ਜਿਹੜਾ ਦੋਸਤ ਸਿਰਫ਼ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਸੰਭਾਲੀਏ

ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਕਿਸਮ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜੋ ਇੱਕ ਖ਼ਾਸ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚੋਂ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਘੰਟਾ ਭਰ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਫ਼ੋਨ ਰੱਖਦੇ ਹੋ ਤੇ ਸਮਝ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਕਿ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਹੀ ਸੀ। ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਸੰਕਟ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਨੌਕਰੀ, ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਸਾਥੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪਲਾਨ। ਤੁਸੀਂ ਪੂਰਾ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਉਹੀ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਚਾਹੁੰਦੇ, ਤੇ ਕਿਤੇ ਵੀ ਤੁਹਾਡੇ ਆਪਣੇ ਹਫ਼ਤੇ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਪਿਛਲੀ ਵਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਸੀ।

ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਤੁਸੀਂ ਹੁਣ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਫ਼ੋਨ ਵੌਇਸਮੇਲ ਉੱਤੇ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ ਇਹ ਸੋਚਦਿਆਂ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਲਕਾ ਜਿਹਾ ਗੁਨਾਹ ਮਹਿਸੂਸ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬੁਰੇ ਇਨਸਾਨ ਨਹੀਂ ਹਨ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਵੀ ਹੈ। ਦੋਵੇਂ ਗੱਲਾਂ ਸੱਚ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ। ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਖ਼ਾਲੀ ਹੁੰਦੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ।

ਇਹ ਲਿਖਤ ਠੀਕ ਉਸੇ ਥਾਂ ਲਈ ਹੈ। ਨਾ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਕੱਟ ਦੇਣ ਲਈ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਝੱਲਦੇ ਰਹਿਣ ਲਈ। ਸਗੋਂ ਉਸ ਔਖੇ, ਵੱਧ ਕੰਮ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰਲੇ ਰਾਹ ਲਈ: ਇਹ ਸਮਝਣਾ ਕਿ ਦੋਸਤੀ ਇੱਕ-ਪਾਸੀ ਕਿਉਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਬਿਨਾਂ ਧਮਾਕੇ ਦੇ ਹੋਰ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗੀਏ, ਤੇ ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨੀਆਂ ਪੜ੍ਹਨਾ ਜੋ ਦੱਸਦੀਆਂ ਹਨ ਕਿ ਰਹਿ ਕੇ ਮੁਰੰਮਤ ਕਰਨੀ ਹੈ ਜਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਜਾਣਾ ਹੈ।

"ਸਿਰਫ਼ ਲੈਂਦਾ ਹੈ" ਦਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਮਤਲਬ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ

ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਲੇਬਲ ਲਾਉਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਰੁਕਣਾ ਬਣਦਾ ਹੈ। "ਸਿਰਫ਼ ਲੈਣ ਵਾਲਾ" ਦੋਸਤ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਬਿਲਕੁਲ ਵੱਖਰੀਆਂ ਹਾਲਤਾਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ ਜੋ ਇੱਕੋ ਜਿਹੀਆਂ ਦਿਖਦੀਆਂ ਹਨ।

ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਬੱਸ ਇੱਕ ਦੌਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤਲਾਕ, ਨਵਾਂ ਬੱਚਾ, ਬੀਮਾਰ ਮਾਪੇ, ਜਾਂ ਨੌਕਰੀ ਜਾਣ ਵਿੱਚੋਂ ਲੰਘ ਰਹੇ ਲੋਕ ਸੱਚੀਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਆਪਣੀ ਹੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਗੁੰਮ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਦੇਣ ਲਈ ਬਹੁਤਾ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਇਹ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਇੱਕ ਔਖਾ ਸਾਲ ਹੈ। ਜਿਹੜੀ ਦੋਸਤੀ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਲਈ ਇੱਕ-ਪਾਸੀ ਹੋ ਕੇ ਫਿਰ ਸਿੱਧੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਇੱਕ-ਪਾਸੀ ਦੋਸਤੀ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਬੁਰੇ ਵੇਲੇ ਵਿੱਚ ਫਸੀ ਇੱਕ ਆਮ ਦੋਸਤੀ ਹੈ।

ਕਈ ਵਾਰ ਇਹ ਇੱਕ ਆਦਤ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਜਿਸਦਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਕਦੇ ਨਾਂ ਨਹੀਂ ਲਿਆ। ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਤੁਸੀਂ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਬਣ ਗਏ, ਉਹ ਬੋਲਣ ਵਾਲੇ, ਤੇ ਪੈਟਰਨ ਪੱਕਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਹੀ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਹਿਸਾਬ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਿਖਦਾ ਹੈ। ਲੋਕ ਅਕਸਰ ਸੱਚੀਂ ਹੈਰਾਨ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੋਸਤ ਨੂੰ ਅਣਦੇਖਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅੰਦਰੋਂ ਤਾਂ ਬੱਸ ਸਹਾਰਾ ਮਿਲਦਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ।

ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ, ਹਾਂ, ਇਹ ਇੱਕ ਪੱਕਾ ਪੈਟਰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਡੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਜੋ ਮਰਜ਼ੀ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ, ਬਦਲਦਾ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਹਸਪਤਾਲ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਗੱਲ ਪੰਜ ਮਿੰਟਾਂ ਵਿੱਚ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਮੁੜ ਆਵੇਗੀ। ਇਹ ਵਾਲਾ ਰੂਪ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।

ਇਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ ਕਰਨ ਦਾ ਮਤਲਬ ਸਾਦਾ ਹੈ। ਹਰ ਇੱਕ ਦਾ ਹੱਲ ਵੱਖਰਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਹੀ ਹੱਲ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਨਹੀਂ ਚੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸ ਵਿੱਚ ਹੋ।

ਇਹ ਅਸੰਤੁਲਨ ਤੁਹਾਨੂੰ ਘਸਾ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦਾ ਹੈ

ਇਹ ਤੁਹਾਡਾ ਲੋੜਵੰਦ ਹੋਣਾ ਜਾਂ ਹਿਸਾਬ ਰੱਖਣਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਇੱਕ-ਪਾਸੀ ਦੋਸਤੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਿਚੋੜ ਕਿਉਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਇਸਦੀ ਸੱਚੀ ਵਜ੍ਹਾ ਹੈ, ਤੇ ਇਹ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਾਲੇ ਸਹਾਰਾ ਕਿਵੇਂ ਕੰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ।

ਦੋਸਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਸਿਹਤ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਹੈ। ਚੰਗੇ ਦੋਸਤ ਤਣਾਅ ਘਟਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਮਨ ਹਲਕਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਲੰਮੀ, ਸਿਹਤਮੰਦ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ। Mayo Clinic ਦੱਸਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਾਇਨੇ ਦੋਸਤੀਆਂ ਦੀ ਗੁਣਵੱਤਾ ਰੱਖਦੀ ਹੈ, ਫ਼ੋਨ ਵਿੱਚ ਪਏ ਨਾਵਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਨਹੀਂ। ਦੋ-ਚਾਰ ਲੋਕ ਜੋ ਸੱਚੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਖੜ੍ਹੇ ਹਨ, ਉਹ ਉਸ ਵੱਡੇ ਘੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਬਿਹਤਰ ਹਨ ਜੋ ਨਹੀਂ ਖੜ੍ਹਦਾ।

ਹੁਣ ਉਹ ਗੱਲ ਜੋ ਤੁਹਾਡੇ ਹਾਲਾਤ ਲਈ ਮਾਇਨੇ ਰੱਖਦੀ ਹੈ। ਫ਼ਾਇਦਾ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਨਿਰਭਰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੈਣ-ਦੇਣ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸੇ ਹੋਵੇ। ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਖੋਜ, ਜਿਸ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਲਗਾਂ ਨੂੰ ਦੋ ਦਹਾਕਿਆਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਮਾਂ ਦੇਖਿਆ, ਨੇ ਪਾਇਆ ਕਿ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਹਾਰਾ ਦੇਣਾ ਤੇ ਲੈਣਾ ਲਗਭਗ ਬਰਾਬਰ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਮੌਤ ਦਾ ਖ਼ਤਰਾ ਉਹਨਾਂ ਨਾਲੋਂ ਘੱਟ ਸੀ ਜੋ ਜ਼ਿਆਦਾਤਰ ਸਿਰਫ਼ ਦਿੰਦੇ ਸਨ ਜਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਲੈਂਦੇ ਸਨ। ਲਗਾਤਾਰ ਇੱਕ-ਪਾਸੀ ਦੇਣਾ ਸਿਹਤਮੰਦ ਚੋਣ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸੰਤੁਲਨ ਸੀ।

ਸੋ ਜੋ ਭਾਰੀਪਣ ਤੁਸੀਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਹੋ ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਸੁਭਾਅ ਦਾ ਨੁਕਸ ਨਹੀਂ। ਤੁਹਾਡਾ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਇੱਕ ਸੱਚ ਦਰਜ ਕਰ ਰਹੇ ਹਨ: ਜਿਸ ਰਿਸ਼ਤੇ ਵਿੱਚ ਸਹਾਰਾ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਵਗਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਕੀਮਤ ਵਸੂਲਦਾ ਹੈ। ਇਹਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਲੈਣ ਨਾਲ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਚਾਹੁਣ ਦਾ ਗੁਨਾਹ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।

ਕੁਝ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੋਂ ਦੋ ਸਵਾਲ ਪੁੱਛੋ

ਕੁੜੱਤਣ ਇਹ ਕਦਮ ਛੱਡ ਕੇ ਸਿੱਧਾ ਟਕਰਾਅ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਪਸੰਦ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਇੱਕ ਮਿੰਟ ਰੁਕੋ।

ਪਹਿਲਾ: ਕੀ ਮੈਂ ਸੱਚੀਂ ਕਦੇ ਕੁਝ ਮੰਗਿਆ ਹੈ? ਸਾਡੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਹੁਤੇ ਦਿੰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਉਡੀਕਦੇ ਹਨ ਕਿ ਕੋਈ ਨੋਟਿਸ ਕਰੇ, ਫਿਰ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਜਦੋਂ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲਾ ਮਨ ਨਹੀਂ ਪੜ੍ਹ ਸਕਦਾ। ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਇੱਕ ਵਾਰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਕਿ "ਮੇਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਬੜਾ ਔਖਾ ਲੰਘਿਆ, ਕੀ ਮੈਂ ਇੱਕ ਗੱਲ ਸਾਂਝੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?", ਤਾਂ ਦੋਸਤ ਹਾਲੇ ਤੱਕ ਤੁਹਾਡੇ ਬਣਾਏ ਇਮਤਿਹਾਨ ਵਿੱਚ ਫ਼ੇਲ੍ਹ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਹਨੂੰ ਇਮਤਿਹਾਨ ਦਿੱਤਾ ਹੀ ਨਹੀਂ ਗਿਆ। ਕਈ ਵਾਰ ਸਾਰਾ ਹੱਲ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਫ਼ ਸ਼ਬਦਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਗ ਲੈਣਾ ਤੇ ਦੇਖਣਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਕੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਦੂਜਾ: ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਚਾਹੁੰਦਾ ਕੀ ਹਾਂ? ਇਸ ਬੰਦੇ ਨਾਲ ਵੱਧ ਸੰਤੁਲਨ? ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਹਦੇ ਲਈ ਛੋਟੀ ਥਾਂ? ਜਾਂ ਅੰਤ? ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੱਕਾ ਪਤਾ ਹੋਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਨਹੀਂ। ਪਰ "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਗੱਲ ਕਰ ਕੇ ਮੈਂ ਘੱਟ ਨਿਚੁੜਿਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਾਂ" ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਤੇ ਲੈ ਜਾਵੇਗਾ। "ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਉਹਨੂੰ ਆਖ਼ਰਕਾਰ ਸਮਝ ਆਵੇ ਕਿ ਉਹਨੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕੀਤਾ" ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਆਮ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਸਿਰਫ਼ ਲੜਾਈ ਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।

ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਮੰਗੀਏ

ਮਕਸਦ ਇੱਕੋ ਵੇਲੇ ਸਾਫ਼ ਤੇ ਮਿਹਰਬਾਨ ਹੋਣਾ ਹੈ, ਜੋ ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਹੋਣ ਨਾਲੋਂ ਔਖਾ ਹੈ। ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੱਦਾਂ ਬਾਰੇ Cleveland Clinic ਦੀ ਸੇਧ ਇੱਥੇ ਚੰਗਾ ਕੰਪਾਸ ਹੈ: ਇਸ਼ਾਰੇ ਦੀ ਥਾਂ ਸਾਫ਼ ਗੱਲ ਕਰੋ, ਤੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਾਲੇ ਖ਼ਿਲਾਫ਼ ਮੁਕੱਦਮਾ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਥਾਂ ਆਪਣੇ ਤਜਰਬੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬੋਲੋ। "ਮੈਂ" ਵਾਲੇ ਵਾਕ ਬਹੁਤ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕਟਹਿਰੇ ਵਿੱਚ ਖੜ੍ਹਾ ਕੀਤੇ ਦੱਸ ਦਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਕੀ ਬੀਤਦਾ ਹੈ।

ਅਸਲੀ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਇਹ ਕੁਝ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣਾਈ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ:

• ਜਦੋਂ ਸਹਾਰਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੋਵੇ, ਸਿੱਧਾ ਮੰਗੋ। "ਮੇਰਾ ਹਫ਼ਤਾ ਬਹੁਤ ਭੈੜਾ ਲੰਘਿਆ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਸੱਚੀਂ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਹੈ। ਅੱਜ ਰਾਤ ਵੀਹ ਮਿੰਟ ਹਨ ਮੇਰੇ ਲਈ?" ਤੁਸੀਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਹੇ। ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸਾਫ਼ ਮੌਕਾ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ।
• ਪੈਟਰਨ ਦਾ ਨਾਂ ਨਰਮੀ ਨਾਲ ਲਓ, ਬਿਨਾਂ ਦੋਸ਼ ਲਾਏ। "ਮੈਂ ਦੇਖਿਆ ਹੈ ਕਿ ਸਾਡੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ ਸੁਣਨ ਦਾ ਕੰਮ ਜ਼ਿਆਦਾ ਮੈਂ ਹੀ ਕਰਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਅੱਜਕੱਲ੍ਹ ਮੈਨੂੰ ਦੋ-ਪਾਸੀ ਗੱਲ ਦੀ ਵੱਧ ਲੋੜ ਹੈ" ਅਜ਼ਮਾਓ, ਨਾ ਕਿ "ਤੂੰ ਕਦੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਾਰੇ ਨਹੀਂ ਪੁੱਛਦਾ"। ਪਹਿਲਾ ਬਦਲਾਅ ਦਾ ਸੱਦਾ ਹੈ। ਦੂਜਾ ਬਚਾਅ ਦਾ।
• ਸਿਰਫ਼ ਕੀ ਗ਼ਲਤ ਹੈ ਨਹੀਂ, ਕੀ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਉਹ ਵੀ ਦੱਸੋ। "ਮੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਜੇ ਤੂੰ ਵੀ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਮੇਰਾ ਹਾਲ ਪੁੱਛ ਲਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਪੁੱਛਦਾ ਹਾਂ" ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਲੰਘਣ ਲਈ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
• ਥੋੜ੍ਹੀ ਬੇਢੰਗੀ ਚੁੱਪ ਨੂੰ ਹੋਣ ਦਿਓ। ਕੋਈ ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਕਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੀ ਛੋਟੀ ਚੁੱਪ ਕੋਈ ਆਫ਼ਤ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਸੇ ਦੇ ਗੱਲ ਅੰਦਰ ਲੈਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੈ।

ਫਿਰ ਦੇਖੋ ਕਿ ਉਹ ਕਰਦੇ ਕੀ ਹਨ, ਸਿਰਫ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਕੀ ਹਨ ਉਹ ਨਹੀਂ। ਰੱਖਣ ਲਾਇਕ ਦੋਸਤ ਸ਼ਾਇਦ ਹੈਰਾਨ ਹੋਵੇ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਸ਼ਰਮਿੰਦਾ ਵੀ, ਤੇ ਫਿਰ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੇਗਾ। ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਹੈ। ਉਹ ਸੰਪੂਰਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਹੋਣ ਦੀ ਲੋੜ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਤੁਸੀਂ ਹਿਲਜੁਲ ਲੱਭ ਰਹੇ ਹੋ, ਕੋਈ ਬੇਦਾਗ਼ ਮਾਫ਼ੀ ਨਹੀਂ।

ਜਦੋਂ ਪੈਟਰਨ ਹਿੱਲੇ ਹੀ ਨਾ

ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਸੀਂ ਸਾਫ਼, ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਾਰ ਮੰਗਦੇ ਹੋ, ਤੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਬਦਲਦਾ। ਗੱਲ ਫਿਰ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲ ਤਿਲਕ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਹਾਡਾ ਔਖਾ ਹਫ਼ਤਾ ਇੱਕ ਝਟਪਟ "ਬੜਾ ਮਾੜਾ ਹੋਇਆ" ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਵਾਪਸ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਤੁਹਾਨੂੰ ਜਵਾਬ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਉਹ ਇਮਾਨਦਾਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।

ਜਦੋਂ ਇਹ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ "ਝੱਲੋ" ਜਾਂ "ਖ਼ਤਮ ਕਰੋ" ਤੋਂ ਵੱਧ ਬਦਲ ਹਨ।

ਤੁਸੀਂ ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਨਾਟਕੀ ਅਲਵਿਦਾ ਦੇ ਭੂਮਿਕਾ ਛੋਟੀ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਜਵਾਬ ਦੇਣ ਵਿੱਚ ਵੱਧ ਵਕਤ ਲਓ। ਪੂਰੀ ਦੁਪਹਿਰ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਘੰਟਾ ਦਿਓ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸੰਪਰਕ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਣਨਾ ਛੱਡੋ ਤੇ ਦੇਖੋ ਕਿ ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ ਤਾਂ ਕੀ ਬਚਦਾ ਹੈ। ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਕ-ਪਾਸੀ ਦੋਸਤੀਆਂ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਆਪਣਾ ਆਕਾਰ ਬਦਲ ਲੈਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਬਿਨਾਂ ਕਿਸੇ ਆਖ਼ਰੀ ਸੀਨ ਦੇ।

ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੱਖ ਵੀ ਸਕਦੇ ਹੋ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਉਹ ਉਮੀਦ ਕਰਨੀ ਛੱਡ ਦਿਓ ਜੋ ਉਹ ਹਨ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਕੋਈ ਦੋਸਤ ਪਾਰਟੀ ਵਿੱਚ ਮਜ਼ੇਦਾਰ ਹੈ ਪਰ ਦੁੱਖ ਵੇਲੇ ਬੇਕਾਰ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਪਾਰਟੀ ਦਾ ਮਜ਼ਾ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹੋ ਤੇ ਆਪਣੇ ਅਸਲ ਦੁੱਖ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਲੈ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਹਰ ਕੋਈ ਸਭ ਕੁਝ ਸੰਭਾਲਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਬਣਿਆ। ਦਰਦ ਅਕਸਰ ਇਸ ਕਰਕੇ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸ ਬੰਦੇ ਤੋਂ ਡੂੰਘੇ ਸਹਾਰੇ ਦੀ ਉਮੀਦ ਰੱਖਦੇ ਹਾਂ ਜਿਸਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਿਰਫ਼ ਉੱਪਰਲਾ ਹਿੱਸਾ ਹੀ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।

ਤੇ ਕਈ ਵਾਰ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਮਿਹਰਬਾਨ ਕੰਮ ਇਹੀ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹਨੂੰ ਫਿੱਕਾ ਪੈਣ ਦਿਓ। ਇਸ ਨਾਲ ਨਾ ਤੁਸੀਂ ਪੱਥਰਦਿਲ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾ ਉਹ ਖਲਨਾਇਕ। ਲੋਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਕੋਈ ਦੋਸਤੀ ਸੱਚੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਵੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਫਿਰ ਵੀ ਮੁੱਕ ਸਕਦੀ ਹੈ।

ਗੁਨਾਹ ਦੇ ਅਹਿਸਾਸ ਬਾਰੇ ਇੱਕ ਗੱਲ

ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਸ਼ਾਇਦ ਸਾਰੀ ਉਮਰ ਤੁਹਾਡੀ ਇਸੇ ਗੱਲ ਦੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਹੋਈ ਹੈ। ਭਰੋਸੇਯੋਗ। ਨਿਰਸਵਾਰਥ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਹਾਜ਼ਰ। ਪਿੱਛੇ ਹਟਣਾ ਆਪਣੇ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਹਿੱਸੇ ਨਾਲ ਧੋਖਾ ਲੱਗ ਸਕਦਾ ਹੈ।

ਪਰ ਇਹ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਆਪਣੀ ਊਰਜਾ ਬਚਾਉਣਾ ਹੀ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਹਨਾਂ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਦਰਿਆਦਿਲ ਰਹਿਣ ਦਿੰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਬਦਲੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ। ਹੱਦ ਕੋਈ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦਿੰਦੇ ਹੋ। ਇਹ ਉਹ ਲਕੀਰ ਹੈ ਜੋ ਤੁਹਾਨੂੰ ਏਨਾ ਸਾਬਤ ਰੱਖਦੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੋਸਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਟਿਕੇ ਰਹਿ ਸਕੋ ਜੋ ਸੱਚੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਚੰਗੀਆਂ ਹਨ।

ਜੇ ਤੁਹਾਡੇ ਰਿਸ਼ਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਨਿਚੋੜ ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਦੋਸਤ ਤੋਂ ਡੂੰਘਾ ਹੈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਥਾਂ ਲੋੜ ਤੋਂ ਵੱਧ ਦਿੰਦੇ ਹੋ ਤੇ ਨਾਂਹ ਨਹੀਂ ਕਹਿ ਸਕਦੇ, ਜਾਂ ਜੇ ਇਕੱਲਾਪਣ ਤੇ ਕੁੜੱਤਣ ਬਹੁਤੇ ਦਿਨ ਤੁਹਾਡੀ ਛਾਤੀ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਇਹ ਕਿਸੇ ਥੈਰੇਪਿਸਟ ਨਾਲ ਗੱਲ ਕਰਨ ਲਾਇਕ ਹੈ। ਅਜਿਹੇ ਪੈਟਰਨਾਂ ਦੀਆਂ ਜੜ੍ਹਾਂ ਅਕਸਰ ਕਿਸੇ ਇੱਕ ਦੋਸਤੀ ਤੋਂ ਕਿਤੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਇੱਕ ਚੰਗਾ ਪੇਸ਼ੇਵਰ ਉਹ ਜੜ੍ਹ ਦੇਖਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਦਦ ਲੈਣਾ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਨਹੀਂ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਰਹੇ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਤੁਸੀਂ ਦੋਸਤੀ ਵਿੱਚ ਬਿਹਤਰ ਬਣਦੇ ਹੋ, ਉਸ ਹਿੱਸੇ ਸਮੇਤ ਜਿੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣਾ ਵੀ ਖ਼ਿਆਲ ਰੱਖੇ ਜਾਣ ਦਿੰਦੇ ਹੋ।

ਸਰੋਤ

• Cleveland Clinic, How To Set Healthy Boundaries
• Mayo Clinic, Friendships: Enrich your life and improve your health
• Proceedings of the National Academy of Sciences, The balance of giving versus receiving social support and all-cause mortality in a US national sample