ข้ามไปยังเนื้อหาหลัก
บริจาค

วินัย · การมาให้ถึง

วิธีลงมือทำในวันที่ใจไม่อยากทำ

ความรู้สึกอยากทำไม่ใช่เงื่อนไขในการเริ่ม เริ่มจากเวอร์ชันที่เล็กที่สุดของการซ้อมแล้วให้เวลามันสิบนาที ตัดสินใจตรงประตู ไม่ใช่บนโซฟา แล้วปล่อยให้สิบนาทีนั้นเป็นคนโหวตว่าคุณจะไปต่อหรือไม่

โดย Keep Calm 18 นาทีในการอ่าน อัปเดต
ผู้หญิงคนหนึ่งย่อตัวลงผูกเชือกรองเท้าข้างขวาก่อนออกเดินทาง

ภาพโดย juan pablo rodriguez บน Unsplash

คุณทำสิ่งนี้มาแล้วเป็นสิบ ๆ ครั้ง คุณรู้ว่ามันใช้เวลาเท่าไร รู้ว่ามันแลกมาด้วยอะไร และรู้ว่าคุณทำได้ เพราะคุณก็ทำได้เมื่อวันพุธที่แล้ว และวันพุธก่อนหน้านั้นด้วย

คืนนี้คุณยืนอยู่ในครัว คิดเลขในหัวว่ามันจะเกิดขึ้นหรือเปล่า นี่คือช่วงเวลาที่ธรรมดาที่สุดในเรื่องวินัยทั้งหมด มันมาเยือนประมาณร้อยครั้งต่อปี มันจบลงภายในไม่ถึงหนึ่งนาที และแทบไม่มีใครมีขั้นตอนรับมือกับมัน มันเลยถูกตัดสินด้วยข้ออ้างที่ฟังดูดีกว่าในเวลาหกโมงเย็น

ช่วงเวลานี้ไม่ได้บอกอะไรเกี่ยวกับนิสัยใจคอของคุณ มันบอกบางอย่างเกี่ยวกับขั้นตอนของคุณ และขั้นตอนคือสิ่งที่คุณเขียนไว้ได้ในวันที่ใจสงบ แล้วหยิบมาอ่านในวันที่เหนื่อยล้า นี่คือขั้นตอนที่ใช้ได้จริง อย่าไปต่อรองกับนิสัยที่วางไว้ ย่อการซ้อมให้เล็กลง เดินไปที่ประตู แล้วให้เวลามันสิบนาที

ฉันจะทำบางอย่างได้อย่างไรในวันที่ไม่อยากทำ

เริ่มจากเวอร์ชันที่เล็กที่สุดของมันแล้วให้เวลาสิบนาที จากนั้นค่อยตัดสินใจอย่างอิสระ ความรู้สึกอยากทำไม่ใช่เงื่อนไขในการเริ่ม เพราะความรู้สึกที่คุณรออยู่นั้นมักจะมาถึงหลังเริ่มไปแล้วไม่กี่นาที ไม่ใช่ก่อนเริ่ม

ลำดับคือเคล็ดลับทั้งหมด คนส่วนใหญ่รอแรงจูงใจแล้วค่อยลงมือ ซึ่งเท่ากับเอาสิ่งที่เชื่อถือได้ไปไว้หลังสิ่งที่เชื่อถือไม่ได้ กลับลำดับเสียใหม่ แล้วส่วนที่เชื่อถือไม่ได้ก็จะเลิกเป็นเสาค้ำ คุณไม่จำเป็นต้องรู้สึกพร้อมเพื่อจะผูกเชือกรองเท้า เปิดไฟล์เอกสาร หรือหยิบเครื่องดนตรีขึ้นมา และการกระทำเหล่านั้นเองที่ผลิตสภาวะที่คุณกำลังรออยู่

สิบนาทีคือขนาดที่เหมาะกับคำสัญญา เพราะมันเล็กพอที่จะเป็นความจริงอย่างชัดเจน คุณไม่ได้โกหกตัวเองเรื่องการซ้อมเก้าสิบนาที ทั้งที่รู้ว่าเย็นนี้คุณมีเวลาน้อย คุณกำลังตกลงกับสิบนาที ซึ่งเป็นสิ่งที่คุณทำได้แทบทุกสภาพ และคุณตกลงไว้ล่วงหน้าแล้วว่าการหยุดเมื่อครบสิบนาทีนั้นได้รับอนุญาต

พูดคำสัญญาออกมาดัง ๆ ในรูปแบบที่คุณจะรักษาจริง สิบนาที แล้วฉันเลือกเอง คำสัญญาที่คุณต้องมาตีความใหม่ตอนนาทีที่เก้า ไม่ใช่คำสัญญา

ฉันควรตัดสินใจตรงไหน

ตอนยืนอยู่ที่ประตู แต่งตัวพร้อมแล้ว ไม่ใช่ตอนนั่งอยู่บนโซฟา สถานที่เป็นตัวกำหนดผลลัพธ์มากกว่าความมุ่งมั่นของคุณ เพราะโซฟากับช่องประตูนำเสนอทางเลือกเดียวกันในสองเวอร์ชันที่ต่างกันโดยสิ้นเชิง

นี่ไม่ใช่ลูกเล่นปลุกใจ แต่เป็นข้อค้นพบหลักของงานวิจัยด้านการควบคุมตนเองทั้งกอง ในบทปริทัศน์ปี 2016 ในวารสาร Perspectives on Psychological Science แองเจลา ดักเวิร์ธ และคณะ เสนอว่าการควบคุมตนเองที่ทรงพลังที่สุดคือแบบที่อาศัยสถานการณ์ คุณจัดวางเงื่อนไขแวดล้อมไว้ก่อนที่แรงกระตุ้นจะมาถึง แทนที่จะไปสู้กับมันหลังมันมาถึงแล้ว การนั่งลงก่อนแล้วค่อยพยายามอยากทำ คือเวอร์ชันที่ยากที่สุดของเย็นวันนี้ และเป็นเวอร์ชันที่คนส่วนใหญ่เลือกทำ

ดังนั้นจงทำให้ช่วงเวลานั้นเป็นเรื่องของร่างกาย ใส่ชุด ใส่รองเท้า คว้ากระเป๋า ยืนขึ้น ไปที่ประตู ถ้าจากตรงนั้นคุณยังตัดสินใจว่าจะไม่ไป นั่นคือการตัดสินใจจริง และคุณควรเคารพมัน แต่ส่วนใหญ่แล้วคุณจะพบว่าคุณเดินเข้าไปในการซ้อมเกือบหมดแล้ว และข้อโต้แย้งในหัวก็เงียบหายไปเอง

ฉันควรย่อการซ้อมหรือย้ายมันดี

ย่อการซ้อมให้เล็กลง แต่อย่าย้ายตารางเวลา การย้ายคืนนี้ไปหาเย็นวันที่ดีกว่าซึ่งยังไม่มีอยู่จริง คือการเอาการซ้อมที่มีจริงไปแลกกับการซ้อมในจินตนาการ และอันที่อยู่ในจินตนาการมีอัตราการทำสำเร็จต่ำมาก

การซ้อมที่ย่อลงยังรักษาสามสิ่งที่การเลื่อนออกไปทิ้งไปหมด นั่นคือช่วงเวลาในตาราง สถานที่ และตัวตนของคนที่ได้ทำสิ่งนั้นในวันพุธ สามอย่างนี้คือส่วนที่ทบต้นทบดอก ส่วนปริมาณคือส่วนที่ไม่ได้สำคัญนักในวันใดวันหนึ่ง

กำหนดเวอร์ชันย่อไว้ล่วงหน้าและเขียนเป็นลายลักษณ์อักษร เพราะสมองที่เหนื่อยล้าเป็นนักเจรจาที่แย่ และจะคิดอะไรที่ไม่วีรบุรุษเกินไปก็ไร้ความหมายเกินไปขึ้นมา วิ่งห้ากิโลเมตรกลายเป็นเดินไปหัวมุมถนนแล้วเดินกลับ เขียนแปดร้อยคำกลายเป็นเปิดไฟล์แล้วแก้ย่อหน้าเดียว ซ้อมหนึ่งชั่วโมงกลายเป็นตั้งสายแล้วไล่สเกลสี่ชุด เขียนมันในวันที่ใจสงบ แล้วอ่านมันในวันที่เหนื่อย

ถ้าฉันหยุดหลังจากสิบนาทีล่ะ

ถ้าอย่างนั้นการซ้อมครั้งนั้นก็นับเต็ม ๆ ไม่มีดอกจันกำกับ สิบนาทีไม่ใช่การออกกำลังกายที่ล้มเหลวหรือเย็นที่เสียเปล่า และการมองมันแบบนั้นคือทางลัดที่สุดที่จะทำให้วันพุธหน้าคุณไม่ทำอะไรเลย

มีหลักฐานที่ดีพอสมควรว่าของสั้น ๆ ก็นับ บทปริทัศน์ในวารสาร Primary Care Companion to The Journal of Clinical Psychiatry ระบุว่าการออกกำลังกายระดับปานกลางสามสิบนาที สัปดาห์ละสามวัน เพียงพอสำหรับประโยชน์ด้านสุขภาพจิต และมันไม่จำเป็นต้องต่อเนื่องกัน เพราะการเดินสิบนาทีสามครั้งให้ผลเท่ากับการเดินสามสิบนาทีครั้งเดียว เวอร์ชันสั้นไม่ใช่รางวัลปลอบใจ มันคือปริมาณยาที่ได้ผลจริง

อีกเหตุผลหนึ่งที่ต้องเคารพการหยุด คือความไว้ใจ ถ้าสิบนาทีแปลว่าหนึ่งชั่วโมงอย่างลับ ๆ สัปดาห์หน้าคำสัญญานั้นก็ไร้ค่า และคุณจะรู้สึกถึงกับดักตั้งแต่ก่อนใส่รองเท้า รักษาข้อตกลงไว้ตามที่เขียนเป๊ะ ๆ แล้วคุณจะใช้มันได้ทุกสัปดาห์ต่อไปอีกหลายปี ในทางปฏิบัติ คุณจะหยุดที่สิบนาทีอยู่บ้าง และเลยไปยาว ๆ เสียส่วนใหญ่ ซึ่งเป็นการแลกที่คุ้มมาก

การข้ามการฝึกซ้อมตอนงานหนักเป็นทางเลือกที่ฉลาดกว่าไหม

ส่วนใหญ่แล้วไม่ และเหตุผลไม่ได้เกี่ยวกับคุณธรรมเลย การฝึกซ้อมคือหนึ่งในวิธีที่อาชีพหนัก ๆ ถูกแบกรับไว้ได้ ดังนั้นการซ้อมที่คุณตัดทิ้งเป็นอย่างแรกเมื่อไตรมาสเริ่มโหด มักเป็นตัวที่คอยรับแรงกดดันแทนคุณอยู่

บทปริทัศน์เรื่องการออกกำลังกายกับสุขภาพจิตชิ้นนั้นอธิบายกลไกไว้ตรงไปตรงมา การออกกำลังกายช่วยยกอารมณ์และการทำงานของสมอง และลดความวิตกกังวล และมันทำได้ที่ปริมาณซึ่งคนส่วนใหญ่พอจะยัดลงในสัปดาห์ที่หนักได้ ให้อ่านสิ่งนี้เป็นข้อโต้แย้งเรื่องประสิทธิภาพการทำงาน ไม่ใช่เรื่องสุขภาวะ การซ้อมตอนหกโมงเย็นเป็นส่วนหนึ่งของสิ่งที่ปกป้องการประชุมตอนเก้าโมงเช้า การตัดมันทิ้งเพื่อซื้อเวลาที่โต๊ะทำงานเพิ่มอีกเก้าสิบนาทีไม่ใช่การแลกที่เป็นกลาง และถ้าคุณเคยเจอช่วงที่ตัดการฝึกซ้อมทิ้งไปหนึ่งเดือนระหว่างงานใหญ่ คุณย่อมรู้อยู่แล้วว่าสองสัปดาห์สุดท้ายของเดือนนั้นเป็นอย่างไร

มีการจัดวางอย่างหนึ่งที่ทรงพลังกว่าทั้งหมดนี้ นั่นคือคน และเวอร์ชันที่ได้ผลที่สุดคือการเป็นคนที่คนอื่นรออยู่ มากกว่าการไปหาใครสักคนมารอคุณ นั่นเป็นเรื่องของมันเอง และมีบทความของมันเอง

เขียนกฎในวันที่ใจสงบ อ่านมันในวันที่เหนื่อย

เหตุผลที่ช่วงเวลานี้มักจบไม่สวย แทบไม่เคยเป็นเพราะความอ่อนแอ แต่เป็นเพราะการตัดสินใจเกิดขึ้นในชั่วโมงที่คุณพร้อมน้อยที่สุดที่จะตัดสินใจ โดยไม่มีกฎอยู่ในห้องเลย และโดยคนที่กำลังพยายามใช้เหตุผลกับการซ้อมที่ตัวเองนัดหมายไว้แล้ว

ดังนั้นสละเวลาห้านาทีในสุดสัปดาห์นี้ เขียนสามบรรทัดสำหรับนิสัยแต่ละอย่างที่คุณให้ค่า คือเวอร์ชันเต็ม เวอร์ชันย่อ และจุดที่การตัดสินใจจะเกิดขึ้น วางมันไว้ในที่ที่คุณอ่านได้ตอนหกโมงเย็นโดยไม่ต้องเปิดอะไรเลย แล้วตัวคุณเวอร์ชันเหนื่อยล้าก็ไม่ต้องตัดสินใจอะไรทั้งนั้น มันแค่ทำตามคำสั่งที่คนซึ่งรู้ว่าตัวเองทำอะไรอยู่เขียนทิ้งไว้ให้

นั่นคือวิธีเอาตัวรอดจากปีที่หนักหน่วงโดยไม่สูญเสียนิสัยที่ทำให้คุณเก่งในปีนั้น ไม่ใช่ด้วยการอยากมันมากขึ้นในวันพุธ แต่ด้วยการต้องการจากวันพุธให้น้อยลง

แหล่งอ้างอิง