Skip to main content
در بحران هستید یا به آسیب رساندن به خودتان فکر می‌کنید؟ شما تنها نیستید. یافتن خط کمک →
کمک مالی

تغذیهٔ خوب

خوردن برای انرژی پایدار: چطور جلوی افتِ بعدازظهر را بگیریم

آن رخوت ساعت 3 بعدازظهر که چشم‌هایت سنگین می‌شود و تمرکزت می‌پرد، اغلب از بشقابت شروع می‌شود. چند تغییر کوچک در اینکه چه می‌خوری و کِی می‌خوری، می‌تواند انرژی‌ات را تمام روز ملایم‌تر و یکنواخت‌تر نگه دارد.

دکهٔ سبزی‌فروشی

عکس از Alexandr Podvalny در Unsplash

نکته‌های سریع

  • کربوهیدرات را با پروتئین یا چربی سالم همراه کن.
  • غلات کامل را به نمونه‌های تصفیه‌شده ترجیح بده.
  • پیش از رفتن سراغ کافئین، آب بنوش.

آن افت را می‌شناسی. نیمهٔ بعدازظهر که می‌رسد، پلک‌هایت سنگین می‌شود، فکرت مه‌آلود می‌شود و ناگهان تنها چیزی که در دنیا اهمیت دارد یک بیسکویت یا یک فنجان قهوهٔ دیگر است. حس می‌کنی اراده‌ات کم آورده. اما معمولاً فقط قند خونت دارد دقیقاً همان کاری را می‌کند که سر ناهار برایش زمینه چیده شده بود.

انرژی‌ای که از غذا می‌آید، بسیار شبیه آتش عمل می‌کند. اگر رویش هیزم خشک و ریز بریزی، شعله‌ای تند و پرنور می‌گیری که به همان سرعت هم خاموش می‌شود. یک کندهٔ محکم که اضافه کنی، همان آتش ساعت‌ها آرام و یکنواخت می‌سوزد. بیشترِ راز خوردن برای انرژی پایدار به این برمی‌گردد که کندهٔ بیشتر و هیزم ریز کمتر انتخاب کنی، و بعد برای آتشت کمی همراه بگذاری تا دوام بیاورد.

چرا این افت‌ها رخ می‌دهند

وقتی کربوهیدرات می‌خوری، بدنت آن را به قندی تجزیه می‌کند که وارد خونت می‌شود. کربوهیدرات‌های ساده و تصفیه‌شده مثل نان سفید، شیرینی، نوشیدنی‌های شیرین و بیشتر آب‌نبات‌ها تقریباً بی‌درنگ تجزیه می‌شوند. قند خونت یک‌باره بالا می‌پرد، بدنت دست‌وپا می‌زند تا آن را پایین بیاورد و اغلب از حد لازم هم پایین‌تر می‌آورد. نتیجه همان افت آشناست: خسته، مه‌آلود و خیلی زودتر از آنچه باید، دوباره گرسنه.

کربوهیدرات‌های پیچیده جور دیگری رفتار می‌کنند. چون فیبر و نشاسته‌های پیچیده‌تری دارند، بدنت برای تجزیهٔ آن‌ها وقت بیشتری می‌گذارد، پس قند به‌جای اینکه سیل‌آسا بریزد، قطره‌قطره وارد می‌شود. قند خون ملایم‌تر بالا و پایین می‌رود و انرژی‌ات هم همین‌طور. Cleveland Clinic به غلات کامل مثل جوی دوسر و برنج قهوه‌ای، و همچنین میوه‌ها، سبزی‌ها و حبوبات اشاره می‌کند؛ همان سوخت آهسته‌سوزی که تو را سرِ پا نگه می‌دارد.

فرمول ساده: کربوهیدراتت را همراه کن

این همان حرکتی است که بی‌سروصدا بیشتر افت‌های انرژی را درست می‌کند. کربوهیدرات را تنها نخور. وقتی کنارش پروتئین، فیبر یا کمی چربی سالم بگذاری، کل وعده آهسته‌تر هضم می‌شود و همین، آن اوج‌گرفتن و سقوط را هموار می‌کند. CDC پیشنهاد می‌کند کربوهیدرات را با یک منبع پروتئین همراه کنی، مثل یک مشت کوچک آجیل، کمی ماست، تخم‌مرغ یا گوشت کم‌چرب، تا بیشتر سیر بمانی و از نوسان‌های قند خون در امان باشی.

در عمل این‌طور می‌شود:

  • یک سیب با یک قاشق کرهٔ بادام‌زمینی، به‌جای سیبِ تنها.
  • جوی دوسر با آجیل و توت‌ها روی آن، به‌جای غلات صبحانهٔ شیرین.
  • نان تست سبوس‌دار با تخم‌مرغ، به‌جای یک نان بیگل ساده.
  • بیسکویت ترد با پنیر یا حُمُّص، به‌جای بیسکویتِ خالی.

هیچ‌کدام از این‌ها از تو نمی‌خواهد که غذاهای محبوبت را کنار بگذاری. مسئله این است که کنارشان چه می‌گذاری.

چند جایگزین ساده

لازم نیست کل آشپزخانه‌ات را زیرورو کنی. ارتقای چند قلم اصلی، بیشتر کار را انجام می‌دهد:

  1. نان سفید، برنج سفید و پاستای معمولی را با نمونه‌های سبوس‌دارشان عوض کن.
  2. به‌جای آبمیوه، سراغ خودِ میوه برو (فیبرش همان نکته است).
  3. ناهار را حول چیزی با پروتئین و سبزیجات بچین، تا تو را تا شام برساند.
  4. یک میان‌وعدهٔ انرژی‌پایدار برای اواخر بعدازظهر دمِ دستت داشته باش، تا اسیر دستگاه فروش خودکار نشوی.

آب و ریتم را فراموش نکن

دو چیز که هیچ ربطی به قند ندارند هم می‌توانند باکِ تو را خالی کنند. اولی کم‌آبی بدن است. حتی کم‌آبی خفیف قلبت را وادار می‌کند سخت‌تر کار کند و تو را خسته می‌کند، پس گاهی یک لیوان آب پاسخ واقعیِ افتی است که هیچ میان‌وعده‌ای درستش نمی‌کند. دومی نخوردن وعده‌ها و بعد جبران بیش‌ازحد آن است. فاصله‌های طولانیِ بی‌غذا، و پشت‌بندش یک وعدهٔ بزرگ و شتاب‌زده، همان ترن هوایی را به تو می‌دهند. خوردن چیزی معقول در فاصله‌های منظم، خط را هموارتر نگه می‌دارد.

یک نکتهٔ کوتاه دربارهٔ قهوه، چون همیشه اولین چارهٔ افت است. کافئین واقعاً به تو نیرو می‌دهد، اما وقتی اثرش تمام می‌شود می‌تواند خواب‌آلوده‌ترت کند از قبل، و همین‌طور است که یک قهوهٔ بعدازظهر به عادت قهوهٔ بعدازظهر تبدیل می‌شود. به‌اندازه اشکالی ندارد. فقط حواست باشد که آیا داری با آن روی افتی سرپوش می‌گذاری که غذا و آب بهتر از پسش برمی‌آیند.

وقتی مسئله فراتر از بشقاب توست

خوردنِ باثبات خیلی کمک می‌کند، اما خستگیِ مداوم و سنگین همیشه به غذا ربط ندارد. اگر خواب نسبتاً خوبی داری و به‌اندازهٔ معقولی خوب می‌خوری و باز هم روزبه‌روز فرسوده‌ای، ارزشش را دارد که به پزشکت بگویی. خستگی پایدار می‌تواند نشانهٔ چیزهایی مثل مشکلات تیروئید، کم‌خونی یا وضعیت‌های دیگری باشد که به‌جای یک میان‌وعدهٔ دیگر، به بررسی درست‌ودرمان نیاز دارند. غذا می‌تواند تو را از یک روز عادی عبور دهد. وقتی نمی‌تواند، این یک اطلاعات مفید است، نه یک ضعف شخصی.

منابع

پیش از رفتن، یک یادداشت دربارهٔ مراقبت

KEEP CALM ابزارهای آموزشی رایگان برای کمک به خود فراهم می‌کند. این جایی برای مشاورهٔ پزشکی، تشخیص یا درمان نیست و جایگزین مراقبت تخصصی نمی‌شود. اگر چیزی این‌جا فراتر از استرس معمول به نظر می‌رسد، در ارتباط بودن با یک متخصص گامی نیرومند و شایسته است.

If you are in crisis or thinking about harming yourself, you are not alone. In the US, call or text 988 (Suicide & Crisis Lifeline, 24/7), text HOME to 741741 (Crisis Text Line), or call 911 in an emergency.