬੰਧ ਇਸ ਨਾਲ ਹੈ ਕਿ ਜੋ ਲੋਕ ਪਿੱਛੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਹੱਥ ਅਜ਼ਮਾ ਕੇ ਖੁੰਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਲੂਕ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਨਾ ਕਿ ਇਸ ਨਾਲ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਵਧੀਆ ਕੰਮ ਦੀ ਆਸ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।
• ਬੇਹਿਸਾਬ ਮਿਠਾਸ। ਕੁਝ ਸਭ ਤੋਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਟੀਮਾਂ ਵਿੱਚ ਸਖ਼ਤ ਬਹਿਸ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਬੱਸ ਉਹ ਬਹਿਸ ਵਿਚਾਰਾਂ ਉੱਤੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਨੇਕ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਉਹ ਨਫ਼ਰਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦੀ।
• ਹਰ ਗੱਲ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਛੁੱਟੀ। "ਅਸੀਂ ਇੱਕ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਥਾਂ ਹਾਂ" ਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਕੋਈ ਜਵਾਬਦੇਹੀ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕ ਇਹ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਨਹੀਂ ਡਰਦੇ ਕਿ ਹਾਲਾਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿੱਥੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ।

Edmondson ਆਪ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉੱਚੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਮਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਦੀ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਟੀਮ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੈ ਪਰ ਜਿਸ ਦੇ ਕੋਈ ਮਿਆਰ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਕਲੱਬ ਹੈ। ਜਿਸ ਟੀਮ ਦੇ ਮਿਆਰ ਉੱਚੇ ਹਨ ਪਰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਘਬਰਾਈ ਹੋਈ, ਚੁੱਪ ਥਾਂ ਹੈ ਜਿੱਥੇ ਲੋਕ ਆਪਣੀਆਂ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਲੁਕਾਉਂਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਵੱਡੀਆਂ ਨਾ ਹੋ ਜਾਣ। ਜੋ ਮੇਲ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਹੈ ਸੁਰੱਖਿਆ *ਅਤੇ* ਮਿਆਰ, ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ। ਉੱਥੇ ਹੀ ਲੋਕ ਦਲੇਰ ਅਤੇ ਸੰਭਲਿਆ ਹੋਇਆ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ।

ਚੁੱਪ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਚੁੱਪ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ

ਇਸ ਦੀ ਮਸ਼ੀਨਰੀ ਸਮਝਣੀ ਕੰਮ ਦੀ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਬੰਦਾ ਤੋਲਦਾ ਹੈ ਕਿ ਬੋਲਾਂ ਜਾਂ ਨਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਦਾ ਦਿਮਾਗ਼ ਇੱਕ ਤੇਜ਼, ਲਗਭਗ ਅਣਦਿਸਦਾ ਨਫ਼ਾ-ਨੁਕਸਾਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਬੋਲਣ ਦਾ ਫ਼ਾਇਦਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਧੁੰਦਲਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਮਿਲਦਾ ਹੈ ("ਸ਼ਾਇਦ ਇਸ ਨਾਲ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟ ਦਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ")। ਨੁਕਸਾਨ ਤਿੱਖਾ ਅਤੇ ਤੁਰੰਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ("ਮੈਂ ਹੁਣੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਸਾਹਮਣੇ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਲੱਗਾਂਗਾ")। ਇਸ ਵਿਗੜੇ ਹੋਏ ਹਿਸਾਬ ਵਿੱਚ ਚੁੱਪ ਲਗਭਗ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜਿੱਤ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਬੰਦੇ ਲਈ ਚੁੱਪ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਸਿਆਣੀ ਚਾਲ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਟੀਮ ਲਈ ਇਹ ਬਹੁਤ ਬੁਰਾ ਹੋਵੇ।

ਤੱਕੜੀ ਦਾ ਪਲੜਾ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਨ ਨਾਲ ਝੁਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਲੋਕ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਆਗੂਆਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਵਾਲੇ ਦਾ ਕੀ ਬਣਿਆ ਸੀ। ਉਹ ਦੇਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਨੋਟ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਜਾਣਨ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਹੋਏ ਸੀ ਜਾਂ ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਸੀ। ਇੱਕ ਤਣਾਅ ਭਰੀ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਇੱਕੋ ਤਿੱਖੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਪੂਰੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਸਿਖਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਲਿਆਉਣੀਆਂ ਬੰਦ ਕਰ ਦੇਣ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘੱਟ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇਗਾ ਕਿ ਇਹੀ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਕਿਸੇ ਦਿਨ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੋਗੇ ਕਿ ਹੁਣ ਕੋਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।

ਇਸ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਦਾ ਸਬੂਤ

ਇਹ ਕੋਈ ਨਰਮ ਜਿਹੀ, ਮਨ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਵਾਧੂ ਗੱਲ ਨਹੀਂ। ਜਦੋਂ Google ਨੇ ਸਾਲਾਂ ਬੱਧੀ ਅਧਿਐਨ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਬਾਕੀਆਂ ਤੋਂ ਕੀ ਵੱਖਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਸੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਟੀਮਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਮੀਦ ਸੀ ਕਿ ਜਵਾਬ ਇਹ ਹੋਵੇਗਾ ਕਿ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਕੌਣ ਹੈ: ਸਭ ਤੋਂ ਸਿਆਣੇ ਲੋਕ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਜਰਬੇਕਾਰ, ਹੁਨਰਾਂ ਦਾ ਸਹੀ ਮੇਲ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਜੋ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦਾ ਸੀ ਉਹ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਟੀਮ ਇਕੱਠੇ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਣ ਵਾਲੀ ਇੱਕੋ ਗੱਲ ਸੀ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ। Google ਦੇ ਆਪਣੇ ਖੋਜੀਆਂ ਨੇ ਇਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਪਹਿਲੂਆਂ ਵਿੱਚੋਂ "ਕਿਤੇ ਵੱਧ ਕੇ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ" ਕਿਹਾ, ਅਤੇ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਬਾਕੀ ਸਭ ਇਸੇ ਉੱਤੇ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਨ।

ਚੁੱਪ ਦੀ ਸਮੱਸਿਆ ਨੇੜਿਓਂ ਦੇਖ ਲਵੋ ਤਾਂ ਕਾਰਨ ਸਾਫ਼ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜਿਸ ਟੀਮ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਛੇਤੀ ਸਾਹਮਣੇ ਲਿਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਹਿੰਗੀ ਗ਼ਲਤੀ ਬਣਨ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਬੇਵਕੂਫ਼ ਜਿਹਾ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਪਟੜੀ ਤੋਂ ਲਹਿ ਰਹੀ ਯੋਜਨਾ ਨੂੰ ਚੁਣੌਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਟੀਮ ਤੋਂ ਬਿਹਤਰ ਕਰੇਗੀ ਹੀ ਜੋ ਇਹ ਸਭ ਕਰਨ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਹੈ। Edmondson ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਖੋਜ ਨੇ ਵੀ ਇਹੀ ਕੜੀ ਲੱਭੀ: ਜਿਹੜੀਆਂ ਟੀਮਾਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀਆਂ ਸਨ, ਉਹ ਵੱਧ ਸਿੱਖਦੀਆਂ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਸਿੱਖਿਆ ਕਾਰਗੁਜ਼ਾਰੀ ਵਿੱਚ ਦਿਸਦੀ ਸੀ। ਸੁਰੱਖਿਆ ਨਤੀਜਿਆਂ ਦਾ ਉਲਟ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਉਸ ਢੰਗ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਨਤੀਜੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।

ਇੱਕ ਆਗੂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਰਦਾ ਹੈ

ਤੁਸੀਂ ਐਲਾਨ ਕਰ ਕੇ ਮਨੋਵਿਗਿਆਨਕ ਸੁਰੱਖਿਆ ਪੈਦਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ। ਲੋਕ ਕਿਸੇ ਪੋਸਟਰ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਨਹੀਂ ਕਰਨਗੇ। ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਹਾਰ ਉੱਤੇ ਯਕੀਨ ਕਰਨਗੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਗਏ ਵਿਹਾਰ ਉੱਤੇ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਜਦੋਂ ਬੁਰਾ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦੇਣਾ ਸੌਖਾ ਹੁੰਦਾ। ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਫ਼ਰਕ ਪਾਉਂਦੀਆਂ ਹਨ।

ਦਿਨ ਦੀ ਪਹਿਲੀ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਨੂੰ ਤੋਹਫ਼ਾ ਸਮਝੋ

ਜਿਸ ਪਲ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਸਮੱਸਿਆ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹੀ ਪਲ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਦੇਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਦੀ ਕੀਮਤ ਤੈਅ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹਿਲੀ ਸੁਭਾਵਿਕ ਹਰਕਤ ਗਰਮ ਲਹਿਜੇ ਵਿੱਚ ਇਹ ਪੁੱਛਣਾ ਹੈ ਕਿ "ਇਹ ਹੋਇਆ ਕਿਵੇਂ", ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਹ ਕੀਮਤ ਵਧਾ ਰਹੇ ਹੋ। ਉਲਟਾ ਕਰ ਕੇ ਦੇਖੋ। ਹਰ ਵਾਰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਹੋ "ਦੱਸਣ ਲਈ ਧੰਨਵਾਦ", ਅਤੇ ਸੱਚੇ ਦਿਲੋਂ ਕਹੋ। ਹੱਲ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਡੂੰਘੇ ਉਤਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲੇ ਦੀ ਕਦਰ ਕਰੋ ਤਾਂ ਹੋਰ ਲੋਕ ਖ਼ਬਰ ਲਿਆਉਣਗੇ, ਅਤੇ ਇਸ ਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੋਟੀਆਂ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਦਿਸ ਜਾਣਗੀਆਂ।

ਆਪਣੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਪਹਿਲਾਂ ਮੰਨੋ

ਦੂਜਿਆਂ ਲਈ ਇਨਸਾਨ ਹੋਣਾ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਬਣਾਉਣ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ ਤਰੀਕਾ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਇਨਸਾਨ ਬਣੋ। ਕਹੋ "ਮੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਪਤਾ।" ਕਹੋ "ਮੈਂ ਇਹ ਗ਼ਲਤ ਸਮਝਿਆ ਸੀ।" ਕਹੋ "ਸ਼ਾਇਦ ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਕੁਝ ਖੁੰਝਾ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਟੋਕੋ।" ਜਦੋਂ ਕਮਰੇ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਬੰਦਾ ਆਪਣੀ ਗ਼ਲਤੀ ਮੰਨ ਕੇ ਵੀ ਬਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬਾਕੀ ਸਾਰੇ ਸਿੱਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇੱਥੇ ਗ਼ਲਤੀਆਂ ਤੋਂ ਬਚਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। Edmondson ਇਸ ਨੂੰ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੀ ਹਉਮੈ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਗੁਆਉਣਾ ਪੈਂਦਾ।

ਸੱਚੇ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣੋ

ਉਸ ਸਵਾਲ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸੱਚ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਜੋ ਦੱਸ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੈ। ਕਾਗ਼ਜ਼ ਸਮੇਟਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ "ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਇਤਰਾਜ਼ ਹੈ?" ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੇਵੇਗਾ। ਪਿੱਛੇ ਟੇਕ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਦਿਆਂ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ "ਅਸੀਂ ਕੀ ਖੁੰਝਾ ਰਹੇ ਹਾਂ? ਕਿਹੜੇ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਗੱਲ ਅਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ?" ਤੁਹਾਨੂੰ ਅਸਲੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦੇਵੇਗਾ। ਉਡੀਕਣਾ ਵੀ ਅਹਿਮ ਹੈ। ਮੀਟਿੰਗ ਦੀ ਚੁੱਪ ਅਕਸਰ ਉਹ ਵੇਲਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਲੋਕ ਤੈਅ ਕਰ ਰਹੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ ਜਾਂ ਨਹੀਂ।

ਔਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਤੀਕਿਰਿਆ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖੋ

ਸਾਰੀ ਖੇਡ ਇਹੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਦੋ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਵਾਪਰਦੀ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਗੱਲ ਜਾਂ ਬੁਰੀ ਖ਼ਬਰ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਜਵਾਬ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇੱਕ ਪਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਉਸ ਪਲ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਪੜ੍ਹ ਰਹੀ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਵੱਖਰੀ ਰਾਏ ਉੱਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਗੁੱਸਾ ਨਾ ਕਰੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਸ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਉਣਾ ਪਵੇਗਾ ਕਿ ਉਹ ਗੱਲ ਕਹਿ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਬੰਦਾ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਰਹੇ। ਬਚਾਅ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋਣ ਦੀ ਥਾਂ ਉਤਸੁਕ ਬਣੋ, ਭਾਵੇਂ ਮਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਰਾਹ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰੋਗੇ ਜਿਸ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।

ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਕੌਣ ਨਹੀਂ ਬੋਲ ਰਿਹਾ

ਸੁਰੱਖਿਆ ਸਭ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਨਵਾਂ ਬੰਦਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੁੱਪ ਬੰਦਾ, ਜਾਂ ਉਹ ਜਿਸ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਅਕਸਰ ਖ਼ਤਰਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰੋ, ਸਭ ਸਾਹਮਣੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਾਰਾਂ ਦਾ ਸਿਹਰਾ ਦਿਓ, ਅਤੇ ਜੇ ਕਿਸੇ ਮੀਟਿੰਗ ਵਿੱਚ ਉਹ ਦੱਬੇ ਗਏ ਲੱਗਣ ਤਾਂ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਨਿੱਜੀ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਹਾਲ ਪੁੱਛੋ। ਇੱਕ ਟੀਮ ਓਨੀ ਹੀ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਘੱਟ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ ਮੈਂਬਰ ਲਈ ਹੈ।

ਕੁਝ ਸੱਚੀਆਂ ਚੇਤਾਵਨੀਆਂ

ਇਹ ਕੰਮ ਹੌਲੀ ਹੈ। ਭਰੋਸਾ ਛੋਟੇ, ਬੋਰ ਜਿਹੇ, ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੁਹਰਾਏ ਪਲਾਂ ਵਿੱਚ ਬਣਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਇੱਕੋ ਤਿੱਖੇ ਪਲ ਵਿੱਚ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੋ ਇਸ ਕੰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਹਿੱਸਾ ਬੱਸ ਮਾੜੇ ਦਿਨ ਗ਼ਲਤੀ ਨਾ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਕਿਸੇ ਮਾੜੇ ਦਿਨ ਤੁਹਾਥੋਂ ਗ਼ਲਤੀ ਹੋਵੇਗੀ ਵੀ। ਜਦੋਂ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦਿਓ ("ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾ ਬੋਲਿਆ, ਅਤੇ ਇਹ ਮੇਰੀ ਗ਼ਲਤੀ ਹੈ") ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਲਦੇ ਹੋ। ਸੁਧਾਰ ਓਨਾ ਹੀ ਸਿਖਾਉਂਦਾ ਹੈ ਜਿੰਨੀ ਗ਼ਲਤੀ।

ਅਤੇ ਸੁਰੱਖਿਆ ਹਰ ਮਰਜ਼ ਦੀ ਦਵਾ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਟੁੱਟੀ ਹੋਈ ਰਣਨੀਤੀ ਜਾਂ ਅਜਿਹੀ ਭੂਮਿਕਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ ਜੋ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ। ਇਹ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ ਹੈ ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਬਾਕੀ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਖੜ੍ਹਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲੋੜ ਪੈਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨੀ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਭੁਰਭੁਰੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਲੋਕ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਏ ਹਨ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਮੱਸਿਆਵਾਂ ਤੋਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਪਤਾ ਲੱਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਸ ਨੂੰ ਟਾਲਣ ਦੀ ਥਾਂ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਕੋਈ ਕੋਚ, ਕੋਈ ਭਰੋਸੇਯੋਗ ਸਾਥੀ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡਾ ਆਪਣਾ HR ਸਾਥੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹ ਢਰਰੇ ਦਿਖਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਬਹੁਤ ਨੇੜੇ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਨਹੀਂ ਦੇਖ ਪਾਉਂਦੇ। ਅਤੇ ਜੇ ਤੁਹਾਡੀ ਟੀਮ ਦੀ ਇਸ ਚੁੱਪ ਦਾ ਭਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤੇ ਪੈਣ ਲੱਗਾ ਹੈ, ਉਹ ਤਣਾਅ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਘਰ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਵੀ ਕਿਸੇ ਮਾਹਰ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਜਬ ਕਾਰਨ ਹੈ। ਤਣਾਅ ਵਾਲੀ ਟੀਮ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਬੰਦੇ ਉੱਤੇ ਭਾਰੀ ਪੈਂਦਾ ਹੈ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਲੋੜ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਹ ਠੀਕ ਹੈ।

ਜਿਹੜੀ ਟੀਮ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਦਿਸਣ ਨਾਲੋਂ ਨੇੜੇ ਹੈ। ਉਸ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਉਸ ਅਗਲੀ ਵਾਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਉਹ ਗੱਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨੀ ਨਹੀਂ ਸੀ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੇ ਦੋ ਸਕਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡਾ ਚਿਹਰਾ ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ।

ਸਰੋਤ

• Google re:Work, Guide: Understand team effectiveness
• Harvard Business School Working Knowledge, Four Steps to Building the Psychological Safety That High-Performing Teams Need
• Amy C. Edmondson, Managing the risk of learning: Psychological safety in work teams (Harvard Business School)