ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਹੋ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਬਾਰੇ ਸੋਚ ਰਹੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਇਕੱਲੇ ਨਹੀਂ ਹੋ। US ਵਿੱਚ, 988 ਤੇ ਕਾਲ ਜਾਂ ਟੈਕਸਟ ਕਰੋ (Suicide & Crisis Lifeline, 24/7), 741741 ਤੇ HOME ਟੈਕਸਟ ਕਰੋ (Crisis Text Line), ਜਾਂ ਸੰਕਟਕਾਲ ਵਿੱਚ 911 ਤੇ ਕਾਲ ਕਰੋ।
ਝਟਪਟ ਸੁਝਾਅ
- ਕੁਝ ਪਲ ਲਿਖ ਲਓ, ਤਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਬਣੇਗਾ।
- ਆਪਣਾ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਦੱਸੋ, ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾ ਮੰਗੋ।
- ਕਿਸੇ ਪੁਰਾਣੇ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸੁਨੇਹਾ ਭੇਜੋ।
ਇਹ ਘੱਟ ਹੀ ਕਿਸੇ ਲੜਾਈ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਉਹਨਾਂ ਛੋਟੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਲਗਭਗ ਪਿਆਰ ਵਰਗੀਆਂ ਲੱਗਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਹ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਨਾ ਮਿਲੋ, ਬੱਸ ਇਸ ਵਾਰੀ। ਉਹ ਜਾਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸਹੀ-ਸਲਾਮਤ ਘਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ, ਸੋ ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਲੋਕੇਸ਼ਨ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਦਿਓਗੇ। ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛੇ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣਾ ਲੈਂਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਉਹ ਚੁੱਪ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਉਹ ਚੁੱਪ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲੋਂ ਮਹਿੰਗੀ ਪੈਂਦੀ ਹੈ।
ਮਹੀਨੇ ਦਰ ਮਹੀਨੇ ਤੁਹਾਡੀ ਦੁਨੀਆ ਥੋੜ੍ਹੀ-ਥੋੜ੍ਹੀ ਛੋਟੀ ਹੁੰਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੂੰਹੋਂ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਰ ਫ਼ੈਸਲਾ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ ਦੇਖਣ ਲੱਗ ਪੈਂਦੇ ਹੋ। ਅਤੇ ਇੱਕ ਦਿਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਕਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਸਿੱਧੀ-ਸਾਦੀ ਗੱਲ ਆਪ ਤੈਅ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਕੀ ਪਹਿਨਣਾ ਹੈ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਫ਼ੋਨ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਵਿਹਲੀ ਦੁਪਹਿਰ ਕਿਵੇਂ ਲੰਘਾਉਣੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਇਹ ਸੋਚੇ ਕਿ ਉਹ ਕੀ ਕਹਿਣਗੇ।
ਜੇ ਇਸ ਵਿੱਚੋਂ ਕੁਝ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਢੁੱਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਵਹਿਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਲੋੜੋਂ ਵੱਧ ਸੰਵੇਦਨਸ਼ੀਲ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਅਸਲੀ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਇੱਕ ਸ਼ਕਲ ਹੈ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਗੱਲਾਂ ਹਨ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ।
ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਦਿਸਦਾ ਹੈ
ਕਾਬੂ ਪਾਉਣਾ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਮਾੜੇ ਪਲ ਦਾ ਨਾਂ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਪੈਟਰਨ ਹੈ। ਇੱਕ ਬੰਦਾ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦੂਜੇ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਸਟੀਅਰਿੰਗ ਫੜ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ।
ਇਹ ਕਈ ਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਇਹ ਰਲਿਆ-ਮਿਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ:
- ਉਹ ਫ਼ੈਸਲੇ ਲੈਣਾ ਜੋ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਹੈ ਹੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਪਹਿਨੋ, ਕਿਸ ਨੂੰ ਮਿਲੋ, ਕਿੱਥੇ ਜਾਓ, ਪੈਸਾ ਕਿਵੇਂ ਖ਼ਰਚੋ।
- ਤੁਹਾਨੂੰ ਬਾਕੀ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਖਿੱਚਣਾ। ਦੋਸਤਾਂ ਅਤੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਵਕਤ ਵਿੱਚ ਅੜਿੱਕਾ ਪਾਉਣਾ, ਪ੍ਰੋਗਰਾਮ ਬਣਾਉਣੇ ਔਖੇ ਕਰ ਦੇਣੇ, ਏਨਾ ਮੂੰਹ ਫੁਲਾਉਣਾ ਕਿ ਸਭ ਤੋਂ ਸੌਖਾ ਰਾਹ ਘਰ ਬੈਠੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਲੱਗੇ।
- ਨਿਗਰਾਨੀ। ਤੁਹਾਡਾ ਫ਼ੋਨ ਦੇਖਣਾ, ਲੋਕੇਸ਼ਨ ਮੰਗਣੀ, ਸਾਰੇ ਦਿਨ ਦਾ ਹਿਸਾਬ ਲੈਣਾ।
- ਜੋ ਹੋਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਨਵੇਂ ਸਿਰਿਓਂ ਲਿਖ ਦੇਣਾ। ਤੁਸੀਂ ਕੋਈ ਗੱਲ ਚੁੱਕਦੇ ਹੋ ਜਿਸ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਅਤੇ ਕਿਵੇਂ ਨਾ ਕਿਵੇਂ ਮਾਫ਼ੀ ਮੰਗਦੇ ਹੋਏ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਹੋ, ਇਸ ਸ਼ੱਕ ਨਾਲ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਯਾਦ ਵੀ ਸਹੀ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ। (ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਇਸਨੂੰ ਗੈਸਲਾਈਟਿੰਗ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ।)
- ਪਿਆਰ ਦਾ ਲਿਬਾਸ ਪਾਈ ਈਰਖਾ। "ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਬੱਸ ਤੇਰੀ ਫ਼ਿਕਰ ਹੈ" ਹੀ ਉਹ ਵਜ੍ਹਾ ਬਣ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਮ ਕੰਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ।
- ਪੈਸੇ ਦੀ ਵਾਗਡੋਰ। ਪੈਸਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਰੱਖਣਾ ਕਿ ਛੱਡ ਕੇ ਜਾਣਾ, ਸਗੋਂ ਅਸਹਿਮਤ ਹੋਣਾ ਵੀ, ਅਸੰਭਵ ਲੱਗੇ।
Cleveland Clinic ਇੱਕ ਗੱਲ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਪੱਲੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਵਾਲੀ ਹੈ: ਬਹੁਤ ਸਾਰਾ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਆਪਣੀ ਬੇਚੈਨੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕਿਸੇ ਸੋਚੀ-ਸਮਝੀ ਸਕੀਮ ਵਿੱਚੋਂ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਨਾਲ ਇਹ ਜਾਇਜ਼ ਨਹੀਂ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਅਤੇ ਇਸਨੂੰ ਠੀਕ ਕਰਨਾ ਵੀ ਤੁਹਾਡਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਬਣ ਜਾਂਦਾ। ਪਰ ਇਸ ਨਾਲ ਬਹਿਸ ਕਰਕੇ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਖਿੱਚ ਘਟ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਿਸ ਡਰ ਦਾ ਬੰਦਾ ਨਾਂ ਹੀ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦਾ, ਉਸ ਵਿੱਚੋਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਦਲੀਲ ਨਾਲ ਬਾਹਰ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕਦੇ।
ਹੱਦਾਂ ਅਤੇ ਕਾਬੂ ਇੱਕੋ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ
ਇੱਥੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਉਲਝ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਅਕਸਰ ਜਾਣ-ਬੁੱਝ ਕੇ ਉਲਝਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲਾ ਸਾਥੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਆਪਣੀਆਂ ਮੰਗਾਂ ਨੂੰ "ਹੱਦਾਂ" ਕਹਿ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਫ਼ਰਕ ਬਿਲਕੁਲ ਸਾਫ਼ ਹੈ।
ਹੱਦ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਦੱਸਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਲੂਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ। "ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਦੇ ਮੈਸਜ ਪੜ੍ਹਨੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ।" "ਮੈਨੂੰ ਹਫ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸ਼ਾਮ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਨਾਲ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।"
ਕਾਬੂ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚਲਾਉਣ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ।
love is respect ਸੰਸਥਾ ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ: ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੱਦਾਂ ਬੰਦੇ ਦੀ ਰਾਖੀ ਅਤੇ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ, ਜਦਕਿ ਗ਼ੈਰ-ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੱਦਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਾਬੂ ਕਰਨ ਜਾਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੀਆਂ ਹਨ। ਇੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਥੋੜ੍ਹਾ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਦੂਜੀ ਇੱਕ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਬੰਦ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਅਜ਼ਮਾ ਸਕਦੇ ਹੋ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਏਥੋਂ ਤੱਕ ਪੜ੍ਹ ਆਏ ਹੋ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀ ਨਾਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦਾ, ਬੱਸ ਥਕਾਵਟ ਹੈ, ਤਾਂ ਕੁਝ ਸੱਚਮੁੱਚ ਕੰਮ ਦੇ ਕਦਮ ਹਨ। ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਦੁਬਾਰਾ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲਾਉਣ ਬਾਰੇ ਹਨ।
ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਦੱਸੋ
ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਾਫ਼ ਕਰੋ ਕਿ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਕੀ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਜੇ ਮਦਦ ਮਿਲਦੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਕੁਝ ਖ਼ਾਸ ਪਲ ਲਿਖ ਲਓ। ਪੈਟਰਨ ਨੂੰ ਨਾਂ ਦੇਣਾ ਹੀ ਉਹ ਤਰੀਕਾ ਹੈ ਜਿਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਮਝ ਉੱਤੇ ਸ਼ੱਕ ਕਰਨਾ ਬੰਦ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਅਤੇ ਇਹੀ ਚੀਜ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਖੁਰਦੀ ਹੈ ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਕਹਾਣੀ ਬਦਲਦਾ ਰਹੇ।
ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਾਂਤੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਉਸੇ ਵੇਲੇ ਕਹੋ
ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਭਾਸ਼ਣ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ ਪੈਣਾ। ਹੱਦ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਕੰਮ ਦਾ ਰੂਪ ਛੋਟਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਗੱਲ ਵਾਪਰਨ ਦੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਦੀ ਥਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। "ਵੀਰਵਾਰ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਮਾਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਦੋਸਤਾਂ ਲਈ ਰੱਖਣੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਾਸਵਰਡ ਸਾਂਝੇ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ।" ਧਿਆਨ ਦਿਓ ਕਿ ਇਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਨਾ ਤਾਹਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਨਾ ਧਮਕੀ। ਇਹ ਤਾਂ ਬੱਸ ਤੁਹਾਡੇ ਬਾਰੇ ਸੱਚ ਹਨ।
ਪਹਿਲੀਆਂ ਕੁਝ ਵਾਰੀ ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖੋ। ਜਿਸ ਹੱਦ ਨੂੰ ਕਦੇ ਪਰਖਿਆ ਹੀ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਅਜੇ ਹੱਦ ਬਣੀ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਅਤੇ ਲੰਮੀ ਬਹਿਸ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਟਿਕੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਸਾਰਾ ਹੁਨਰ ਹੈ।
ਆਪਣੀ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਲਈ ਇਜਾਜ਼ਤ ਮੰਗਣੀ ਬੰਦ ਕਰੋ
ਜਦੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਰ ਗੱਲ ਪੁੱਛ ਕੇ ਕਰਨ ਦੀ ਆਦਤ ਪਾ ਦਿੱਤੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਇਹ ਬੰਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਬੇਨਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਦੱਸ ਦਿਓ। "ਮੈਂ ਸ਼ਨੀਵਾਰ ਦੁਪਹਿਰ ਦੇ ਖਾਣੇ ਉੱਤੇ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਰਿਹਾ ਹਾਂ" ਦਾ ਅਸਰ "ਕੀ ਮੈਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਿਮਰਨ ਨੂੰ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" ਨਾਲੋਂ ਵੱਖਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਰੁੱਖੇ ਨਹੀਂ ਹੋ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਬੱਸ ਓਨੀ ਥਾਂ ਵਾਪਸ ਲੈ ਰਹੇ ਹੋ ਜਿੰਨੀ ਆਮ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਆਪਣੇ ਲੋਕ ਨਾਲ ਰੱਖੋ
ਇਕੱਲਤਾ ਹੀ ਕਾਬੂ ਦਾ ਇੰਜਣ ਹੈ, ਸੋ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਰਹਿਣਾ ਹੀ ਇਸਦਾ ਤੋੜ ਹੈ। ਦੋਸਤੀਆਂ ਨੂੰ ਚੁੱਪ ਨਾ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਇੱਕ-ਦੋ ਐਸੇ ਬੰਦੇ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੱਚ ਦੱਸਣਗੇ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ ਹੋ, ਤਾਂ ਇੱਕ ਸੱਚਾ ਸੁਨੇਹਾ ਉਹ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਤੁਹਾਡੀ ਸੋਚ ਨਾਲੋਂ ਕਿਤੇ ਸੌਖਿਆਂ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਬਹਿਸ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਆਸ ਨਾ ਰੱਖੋ
ਤੁਸੀਂ ਸ਼ਾਇਦ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮਨਵਾ ਸਕੋਗੇ, ਅਤੇ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ ਅਕਸਰ ਗੱਲ ਵਿਗੜ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਤੈਅ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਜਵਾਬ ਕੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਕਰੋਗੇ ਅਤੇ ਕੀ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਉਹ ਗੱਲ ਬਿਨਾਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਵੀ ਖੜ੍ਹੀ ਰਹਿ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਉਹ ਚੀਜ਼ ਸੀ ਹੀ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖ ਰਹੀ ਸੀ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਔਖਾ ਦੌਰ ਨਾ ਰਹੇ
ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਅਹਿਮ ਲਕੀਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਈਮਾਨਦਾਰ ਹੋਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। ਇੱਕ ਐਸੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਚ ਫ਼ਰਕ ਹੈ ਜੋ ਬੇਚੈਨ ਹੈ ਅਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਲਈ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਮਾਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸੇ ਸਾਥੀ ਵਿੱਚ ਜਿਸਦਾ ਕਾਬੂ ਹੁਣ ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰਾਉਣ ਵਾਲੀ ਚੀਜ਼ ਬਣ ਗਿਆ ਹੈ।
ਜਦੋਂ ਇਹ ਪੈਟਰਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਛੋਟਾ ਕਰਨ, ਕੱਟ ਦੇਣ, ਤੁਹਾਡੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਨ ਜਾਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣ ਲਈ ਵਰਤਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਦਾ ਇੱਕ ਨਾਂ ਹੈ। ਬਰਤਾਨੀਆ ਵਿੱਚ ਇਹ ਇੱਕ ਜੁਰਮ ਹੈ ਜਿਸਨੂੰ ਕੋਅਰਸਿਵ ਕੰਟਰੋਲ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ NHS ਇਸਨੂੰ ਐਸੇ ਕੰਮਾਂ ਦਾ ਪੈਟਰਨ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਜਿਹਨਾਂ ਦਾ ਮਕਸਦ ਕਿਸੇ ਦੀ ਰੋਜ਼ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨਾ, ਵਰਤਣਾ ਅਤੇ ਕਾਬੂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਨਾਂ ਦੀ ਅਹਿਮੀਅਤ ਇਹ ਹੈ ਕਿ ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇੱਕ ਸੱਚ ਦੱਸਦਾ ਹੈ: ਇਹ ਗੱਲਬਾਤ ਦੀ ਕੋਈ ਸਮੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜੋ ਬਿਹਤਰ ਗੱਲਬਾਤ ਨਾਲ ਹੱਲ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਕੁਝ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਜੋ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਹੁਣ ਹੋਰ ਜ਼ੋਰ ਲਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਬਾਹਰੋਂ ਮਦਦ ਲੈਣ ਦਾ ਵੇਲਾ ਹੈ:
- ਤੁਹਾਨੂੰ ਡਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਛੋਟੀ ਜਿਹੀ ਹੱਦ ਵੀ ਲਾਈ ਤਾਂ ਉਹ ਕੀ ਕਰਨਗੇ। love is respect ਇਹ ਸਿੱਧਾ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਦੱਸਣ ਤੋਂ ਡਰਦੇ ਹੋ ਕਿਉਂਕਿ ਜਵਾਬ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤਰੇ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ।
- ਕਾਬੂ ਵਾਲੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਧਮਕੀਆਂ, ਡਰਾਵਾ, ਜਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਸਰੀਰਕ ਚੀਜ਼ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
- ਤੁਹਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਿਕਲ ਨਹੀਂ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਪੈਸੇ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੀ ਪਹੁੰਚ ਨਹੀਂ।
- ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਮਝ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆ ਰਿਹਾ ਕਿ ਸੱਚ ਕੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ।
ਜੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਢੁੱਕਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਇਸਨੂੰ ਇਕੱਲਿਆਂ ਨਾ ਸੰਭਾਲੋ, ਅਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ ਕਾਬੂ ਪਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਥੀ ਨੂੰ ਇਹ ਭਿਣਕ ਨਾ ਪੈਣ ਦਿਓ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਨਿਕਲਣ ਦਾ ਰਾਹ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ, ਜਦ ਤੱਕ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਐਸੇ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਗੱਲ ਨਾ ਕਰ ਲਓ ਜੋ ਇਹ ਕੰਮ ਪੇਸ਼ੇ ਵਜੋਂ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਘਰੇਲੂ ਹਿੰਸਾ ਦਾ ਕੋਈ ਸਲਾਹਕਾਰ ਜਾਂ ਕਾਊਂਸਲਰ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਬੈਠ ਕੇ ਸੋਚ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਐਸੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਰੱਖੇ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਇਹ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਪਿਆਰ ਵਿੱਚ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਹੋ ਗਏ। ਇਸਦਾ ਮਤਲਬ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਵਾਹ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਦੇ ਵਿਹਾਰ ਨਾਲ ਪਿਆ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰੇ ਦੇ ਹੱਕਦਾਰ ਹੋ।
ਕਾਬੂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨ ਦਿਵਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਗੜਬੜ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚ ਹੈ। ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਪਣੇ ਦੋਸਤ, ਆਪਣੇ ਫ਼ੈਸਲੇ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਐਸਾ ਸਾਥੀ ਚਾਹੁਣਾ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਨਾਂਹ ਨੂੰ ਸੱਚੀ ਨਾਂਹ ਮੰਨੇ, ਇਹ ਬਹੁਤਾ ਮੰਗਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇਹ ਤਾਂ ਸਭ ਤੋਂ ਹੇਠਲਾ ਪੱਧਰ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਪੜ੍ਹ ਰਹੇ ਹੋ, ਇਹੀ ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਕੋਈ ਹਿੱਸਾ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਇਹ ਜਾਣਦਾ ਹੈ।
ਸਰੋਤ
- Cleveland Clinic, How To Deal With a 'Control Freak'
- love is respect, What are my boundaries?
- love is respect, Relationship Spectrum
- NHS, Getting help for domestic violence and abuse